ဒါန သီလ သမထ ၀ိပႆနာ

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါ ခင္ဗ် ...
မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာပါျပီ ..
က်ေနာ့္ ဘေလာ့ေလး ေျခာက္ကပ္လို႕ ေနတာလည္း သိပါရဲ့ ...
သၾကၤန္တုန္းကတည္းက ကိုၾကီးဖိုးစိန္ မမီးငယ္ က က်ေနာ့္ကို ခဏ ခဏ ေရးခိုင္းေနတာပါ ...
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္မွာ သၾကၤန္နဲ႕ ပတ္သက္ လို႕ ဘာေရးရမွန္းကို မသိပါဘူး ....
အခု ညီမေတာ္ မီးေလးဇာကလည္း ထပ္ျပီး တဂ္ထားပါတယ္ ...
သံုးေယာက္စလံုး ဒီပို႕စ္နဲ႕ပဲ ေက်နပ္ပါလို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္ ... :)

ဒါန သီလ သမထ ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္း ေဆြးေႏြးခ်င္လို႕ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးလိုက္ရတာပါ .
က်ေနာ့္ စိတ္နဲ႕ပဲ ေျပာေတာ့မယ္ခင္ဗ် ....
က်ေနာ္ဟာ ဟိုးအရင္ကတည္းက နွေမ်ာတတ္တဲ့ အက်င့္ မရွိပါဘူး...
ဒါေၾကာင့္လည္း လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ ျမဲတယ္ရယ္လို႕ တစ္ခါမွ မရွိတာပါ ... တစ္ေနရာရာမွာ အလွဴခံပုဂိၢဳလ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေခြးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပိုးကနဲ ပက္ကနဲ႕ လက္ထဲရွိတာကို ေပးတတ္ ေကၽြးတတ္ပါတယ္ ...
ဒါေပမယ့္ အဲ့လို လွဴလိုက္တုိင္းမွာ ငါ သူတို႕လိုမ်ိဳး ဘယ္ေသာအခါမွ် မလိုအပ္ ပါရေစနဲ႕လို႕ ဆုုေတာင္း တတ္ပါတယ္ ...
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အက်ိဳးလိုလို႕ ေညာင္ေရေလာင္းခဲ့တာပါ ... တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆိုရင္ နည္းနည္းလွဴျပီး မတန္တဆ ဆုေတာင္းတတ္ေသးတယ္ ... သိန္းဆုၾကီးေပါက္ပါေစ အထုတ္ၾကီး အထည္ျပီး ရပါေစ ဘာညာေပါ့ .. စီပြားေရး အလွဴေပါ့ ...

တစ္ကယ္တမ္း ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တဲ့ ဒါနက စြဲမက္တတ္တဲ့ အလို ေလာဘ ကို သတ္ဖို႕ပါ .. ေလာဘနည္းျပီး စိတ္ကေလး ျဖဴေနမွ တရားအားထုတ္ရင္ ရလြယ္မွာမို႕လို႕ပါ ...
ေရျမင့္ရင္ ၾကာတင့္သလိုပါပဲ ...
အဲ့လို ေလာဘ ကို သတ္ခ်င္စိတ္နဲ႕ လွဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ မေမွ်ာ္မွန္းပဲ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ရဲ့ အက်ိဳးကိုၾကည့္ျပီး လွဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေလာကီ အက်ိဳးက အလိုလိုပါျပီးသားပါ ...
ဒါကို ၾကည့္ျပီး ဒါန လုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမယ္ ျပည့္စံုမယ္ အဲ့လိုေတြ စြဲလာၾကတာပါ ... ေလာဘ ကို သတ္ဖို႕ပါဆိုမွ ေလာဘ ေတြ ထပ္ျဖစ္ေနေတာ့ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါ ..... ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ရနုိင္ မရနုိင္ ...

သီလ ဆိုရင္လည္း ေစာင့္ဖူးပါတယ္ .... ဒါေပမယ့္ ေနာက္မွ သိတာက က်ေနာ္ ေစာင့္ခဲ့တာေတြက ေခြးဥပုသ္ ၀က္ဥပုသ္ေတြတဲ့ ...
၁၂ ေက်ာ္ရင္ ထမင္း မစားရဘူးဟ ဆိုျပီး ၁၂ မထိုးခင္ နင္းကန္စား ညေနထိ ဗိုက္မဆာေအာင္ အ၀အျပဲ စား
ျပီးေတာ့ တေနကုန္အိပ္ ... အဲ့ဒါ ၀က္ဥပုသ္တဲ့ ....
တစ္ခါ ည ၁၂ ေက်ာ္ေတာ့မယ္ေဟ့ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရျပီကြ .. ဆြဲရေတာ့မယ္ ဖဲ႕ရေတာ့မယ္ ...
လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ရေတာ့မယ္ ... အဲ့လို အာသာ ငမ္းငမ္းၾကီးနဲ႕ ေစာင့္ေနတာက ေခြးဥပုသ္ တဲ့ ...
ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ သီလ ယူျပီ ဆိုရင္ ရွစ္ပါးသီလ ပဲ ယူယူ ငါးပါးသီလ ပဲ ယူယူ ဘယ္ေသာ အခါမွ အဲ့သီလကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ျပီး ပြားမ်ားေနတာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးပါဘူး ...
တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်ေနာ္ ေမ့ထားတာပါ .. အဲ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ
သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဟာေတြကို မလုပ္မိေအာင္ တမင္ေမ့ထားတဲ့ သေဘာပါ .. တရက္ကုန္သြားရင္ ငါ သီလ တစ္ရက္ ေစာင့္ျပီးျပီဟ ဆိုျပီး အထင္အျမင္ လြဲတတ္ပါေသးတယ္ ...
ေထာင္က်ေနတဲ့သူဟာ လုပ္ခြင့္မရွိလို႕ ဘာမွ မလုပ္သလိုပါပဲ ...
အဲ့လူကို သီလ ေစာင့္တယ္လို႕ ေျပာလို႕ မရပါဘူး ...
က်ေနာ္ဟာလည္း ေသခ်ာ နားမလည္ေတာ့ သီလ က စိတ္ရဲ့ ေထာင္တစ္ခုလို ျဖစ္ျပီး လုပ္ခြင့္မရွိလို႕ မလုပ္တာပဲ ရွိပါတယ္ ...
ဘယ္လိုမွ သီလ အရာ မေျမာက္ပါဘူး ....

တစ္ကယ္တမ္း ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သီလ က စိတ္ခံစားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေဒါသ တရားကို သတ္ဖို႕ပါ ....
ခံစားမႈ နည္းျပီး စိတ္ကေလး တည္ျငိမ္ေနမွ တရားအားထုတ္ရင္ ရလြယ္မွာမို႕လို႕ပါ ...
အခုက သတ္မွတ္ထားတာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေနပါရဲ့ ...
ဒါေပမယ့္ ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ျခင္းလည္း မရွိ ပြားမ်ားျခင္းလည္း မရွိ
တေနကုန္ အိပ္လုိက္ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ေနလိုက္နဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ဖို႕ပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္ ...
သီလရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့ ဆင္ျခင္ျခင္း မရွိေတာ့ ကိုယ့္စိတ္နဲ႕ ကိုယ္ ရန္ျဖစ္ျပီး မေက်နပ္ျခင္းေတြက ၀င္လာပါေတာ့တယ္ ....

ေန႕လႊဲညစာ ေရွာင္တယ္ဆိုတာကလည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကို သိဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္ ...
ညေနစာ တစ္နပ္စာအတြက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရျခင္း ခ်က္ျပဳတ္ရျခင္းေတြ လုပ္ရတဲ့ အခါက်ေတာ့ တရားအားထုတ္ဖို႕ အခ်ိန္ပုတ္ပါတယ္..
ျပီးေတာ့ တရားအားထုတ္ျပီး စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္အတြက္ အဟာရက တစ္နပ္ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါတယ္ ...
ဒါအျပင္ ညေနစာကို ေရွာင္တဲ့ အတြက္ အဲ့အေပၚ စြဲမက္တဲ့ ကိေလသာကို သတ္နုိင္ျပီး တရားထိုင္တဲ့ အခါမွာ
ထိနမိတၱ ဆိုတဲ့ ငိုက္ျမည္းျခင္း အႏၱရယ္ကေန လြတ္ေျမာက္ျပီး စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ နဲ႕ တရားအားထုတ္နုိင္ပါတယ္ ....
အခုက တရားလည္း မထိုင္ ...ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ျခင္းလည္း မရွိ .... ပြားမ်ားျခင္းလည္း မရွိ ....
လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ ..ေတြးခ်င္တာေတြ ေတြး ... ညေနစာ မစားနဲ႕ ဆိုလို႕သာ မစားရတယ္ ....
ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွန္းလည္း မသိ ... တံေတြး ဂလု ဂလု နဲ႕ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး အခ်ိန္ျမန္ျမန္ ကုန္ပါေစပဲ ထိုင္ဆုေတာင္းေနတယ္ ...
ေဒါသ ကို သတ္ဖို႕ပါဆိုမွ ေဒါသေတြ ကိေလသာ ေတြ တဖြားဖြားနဲ႕ ဆိုေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး ...
အဲ့ သီလ က ေကာင္းက်ိဳး ရနုိင္ မရနုိင္ ....

သမထ ဆိုတာကေတာ့ ျမင္နုိင္ဖို႕ပါတဲ့ ...စိတ္တန္ခိုး တည္ေဆာက္တာပါပဲ ....
စိတ္မွာ ျဖစ္နုိင္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္ ...
က်ေနာ္ ဟိုးအရင္က အရမ္း စိတ္၀င္စားပါတယ္ ....
မ်က္စိ နား နွာေခါင္း လ်ာ ကိုယ္ စိတ္ ဆိုတဲ့ အာရံုေျခာက္ပါး အျပင္ သတၱမ အာရံုဆိုတဲ့ စိတ္တန္ခိုးကို
အရမ္း ရခ်င္ခဲ့တာပါ .... 3th eye လို႕လည္း ေခၚပါတယ္ ...
စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း တေနရာထဲမွာ တည္ၾကည္ စူးစိုက္ေနျခင္း အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကို အထပ္ထပ္ အခါခါ ပြားမ်ား ဆင္ျခင္ျခင္း စသည္တို႕ျဖင့္ စိတ္ရဲ့ တန္ခိုးကို ရနုိင္ပါတယ္ ....
သမထ တန္ခိုးဟာ မွန္ေျပာင္းနဲ႕ တူပါတယ္ ... ဘယ္အရာကို မဆို ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ျမင္နုိင္ေအာင္ သာမာန္ထက္ ပိုလြန္ျပီး သိနုိင္ ျမင္နုိင္ေအာင္ အေထာက္အကူ ေပးပါတယ္ ...
တစ္ခု သတိထားရမွာက အသံုးမျပဳတတ္ရင္ေတာ့ အရမ္းကို အႏၱရယ္ မ်ားပါတယ္ ....ျမင္းကို ဂ်ိဳ တပ္ ေပးသလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္...
ဗုဒၶဘုရားရွင္ လက္ထက္က ေျမမ်ိဳသြားတဲ့ ေဒ၀ဒတ္ ဟာ ဆိုရင္ျဖင့္ သမထ အစြမ္းနဲ႕ စိတ္တန္ခိုးေတြ ေလာကီ စ်ာန္ အဘိန္ဥာဏ္ေတြ ရထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ ....ဒါေပမယ့္ မေကာင္းတဲ့ ဘက္မွာ သံုးခဲ့မိတဲ့ အတြက္ အခုဆို ငရဲမွာ ခံေနရတုန္းပဲ ရွိပါတယ္ ...
ေကာင္းမြန္ မွန္ကန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ သမထ ကို တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သူေတြက်ေတာ့ သစၥာ စကား တစ္ခြန္း ၾကားလိုက္တာနဲ႕တင္ပဲ
ဒိုင္းကနဲ႕ အသိဥာဏ္ေတြ ပြင့္ထြက္ျပီး သိလြယ္ ျမင္လြယ္ တရားရလြယ္ပါတယ္ ... သက္ေသ သာဓကေတြလည္း ရွိပါတယ္ ....
ဒါေၾကာင့္ သမထ ဆိုတာလည္း သံုးတတ္ရင္ ေဆး မသံုးတတ္ရင္ ေဘး ပါပဲ ခင္ဗ် ...

၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကေတာ့ ေမာဟ ဆိုတဲ့ အဆံုးမရွိတဲ့ အေမွာင္ထဲက လြတ္ေျမာက္ဖို႕ တဲ့ ....
တစ္ကယ့္ အသိအျမင္ကို တဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲေစတဲ့ ဆံုးမ စကားေလးေတြပါ ....

အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ .. သူ႕ထက္ အေရးၾကီးတာ မရွိေတာ့ပါဘူး ...
ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဒါန သီလ သမထ က ၀ိပႆနာကို အေထာက္ အပံ့ ျဖစ္ေအာင္ပဲ ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါ ...
ဒါန သီလ သမထ နဲ႕ ၀ဋ္ဒုကၡက မလြတ္ပါဘူး .. ၀ိပႆနာ လုပ္မွ လြတ္မွာပါ ....

က်ေနာ္ နဲ႕ ၀ိပႆနာ

က်ေနာ့္ အသက္ ၂၄ နွစ္လံုးလံုး တစ္ခါမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး ...
က်ေနာ္ ၀ိပႆနာ ရွိမွန္း စသိျပီး စလုပ္တာ ၄ လ မျပည့္ေသးပါဘူး ....
ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၄ နွစ္ေက်ာ္လံုးလံုး က်ေနာ္ ဘာေတြ လုပ္ေနခဲ့သလဲ ... စဥ္းစားစရာပါ ...
ဘာသာေရး စာအုပ္ေတြ ဖတ္တယ္ .... ဇာတ္ေတာ္ေတြဖတ္တယ္ ....
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စာအုပ္ေတြရဲ့ တစ္ကယ့္ ဆိုလိုရင္းကို မသိခဲ့ပါဘူး ...
ငါ ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတဲ့ အစြဲနဲ႕ ဘာသာျခားေတြနဲ႕ ယွဥ္ေျပာရင္ ေျပာနုိင္ေအာင္ ...
ဘာသာေရး ဗဟုသုတ ရွိေအာင္ သူငယ္တန္းကေလး ေက်ာင္းစာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္သလိုပဲ ဖတ္ခဲ့တာပါ ... ၾကက္တူေရြး စာဖတ္သလို ရြတ္ေနခဲ့တာပါ ...
ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးေတြ ေရြးဖတ္ျပီး ကိုယ္ထင္ရာ အမွန္တရား လုပ္ခဲ့တာပါ ....
့ျပီးေတာ့ ကိုယ္လို သူလို ၾကက္တူေရြးေတြနဲ႕ စကားနုိင္လုေျပာဖို႕ ဘုရားေဟာကို လက္နက္ တစ္ခုလို အသံုးခ်ခဲ့တာပါ ...
ျပီးေတာ့ အရူးအခ်င္းခ်င္း အေပါက္အလမ္းတည့္ျပီး အရူးျပံဳးေတြ ျပံဳးလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘုရားေလာက္ နီးနီး အထင္ၾကီးခဲ့တာေတြ လည္း ရွိပါတယ္ ....

က်ေနာ္ဟာ တစ္ကယ့္ သူတစ္ပါး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ လမ္းဆံုးခဲ့တဲ့ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ .
မိဘက တစ္ျခား ဘာသာ၀င္ ဆိုရင္လည္း အထက္ကလိုပဲ ဘုမသိ ဘမသိ သူတစ္ပါး ေျပာတာပဲ ယံုျပီး က်ေနာ္လည္း အဲ့ဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ဦးမွာပါ ... လက္ေတြ႕ က် မက် မစဥ္းစား မဆံုးျဖတ္ပဲ ကိုယ္တုိင္ လက္ေတြ႕က်က် အေျဖရွာမၾကည့္ပဲ ငါ့ဘာသာ ဆိုတဲ့ အစြဲနဲ႕ပဲ ရူးဖို႕ ၾကိဳးစားဦးမွာပါ ...

တစ္ကယ္တမ္း ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာက အဓိပၸာယ္တစ္လံုးမွ မသိပဲ သူတစ္ပါးေျပာသမွ် ေခါင္းျငိမ့္ျပီး သူတစ္ပါး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ လမ္းဆံုးေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး ....
လက္ေတြ႕က်က် ကိုယ္တုိင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ျပီး ဘုရားေဟာ တရားနဲ႕ ခႏၱာက ေဟာတဲ့ တရား တိုက္ၾကည့္ မွန္ကန္ျပီးမွ လက္ခံ ယံုၾကည္လာတဲ့ ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳး ဟာ ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာပါပဲ ....

၀ိပႆနာ ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္သင့္သလဲ
ဒီပို႕စ္မွာေတာ့ ၀ိပႆနာ ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္သင့္သလဲ ဆိုတာပဲ ေဆြးေႏြးပါ့မယ္ ခင္ဗ် ...

က်ေနာ္တို႕ တရားမွတ္တယ္ဆိုတာ တစ္ခုခုကို လိုက္ရွာရမွာ မဟုတ္ပါဘူး ...လုပ္ယူရမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး
တစ္ကယ့္ အရွိျဖစ္တဲ့ ပရမတ္တရားကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရမွာပါ .. ရွိျပီးသားပါ ျမင္ေအာင္ပဲ ၾကည့္ရမွာပါ ....

တစ္နည္းအားျဖင့္ မတည္ျမဲျခင္း ဘာမွမရွိျခင္းပဲ အျမဲ ရွိတာကို ပရမတ္ လို႕ ေခၚတာပါ ....
ပရမတ္ = 0 ပါပဲ .....
ပရမတ္ = 0 ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကံ ဟာလည္း 0 ပါပဲ ...
ဘာမွ တည္ျမဲျခင္း မရွိတဲ့ ပရမတ္ေတြကို က်ေနာ္တို႕ က အစြဲေတြနဲ႕ အရွိလုပ္ျပီး ဘာေတြ ညာေတြ အခ်စ္ အမုန္း အဲ့လို ခံစားမႈေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲျခား သတ္မွတ္ ခံစားတာေၾကာင့္ နဂိုရွိတဲ့ ပရမတ္ ကြယ္ျပီး
တစ္ကယ္ မရွိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ေပၚလာပါတယ္ .. ကံဟာလည္း 0 မွာ မရပ္တည္နုိင္ေတာ့ပဲ အကုသိုလ္ ကံ ကုသိုလ္ ကံ ရယ္ လို႕ ေပၚလာျပီး ကံ ကံ၏သေဘာ အရ ဒီ အကုသိုလ္ကံ ကုသိုလ္ကံေတြ ကို ျပန္လည္ ခံစားဖို႕ ေနာက္ ခႏၱာ တစ္ခု ဘ၀ တစ္ခုကို ျပန္လည္ ဖန္ဆင္း ေပးေတာ့တာပါပဲ ... ဒီမွာပဲ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ သံသရာ လည္ေတာ့တာပါပဲ ...

( ဒီေနရာမွာ ေနာင္ဘ၀ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး သံသယ ၀င္လာနုိင္စရာ ရွိပါတယ္ ....
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပဖို႕ဆိုတာေတာ့ မျဖစ္နုိင္တဲ့ ကိစၥပါ ...
အနီးစပ္ဆံုး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မၾကာခဏ ၾကံဳေတြ႕ေနရတာ ၾကားသိေနရတာေတြ ရွိပါတယ္....
ေမြးလာကတည္းက အမာရြတ္ေတြ ပါလာတာတို႕ ..... ဟိုးအရင္ဘ၀ က ျဖစ္ရပ္ေတြ မိဘေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြ ေနရပ္ေတြကို မွတ္မိျပီး ျပန္လည္ေျပာျပနုိင္တာမ်ိဳးတို႕ ... တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို စေတြ႕လိုက္တာနဲ႕ အရမ္းရင္းနွီးေနသလို ခံစားလိုက္ရတာတို႕ ...
ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္တာတို႕ မုန္းတာတို႕..... လူ၀င္စားေတြ ေမြးတာတို႕ ...အမ်ားၾကီးပါ .. ဒါေတြဟာ ေနာင္ဘ၀ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ သက္ေသ ျပခ်က္ေတြပါပဲ ... )

က်ေနာ္တို႕ ဟာ ဒီလို ဘာမွ မရွိတဲ့ အစြဲေတြကို ဆုပ္ကိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဟိုး အစမျမင္နုိင္တဲ့့ သံသရာ အရွည္ၾကီးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါျပီ ..
တိရစာၦန္ သတၱ၀ါ မ်ိဳးစံုလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါျပီ .... ၀ဋ္ဆင္းရဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ခံစားခဲ့ဖူးပါျပီ ....
သူတစ္ပါးသတ္လို႕ ေသခဲ့ရတဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးတင္ပဲ သမုဒၵရာ ေလးစင္း မက ရွိခဲ့ပါျပီ ......
၀မ္းနည္း ပူေဆြးလို႕ က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြလည္း သမုဒၵရာ ေလးစင္း မကေတာ့ပါဘူး ....
အရိုးေတြလည္း ေတာင္လို ပံုခဲ့ပါျပီ ..... ဒီကမာၻေျမၾကီးမွာ က်ေနာ္တို႕ မေသဖူးတဲ့ ေနရာ အေလာင္းမျမဳပ္ဖူးတဲ့ ေနရာ မရွိပါဘူး ..
တစ္ေနရာတည္းမွာကို အထပ္ထပ္ အခါခါ ျမဳပ္နွံခဲ့ဖူးပါျပီ ...
ဒီဘ၀မွာလည္း ဆက္လက္ျပီး တစ္ကယ္မရွိတဲ့ စိတ္အစြဲေတြကို အရွိလုပ္ျပီး ရူးၾကဦးမယ္ ဆိုရင္ ဟိုး အဆံုးမရွိတဲ့ သံသရာၾကီးထဲကို က်ေနာ္တို႕ ဆက္လက္ေမွ်ာၾကဦးမွာပါ ...
တိရစာၱန္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ၾကဦးမွာပါ ... ၀ဋ္ဆင္းရဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးခံရဦးမွာပါ ... လည္ေခ်ာင္းေသြးေတြ စီးဦးမွာပါ ... မ်က္ရည္ေတြ ျဖိဳင္ျဖိဳင္ၾကဦးမွာပါ .
အရိုးေတြ ေတာင္လို ပံုဦးမွာပါ ... ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား အဆံုးကို ေရာက္မွာပါလိမ့္ .....

ဘုရားရွင္ကေတာ့ လက္သည္းခြံေပၚ ေျမမႈန္ေလးေတြ တင္ျပီး ေျပာဖူးပါတယ္....
မင္းတို႕ ေသရင္ လက္သည္းခြံေပၚက ေျမမႈန္ေလးေတြေလာက္ပဲ ေကာင္းရာ သုဂတိ ေရာက္မယ္ ... က်န္တဲ့ ကမာၻေျမၾကီးေလာက္ ရွိတဲ့ လူေတြက ငရဲ တိရစာၦန္ ျပိတၱာ အသူရကယ္ အဲ့ဒီ အပါယ္ေလးဘံုကိုပဲ သြားရမယ္တဲ့ ....

ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေတြ ရဲ့ စကား တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း အမွတ္ရမိပါတယ္ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ့ မသိစိတ္ေလး မွာ ဆတ္ကနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ အကုသိုလ္စိတ္ေလး တစ္ခုက ေတာင္မွ ငရဲ တစ္ခါက်ဖို႕ လံုေလာက္တယ္ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ ဒီေလာက္ ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ ခံစားမႈေတြ ကိေလသာေတြ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ထြက္ေနတာ ၀ိပႆနာ မလုပ္လို႕ကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုက တက္ရမွာ မဟုတ္ဘူး တဲ့ ..
ေနာင္ပြင့္မယ့္ အရိေမေတၱယ် ျမတ္စြာဘုရားကိုလည္း ေမွ်ာ္မေနနဲ႕ မွီမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ အျမဲေနအိမ္က အပါယ္ေလးဘံု .... လူ႕ဘ၀ ခဏ လာလည္တယ္ဆိုတာ မွတ္ထားၾကတဲ့ ....

( လူ႕ျပည္ နွစ္တစ္ေထာင္ ငရဲ တစ္ရက္လို႕ ၾကားဖူးပါတယ္ ... ေဒ၀ဒတ္ တို႕ အဇာတသတ္ တို႕ ငရဲခံေနရတာ နွစ္ရက္ခြဲပဲ ရွိပါေသးတယ္ .... အဲ့လို နွစ္ေပါင္း ေသာင္းနဲ႕ ခ်ီ သိန္းနဲ႕ ခ်ီျပီး ငရဲခံရမွာပါ ..... ငရဲ တစ္ခု က်လုိ႕ကေတာ့ ဘုရားအဆူဆူနဲ႕ လြဲမွာ အေသအခ်ာပါပဲ )

က်ေနာ္တို႕ ယခု လက္ရွိလက္ခံထားၾကတာက ေက်ာက္ေခတ္ ေၾကးေခတ္ သံေခတ္ စက္မႈေခတ္ ရယ္လို႕ လူသား သမိုင္းကို လက္ခံထားပါတယ္..
ဒါေပမယ့္ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အဲ့ဒီ အစဦးလို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေက်ာက္ေခတ္ အရင္မွာကိုက အရမ္း ေခတ္မွီတိုးတက္တဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ ရွိခဲ့တယ္လို႕ ေျပာဆိုၾကျပန္ပါတယ္ .... ဘယ္လိုေတြပဲ ေျပာေျပာ ဘယ္သူမွ အတိအက် မသိပါဘူး အားလံုးဟာ ခန္႕မွန္းေတြပါပဲ ...
သိပၸံပညာ ဟာ အျမဲ ေျပာင္းလဲေနသလို သိပၸံအျမင္ဟာလည္း အျမဲ ေျပာင္းလဲေနတာပါပဲ ...
ေသခ်ာတာကေတာ့ လူသားေတြ အမ်ားၾကီး ေမြးဖြားခဲ့ၾကတယ္ ရွင္သန္ေနထုိင္ခဲ့ၾကတယ္ ေသဆံုးခဲ့ၾကတယ္ ..
အမွန္တရားေတြလည္း တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတယ္ ...
ကိုယ္ထင္ရာ အမွန္တရား လုပ္ခဲ့ၾကတယ္ ....
ဒါေပမယ့္ အားလံုးေသာ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အမွန္တရားေတြက လူေတြ ေသတာနဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၾကတယ္ .....
ဘာတစ္ခု မွ အျမဲ မွန္ကန္ျခင္း တည္တန္႕ ခိုင္ျမဲ ျခင္း မရွိပါဘူး ....

ေနာက္ဆံုးမွာ အျမဲ မွန္ကန္တာ ဆိုလို႕ တစ္ခုပဲ ရွိပါေတာ့တယ္ ... အဲ့ဒါကေတာ့ ေမြးတယ္ ေနတယ္ ေသတယ္ ေျပာင္းလဲတယ္ ...
ဒီသေဘာ တရားသာလွ်င္ အစဥ္မေျပာင္းလဲတဲ့ တရားပါ .... အလံုးစံုေသာ ျပီးျပည့္စံုေသာ အစ အဆံုးရွိေသာ လူသား သမိုင္းပါပဲ ...
လူေတြ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့တယ္ ဘာပညာေတြ သင္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြကို ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေသသည္အထိ အဆံုး မရွိပါဘူး ..

လက္ရွိ အေျခအေနနဲ႕ ဆက္စပ္ျပီး ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ တို႕ ေမြးကတည္းက စိတ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲခဲ့တယ္ ....
ခံယူခ်က္ေတြ ကိုယ္ထင္ရာ အမွန္တရားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတယ္ ... စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႕ အမွ် အဲ့ အမွန္တရား ေတြကလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၾကတယ္...
ေနာက္ဆံုးမွာ မေျပာင္းလဲတာ ဆိုလို႕ အဲ့လို ျဖစ္ေနတဲ့ သေဘာ ေပ်ာက္ကြယ္
သြားတဲ့ သေဘာ မတည္ျမဲတဲ့ သေဘာပဲ ရွိေတာ့တယ္ ....
အဲ့လို အျမဲတမ္း ေျပာင္းလဲေနတဲ့ သေဘာ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးေနတဲ့ သေဘာ က ပရမတ္ ပါပဲ ...
ဒီ ပရမတ္မွာပဲ အဆံုးရွိပါတယ္ ...

ေငြေနာက္ကို လိုက္ရင္ ေငြကို ရွာလို႕ကို မဆံုးပါဘူး ...
ပညာေနာက္ကို လိုက္ရင္လည္း ပညာကို သင္လို႕ကို မဆံုးပါဘူး ....
ခံစားမႈေတြေနာက္ကို လိုက္ရင္လည္း ခံစားလို႕ကို မဆံုးပါဘူး ....
ေသသည္ အထိ အဲ့ဒါေတြကို လိုခ်င္ ရခ်င္ ခံစားခ်င္တဲ့ ေဇာေတြနဲ႕ပဲ ပူေလာင္ျပီး ေသဆံုးသြားရမွာပါ ....
ေသဆံုးျပီးရင္လည္း အပါယ္ေလးဘံုက မတက္ရေတာ့ဘူး ဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပါဘူး ....

အဆံုးရွိတဲ့ ပရမတ္ကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္မွသာ ျငိမ္းခ်မ္းမွာပါ ....

ျပဳလုပ္လို႕ ဖန္တီးလို႕ ရွာေဖြလို႕ ရတဲ့ အရာအားလံုးမွာ အဆံုး မရွိပါဘူး ...
ဘယ္ေသာအခါမွလည္း ဒုကၡဆင္းရဲေတြ ပူေလာင္မႈေတြထဲက လြတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ....
လြတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီ ပရမတ္ တရားကိုပဲ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရမွာပါ ....

ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းက ဆံပင္ကို မီးေလာင္တဲ့ အခါမွာ က်န္တာ ဘာမွ ဂရုမစိုက္ေတာ့ပဲ အလွ်င္အျမန္ ျငိမ္းသတ္သလိုပဲ က်န္တာ ဘာေရး ညာေရး ၾကီးမေနေတာ့ပဲ ၀ိပႆနာကို အလွ်င္အျမန္ ခ်က္ခ်င္း အားထုတ္သင့္ေၾကာင္း ဘုရားရွင္က ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တာပါ ......

ဗုဒၶဘာသာလို႕ ခံယူျပီး ဒါန သီလ သမထ ေလာက္နဲ႕ ေက်နပ္မေနပါနဲ႕ ...
ဒါန သီလ သမထ က ဘာသာတုိင္းမွာ ရွိပါတယ္ ...
သာသနာပ ကာလ မွာလည္း ရွိပါတယ္ ...
ဒီ ပရမတ္ ကို ျမင္ေအာင္ ေဟာၾကားေပးတဲ့ သစၥာတရားကေတာ့ ဘုရားသာသနာ မွာပဲ ရွိပါတယ္ ....

လူရယ္လို႕လည္း ျဖစ္လာ ၾကံဳေတာင့္ ၾကံဳခဲ ဘုရားသာသနာနဲ႕လည္း ၾကံဳဆံုေနရ ဒီသစၥာတရားေတြကို ေဟာၾကားမယ့္သူလည္း ရွိ
ကိုယ့္မွာလည္း ဒီတရားေတြကို နာနုိင္တဲ့ နားလည္းပါေနတယ္ .....
ဒီေလာက္ အက်ိဳးေတြ အေၾကာင္းေတြ ျပည့္စံုေနျခင္းဟာ ကံ အရမ္းကို ေကာင္းျခင္းပါပဲ ...

ဒီထက္ ပိုျပီးေတာ့ ကံက မေကာင္းနုိင္ေတာ့ပါဘူး ...
ဒါေတာင္မွ မလုပ္ေသးဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေလာက္ မိုက္တဲ့သူ ကိုယ္ပဲ
ရွိပါေတာ့တယ္ .... ဘယ္ေတာ့မွလည္း ဒုကၡ ဆင္းရဲက လြတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ...
လူ႕ဘ၀ ဆိုတာလည္း ဒါေနာက္ဆံုးပါပဲ ... အပါယ္ေလးဘံုက ကိုယ့္ရဲ့ အျမဲေနအိမ္ ျဖစ္ေနမွာက်ိန္းေသပါပဲ ...

တရားထိုင္တဲ့အခါ မွားယြင္းတတ္တာေလးေတြကိုေတာ့့ ေနာက္ပို႕စ္ တစ္ခုမွပဲ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ့ တရားေတာ္ေတြထဲက ထုတ္နုတ္ျပီး က်ေနာ္ ဥာဏ္မွီသေလာက္ေလး တင္ျပပါ့မယ္ခင္ဗ် ..

က်ေနာ္လည္းပဲ ဒုကၡ ကို ဒုကၡမွန္း သိေအာင္ ၾကိဳးစားေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါပဲခင္ဗ် ...
တစံုတရာ အမွားအယြင္းပါခဲ့ရင္ က်ေနာ့္ရဲ့ အမွားပါခင္ဗ် ...
အားလံုးပဲ ျငိမ္းေအး နုိင္ပါေစဗ်ာ ....