ငါလား .... ယံုၾကည္ခဲ့ဖူးတယ္ ..

ငါ .. ၁
လင္းလက္ခြင့္ရွိရင္ ေတာက္ပလိုက္ခ်င္တယ္
ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုး ထိတ္လန္႕သြားေအာင္ ...

မေသခ်ာမႈေတြ မ်ားခဲ့တဲ့ ဘ၀မွာ
ကဗ်ာေတြပဲ ထိုင္ေရးေနမိတယ္ ...
ရိုးသားျခင္းက ဒုကၡေရာက္လြန္းလို႕ ...

ဆိုးလိုက္တဲ့ မိုး
အညိဳးလည္း မထားခ်င္ေတာ့ပါဘူး ..
ငါ့ဘ၀ေပၚမွ ကြက္က်ား ရြာရတယ္လို႕ ...

ေျမနွိမ့္ရာ လံွစိုက္ခ်င္တာ
အျပစ္မဟုတ္ပါဘူးေလ ...
ငါက ေျမဖို႕ ဖို႕ ေနာက္က်ခဲ့တာကိုး ...........

ငါ .. ၂
ဘ၀ဆိုတာကို စာလံုးေပါင္းတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့
တစ္ျခမ္းစာေလာက္က ဒဏ္ရာေတြနဲ႕..

ေခါက္ရိုးေက်ေနတဲ့ ဒီရင္ခြင္
ထံုထိုင္းေနတဲ့ စဥ္းစားဥာဏ္ေတြ
ဘာအတြက္လဲ ......
ဘယ္သူ႕အတြက္လဲ ...
ေမးခြန္းေတြ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္ ....

ေ၀၀ါးေနတဲ့ အျမင္ေတြ
ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြ
မဆံုးနုိင္တဲ့ သိခ်င္ တတ္ခ်င္မႈေတြ ....

ျပီးေတာ့ ...

တစ္စစနဲ႕ ပြန္းပဲ့ခဲ့ရတဲ့ ရိုးသားမႈေတြ
တစ္ေန႕ တစ္ျခား ရႈပ္ရွက္ခတ္လာတဲ့
ဦးေနွာက္ထဲက အမိႈက္ေတြ ......

ပိုင္ဆိုင္ျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ
မပိုင္ဆိုင္ျခင္း တဲ့ ...
ေပးခဲ့ရတဲ့ အရင္းအနီးေတြ မ်ားလိုက္တာ ....

ငါ .. ၃
ငါ ရဲ့ ေနာက္ကြယ္က
အတၱနဲ႕ ဆႏၵကို လိုက္ရွာေနတုန္းမွာပဲ
ဘ၀က ေနျမင့္လာတယ္ ...

ေသြးသားေတြရဲ့ ဆာေလာင္မႈကလည္း
ဒီဂရီ ပုိျမင့္လို႕ ...

ေခၽြးဒီးဒီးက်
အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္ေနရင္းနဲ႕
တစ္စံုတစ္ခုကို အာသာငမ္းငမ္း ေတာင့္တမိတယ္ ....

ငါ .. ၄
၀ုန္းကနဲ
လင္းလက္မႈမွာ
အိပ္မက္က လန္႕နိုးသလိုမ်ိဳး ...

မႈန္၀ါး၀ါး လမ္းေလးမွာ
တစ္ရုန္းရုန္း ေသဆံုးေနတဲ့
စိတ္ေတြ ....

ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႕
စြဲလမ္းေနတယ္ .....

ရူးရူးနွမ္းနွမ္းနဲ႕
မိုက္မဲေနတုန္းပဲ ......

ၾကည့္ရင္းနဲ႕ပဲ
အသုဘေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ခ်ေနတယ္ ...

ငါ ဆိုတဲ့ ေကာင္
ေဆာက္တည္ရာ မရဘူး ...

နားထဲမွာ တစ္ခုခု ၾကားေနရတယ္ ...

ေ၀းေနသလိုလို
နီးေနသလိုလိုနဲ႕ ...

ဘ၀ဆိုတာ
ဘာမွကို မရွိတာပါတဲ့ ...

ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ပဲ

ငါ ဆိုတာ .......
ရီ .......
ေ၀ .....
မႈန္ ......
၀ါး ........................ ။