မမ၀ါရဲ့ ေသဖို႕ တစ္လအလို ဆိုတဲ့ တက္ဂ္ပို႕ ေလးကိုေရးဖို႕ ဆံုးျဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာပဲ စုေတခါနီး စိတ္ကေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားဆင္ျခင္မိတဲ့ အတြက္ ဒီပို႕ ေလး အတြက္ အေသတတ္သည္ ဆိုရာ၀ယ္လို႕ပဲ ေခါင္းစဥ္ကို
ေပးမိပါတယ္ ။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ အေသတတ္ေအာင္ ေဟာခဲ့တဲ့ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ့ တရားေတာ္ထဲကအတုိင္း အေတာ္ မ်ားမ်ား ျပန္ေရးထားတာမို႕လို႕ပါ ။
ေသတတ္ေအာင္ ဘယ္လို ၾကိဳးစားရမလဲလို႕ ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာ နီ၀ရဏ တရား ငါးပါးကို အရင္ဆံုးေျပးေတြ႕ပါတယ္ ။ မဂ္တား ဖိုလ္တား အပါယ္လားမည့္ တရားေတြ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ျခင္းဟာ အေသတတ္ေအာင္ က်င့္တာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အဲ့တရားငါးပါးဟာ ၀ိပႆနာ က်င့္တဲ့ လူကိုလည္း မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္မရေအာင္ တားပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ လူေတြ ေသတုိင္း ေသတုိင္းမွာလည္း ေသခါနီး အခ်ိန္မွာ အဲ့ တရားငါးပါး ၀င္လာျပီး အပါယ္ကို ဆြဲခ်တတ္ပါတယ္။ ဘာေတြလဲ ဆိုေတာ့ ....
၁။ ကာမဆႏၵ
ကာမအာရံု၌ လိုလားတပ္မက္ သာယာမႈ ျဖစ္ပါတယ္ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း စတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြ တပ္မက္မႈေတြ အကုန္ပါပါတယ္ ။
တရားအားထုတ္တယ္ .. တစ္ခုခု စေျပာင္းလဲမႈျဖစ္ရင္ပဲ ငါဆိုတဲ့ အတၱက လိုလား နွစ္သက္သာယာတယ္ ျပီးေတာ့ လွည့္ပတ္ျပီး ခံစားလိုက္တယ္ တစ္ခါတည္း မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ကိုပါ တားပစ္လိုက္တယ္ .. ဒါဟာ ကာမဆႏၵ နီ၀ရဏတရား ၀င္ျပီး နွိပ္စက္လိုက္တာပါ ။
၂။ ဗ်ာပါဒ
စိတ္ဆိုးမႈ အမ်က္ထြက္မႈ မလိုမုန္းတီးမႈ ဟိုလူ႕ အလိုမက် ဒီလူ႕အလိုမက် စတဲ့ အလိုမက်မႈ ။
တရားအားထုတ္ေပမယ့္လည္း တစ္ခုခု တစ္ေယာက္ေယာက္ကို မေက်ပ္မနပ္ျဖစ္ေနတယ္ စိတ္ထဲမွာ အလိုမက် ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ ... ကိုယ္ကလည္း အဲ့စိတ္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ မရႈနုိင္ဘူး ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ ရႈမွတ္လို႕ မရပါဘူး ။
ဒါဟာ ဗ်ာပါဒ ဆိုတဲ့ နီ၀ရဏတရားက ၀င္နွိပ္စက္လိုက္တာပါ ။
၃။ ထိနမိဒၶ
ပ်င္းရိ ငိုက္ျမည္း ထိုင္းမိႈင္းေလးလံမႈ ( ေမာဟ )။
တရားအားထုတ္ရင္းနဲ႕ အိပ္ငိုက္တယ္ ေမွ်ာတယ္ အိပ္မက္ေတြလိုလို ဘာလိုလို ျမင္တယ္ မထင္မရွားေယာင္၀ါး၀ါးေတြ ေတြ႕တယ္
ဒီလိုျဖစ္ေနရင္လည္းပဲ မျငိမ္းခ်မ္းပါဘူး ထိနမိတၱ ဆိုတဲ့ နီ၀ရဏ တရား ၀င္ေနွာက္ယွက္တာပါပဲ ။
၄။ ဥဒၶစၥ ကုကၠဳစၥ
စိတ္ပ်ံ႕လြင့္မႈ ျပဳျပီးသား မေကာင္းမႈကို စိုးရိမ္ပူပန္မႈ မျပဳရေသးေသာ ေကာင္းမႈ အတြက္ ေသာက စိုးရိမ္ျဖစ္မႈ ။
အရႈခံကို စူးစိုက္ျပီး ရႈပါေသာ္လည္း စိတ္က စုစည္းလို႕ မရ ... အာရံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕ ကုန္းေပၚ ပက္တင္ခံလိုက္ရတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္လို အာရံုေတြ ျဖတ္ျဖတ္လူး ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ျဖစ္ေနတယ္ ျဖစ္ျပီးသားေတြ ျပန္ျမင္လိုက္ မျဖစ္ေသးတာေတြ ၾကိဳေတြးလိုက္ ဆိုရင္လည္း ဒါဟာ ဥဒၶစၥ ကုကၠဳစၥ ဆိုတဲ့ နီ၀ရဏတရားက ၀င္နွိပ္စက္လိုက္တာပါ ။
၅ ။ ၀ိစိကိစာၦ
ယံုမွား သံသယျဖစ္မႈ ။
တရားထိုင္တယ္ ခႏၱာရဲ့ အေျပာင္းအလဲကို နည္းနည္းခ်င္း စေတြ႕တယ္ ဒါေပမယ့္ အတိအက် မသိဘူး
ဟို ဟာ ေတြ႕သလိုလို ဒီဟာ ေတြ႕သလိုလို စိတ္က ထင္တယ္ ။ ဘယ္လို ခံစားရသလိုလို ညာလို ခံစားရသလိုလို
အဲ့လို လိုလိုေတြ မ်ားေနျခင္းဟာ ၀ိစိကိစာၦ ပါပဲ ။
၀ိပႆနာရဲ့ ထူးျခားခ်က္က အသိဥာဏ္ တစ္ခု ပြင့္ျပီ ဆိုတာနဲ႕ မွန္တယ္ ဟုတ္တယ္ ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ ရွင္းျပစရာမလိုပဲ ကိုယ့္အလိုလိုသိပါတယ္ ။ အဲ့ အသိဥာဏ္ဟာ နွလံုးသားထဲထိ စူးနစ္ျပီး ေၾသာ္ ဘုရားေဟာတာ ဟုတ္လိုက္တာပါလား ဆိုျပီး တစ္ကယ့္ကို စစ္မွန္တဲ့ ၾကည္ညိဳစိတ္ေတြ ေက်းဇူးတင္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚျပီး နွလံုးသားမွာ အုတ္ျမစ္တစ္ခု တည္မိတာပါပဲ ။
အဲ့လိုမွ မဟုတ္ပဲ ေယာင္ေယာင္၀ါး၀ါးနဲ႕ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို သလိုလို ဆိုရင္ျဖင့္ ေသခ်ာပါတယ္ အဲ့ဒါ ၀ိစိကိစာၦ ။
ဒါေၾကာင့္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ရွင္းျပနုိင္တဲ့ ဆရာေကာင္းသမားေကာင္း အေရးတၾကီး လိုအပ္တယ္ဆိုတာ ဘုရားရွင္ အပါအ၀င္ ရဟႏၱာၾကီးေတြ အဆက္ဆက္ ေျပာခဲ့တာပါ ။
နီ၀ရဏ တရားငါးပါးကို အက်ဥ္းမွ် တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ။
ဒီတရားငါးပါးဟာ တရားအားထုတ္ခ်ိန္ နဲ႕ လူတိုင္းလူတုိင္း ေသခါနီး အခ်ိန္ေတြမွာ ၀င္လာတတ္ပါတယ္ ။ တစ္ကယ့္ ခ်က္ေကာင္းေတြမွ ၀င္တာပါ ။ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ၀င္လာျပီ ။ ေသေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ၀င္လာျပီ ။ တစ္ကယ့္ကို မဂ္တား ဖိုလ္တား အပါယ္လားေစမည့္ တရားငါးပါး ပါပဲ ။
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကို ေန႕စဥ္က်င့္ၾကံအားထုတ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီတရားငါးပါးကို ေန႕စဥ္ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ ေနရတဲ့အတြက္ တရားအားထုတ္ျခင္းကို အေသက်င့္ျခင္းလို႕လည္း မွတ္ယူလို႕ ရပါတယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ တရားအားထုတ္ျပီး အေသတတ္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ေသလြန္တဲ့ အခါမွာ ဘာပဲလာလာ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႕ ေက်ာ္လႊားနုိင္ျပီး ေအးျငိမ္းရာ ဘံုဘ၀ေတြကို ကူးေျပာင္းနုိင္ၾကပါတယ္ ။ ဒါကို ျပံဳးေသလို႕ ေခၚပါတယ္ ။ အရိယာတို႕၏ ေသျခင္းလို႕လည္း ေခၚပါတယ္ ။
ေန႕စဥ္တရားအားထုတ္ျခင္း မရွိ ။ တစ္ခါတစ္ရံ အားထုတ္ေပမယ့္လည္း နွလံုးသားမွာ ယံုမွားသံသယ မရွိေအာင္ အားထုတ္နုိင္ျခင္းလည္း မရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေသခါနီးမွာ လာေရာက္ နွိပ္စက္မယ့္ နီ၀ရဏတရား ငါးပါးကို ဘယ္လိုမွ မေက်ာ္လႊားနုိင္ပါဘူး ။ အဲ့ တရားေတြရဲ့ နွိပ္စက္ျခင္းကို ခံရျပီး မေကာင္းတဲ့ နမိတ္ေတြျမင္ မ်က္လံုးျပဳး မ်က္ဆန္ျပဴးနဲ႕ ေၾကာက္လန္႕တၾကား တြန္႕လိမ္ေကာက္ေကြး ေတာင့္တင္းျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႕ ေနာင္တေတြ ပရပြ နဲ႕ ေသဆံုးရတာပါပဲ။ အပါယ္ေလးဘံုကို ေမးစရာမလိုပဲ တန္းေနေအာင္ ေျပးပါတယ္ ။
ဆိုးလိုက္တဲ့ ကုကၠဳစၥ ( စိုးရိမ္ ပူပန္မႈ ) ။
ဒါနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္ ။
ကႆဖဘုရားရွင္လက္ထက္က ရဟန္းတစ္ပါးဟာ တစ္ပါးတည္း ဂဂါၤျမစ္ကမ္းမွာ တရားအားထုတ္က်င့္ၾကံပါတယ္ ။ တေန႕မွာ ဂဂါၤျမစ္ထဲမွာ ဆြမ္းခံထြက္ဖို႕ ေလွစီးရင္းနဲ႕ က်ဴပင္ေလး တစ္ပင္ကို ဆြဲမိျပီး က်ဴပင္ေလး အျမစ္က ျပတ္သြားပါတယ္ ။ အဲ့ ပုထုဇဥ္ ရဟန္းဟာ အဲ့ဒါေလးကို မေမ့မေဖ်ာက္နုိင္ပဲ ငါေတာ့ လုပ္မိေလျခင္း လုပ္မိေလျခင္းရယ္လို႕ တသသ ေသာက ျဖစ္ေနပါတယ္ ။ သူ႕ကို အာပတ္ေျဖေပးမယ့္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မရွိဘူးရယ္လို႕ မျပဳရေသးတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုလည္း အျမဲပဲ ေတြးေတာ စိုးရိမ္ေနပါေတာ့တယ္ ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဒါေလးဟာ အပါယ္က်ေလာက္တဲ့ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး ။ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ထားနုိင္ရင္ေတာင္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ။
အခုေတာ့ အဲ့ရဟန္းဟာ အဲ့ဒီ ေသာကေတြ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ပူပန္စိတ္ေတြနဲ႕ သီလေစာင့္ တရားအားထုတ္လိုက္တာ အဲ့ေခတ္ သက္တမ္းအရ နွစ္ ၂ ေသာင္းေတာင္ ၾကာပါသတဲ့ ။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲ့လို စိုးရိမ္ ပူပန္ေသာကေတြ မေဖ်ာက္နုိင္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ အားထုတ္တာဆိုေတာ့ အဲ့ေလာက္ အားထုတ္လည္း သူ႕ အသိဥာဏ္ဟာ ဘာမွ တိုးပြားမလာပါပဲနဲ႕ ေသလြန္တဲ့ အခါမွာ အဲ့ ဂဂါၤျမစ္နဲ႕ က်ဴပင္ကို စြဲလန္းျပီး အဲ့ျမစ္ထဲမွာပဲ နဂါးၾကီး ျဖစ္ေနပါသတဲ့ဗ်ာ ။
ဖားစိမ္းေတြ ငါးစိမ္းေတြ စားရင္းနဲ႕ နဂါးၾကီးေနလာလိုက္တာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားပြင့္ေတာ္မူလာတဲ့ အထိပါပဲ ။ ေနာက္ဆံုး ဘုရားနဲ႕ ေတြ႕ျပီး တပည့္ေတာ္ကို ကယ္ပါလို႕ ေလွ်ာက္ထားေပမယ့္ အဟိတ္တိရစာၦန္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ လူ႕ဘ၀ ေရာက္ေအာင္ အရင္လုပ္ပါဦးလို႕ ဘုရားရွင္က မိန္႕ခဲ့ရတယ္ ။ ဘုရားရွင္လည္း ဘာမွ မတတ္နုိင္ေတာ့ပါဘူး ။ ဘုရားနွစ္ဆူၾကား သူသတ္စားခဲ့တဲ့ ဖားေတြ ငါးေတြ အေကာင္ေတြရဲ့ အသက္ေတြက နည္းမွ မနည္းေတာ့ပဲ ။ အကုသိုလ္ေတြ ဒီေလာက္ အဆင့္ဆင့္နဲ႕ လူျဖစ္ဖို႕ ေတာင္ လံုး၀ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး ။
ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က လူျဖစ္ဖို႕ အင္မတန္႕ အင္မတန္မွာ ခက္ခဲပါတယ္လို႕ ေဟာခဲ့တာပါ ။ ေနာက္ပိုင္း ဘာဆက္ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို ဘုရားရွင္ မေဟာေတာ့ပါဘူး ။ အဲ့ရဟန္းဟာ နွစ္ေပါင္း ၂ ေသာင္း သီလေစာင့္ တရားအားထုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီ ဥဒၶစၥ ကုကၠဳစၥ ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ စိတ္ ... ေနာင္တ တဖန္ရရွိတဲ့ စိတ္ေတြက ၀င္ေရာက္နွိပ္စက္လိုက္တာ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ ရခ်င္လို႕ အားထုတ္ခဲ့တာေတာင္မွ အဲ့ဒါေတြ မရပဲ အပါယ္ေလးဘံုက်ျပီး သံသရာမွာ အဆံုးမရွိနုိင္ေသးတဲ့ သံသရာ့ ခရီးသည္ တစ္ဦး ျဖစ္သြားရတာပါပဲ ။ အရမ္းကို ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ နီ၀ရဏတရား ပါ ။
မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ရခါနီးနဲ႕ ေသခါနီး တစ္ကယ့္ အခ်ိန္ေကာင္းေတြမွ အျမဲေရာက္လာတာပါ ။ ဒါေၾကာင့္ မဂ္တား ဖိုလ္တား အပါယ္လားေစမယ့္ တရားျဖစ္လို႕ ဒါေတြကို ေက်ာ္နုိင္ေအာင္ နည္းေပးလမ္းျပမယ့္ ဆရာေကာင္းနဲ႕ ျမတ္ျမင့္တဲ့ သဒၵါ ၀ိရိယ သမာဓိ သတိ နဲ႕ တရားအားထုတ္ဖို႕ တစ္ကယ္ကို လိုပါတယ္ ။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပညာ အသိဥာဏ္ကို ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ( အညံ့စား ) သဒၵါ ၀ရိယ သမာဓိ သတိ နဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မရပါဘူး ။
ကံေတြရဲ့ သေဘာတရားအရ ေသခါနီး ျဖစ္တဲ့ စိတ္က အရင္ဆံုး အက်ိဳးေပးျပီး နွစ္၂ ေသာင္း အားထုတ္ခဲ့ ေစာင့္စည္းခဲ့တဲ့ သီလ အက်ိဳးေတြကေတာ့ အက်ိဳးေပးခြင့္ မရေသးပါဘူး ။ အကုသိုလ္ေပၚ အကုသိုလ္ဆင့္တဲ့ အတြက္ အက်ိဳးေပးခြင့္ေတာင္ ရခ်င္မွ ရေတာ့မွာပါ ။
အေသတတ္လို႕ ျမတ္ခဲ့ပံု ။
အေသတတ္ခဲ့လို႕ ျမတ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း ဘုရားရွင္ ေဟာထားပါေသးတယ္ ။ ေဂါတမဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ ဖကၡဳဏ ဆိုတဲ့ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေလးမွာ ေရာဂါေ၀ဒနာ နွိပ္စက္ျပီး ပ်ံလြန္ေတာ္မူခါနီး ဆဲဆဲ ျဖစ္ေနပါတယ္ ။ ဘုရားရွင္ဟာ ဒီရဟန္းေလးရဲ့ ကၽြတ္ခ်ိန္ကို သိတဲ့ အတြက္ သြားေရာက္ ေမးျမန္းပါတယ္ ။
ခ်စ္သား ေ၀ဒနာ သက္သာပါရဲ့လား ဆိုေတာ့ ရဟန္းေလးက ရံႈ႕ရံႈ႕မဲ့မဲ့နဲ႕ ျပန္ေျဖပါတယ္ ။
အရွင္ဘုရား ေ၀ဒနာသည္ မသက္သာ ရပ္ေနသည္ မရွိ တိုး၍ တိုး၍သာ လာပါတယ္ ဘုရားတဲ့ ။
ဒီေတာ့မွ ဘုရားရွင္က ခ်စ္သား ေ၀ဒနာသည္ ငါမဟုတ္ ေ၀ဒနာက နာက်င္ျခင္းသည္ ငါမဟုတ္ ေ၀ဒနာနဲ႕ ငါကို ကြဲေအာင္ ရႈပါေလာ့ လို႕ တရားေဟာေတာ္မူတယ္။
အဲ့ဒီေတာ့မွ ပါရမီရင့္သန္ျပီးတဲ့ ရဟန္းေလးဟာ ဆရာေကာင္းသမားေကာင္းရဲ့ လမ္းျပမႈေၾကာင့္ ေ၀ဒနာ နဲ႕ ငါ ကို ကြဲျပားေအာင္ ရႈနုိင္ျပီး ေ၀ဒနာ ကို မတုန္လႈပ္ေတာ့ပဲ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႕ ေက်ာ္လႊားကာ ဥာဏ္စဥ္ အဆင့္ဆင့္တက္ျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ အနာဂမ္စိတ္နဲ႕ စုေတျပီး ျဗဟၼာဘံုကို လားပါသတဲ့ ။
ဒီေနရာမွာ တို႕လည္း သူ႕လိုပဲ ေသခါနီး နွလံုးသြင္းျပီး ေသမွာေပါ့လို႕ လူတုိင္းနီးပါး ေတြးမိေကာင္း ေတြးမိပါလိမ့္မယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႕ အဲ့လို အလြယ္တကူ နွလံုးသြင္းနုိင္တာလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ မေမ့ေလ်ာ့ၾကပါနဲ႕ ။ ပုရြက္ဆိတ္ကိုက္တာ အပ္ေလးနဲ႕ ထိုးမိတာ ခလုတ္တိုက္မိတာေတာင္မွ သတိကပ္နုိင္ရဲ့လား ဆိုတာ မိမိကိုယ္ မိမိ ေသခ်ာေလး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ ။ ျဖစ္ျပီးမွ သိတာ မ်ားပါတယ္ ။ ေသခါနီး ေ၀ဒနာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ျပင္းထန္လဲ ဆိုေတာ့ ေသေလာက္ေအာင္ကို ျပင္းထန္ပါတယ္ ။ ေ၀ဒနာ ခံစားျပီးမွ အသက္ထြက္မွာကိုး ။ အဲ့ေတာ့ ေသေလာက္ေအာင္ ခံစားရတာေပါ့ ။
ကဲ အသက္ထြက္ေလာက္ေအာင္ ခံစားရမယ့္ ေ၀ဒနာ .. ဒီၾကားထဲ ၀င္လာဦးမယ့္ နီ၀ရဏတရားငါးပါး ... သားစြဲ မယားစြဲ သမီးစြဲ လင္စြဲ ေက်ာင္းစြဲ ေစတီစြဲ ဥစၥာစြဲ စတဲ့ မေရတြက္နုိင္တဲ့ အစြဲေတြ ။ ဒါေတြၾကားထဲက တည္ျငိမ္တဲ့ သမာဓိနဲ႕ ငါ ရဲ့ မရွိပံု ေ၀ဒနာရဲ့ မရွိပံုကို ဆင္ျခင္နုိင္ဖို႕ ဆိုတာ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ တရားလုပ္ထားရံု ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္ေတာင္ လုပ္ထားရံုနဲ႕ ဘယ္လိုမွ မေက်ာ္လႊားနုိင္ပါဘူး ။ မေက်ာ္လႊားနုိင္ပဲ တစ္ခုခုကိုမ်ား စြဲေသလို႕ကေတာ့ လားေပေတာ့ အပါယ္ဘံုပဲ ။
သားစြဲ သမီးစြဲ လင္စြဲ မယားစြဲရင္ သူတို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဖုတ္ ျပိတၱာ သရဲ တိရစာၦန္ ...
ေက်ာင္းစြဲ ေစတီစြဲရင္ေတာ့ ေက်ာင္းေစာင့္ ေစတီေစာင့္ ....
ဥစၥာစြဲရင္ေတာ့ ဥစၥာေစာင့္ .... ငရဲ တိရစာၦန္ အသူရကယ္ စတဲ့ မကၽြတ္မလြတ္ဘ၀ေတြ ေရာက္ရင္ျဖင့္ လူျပန္ျဖစ္ဖို႕ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး ။
ဒါေၾကာင့္ လူတစ္သိန္းေသရင္ တစ္ေယာက္ ေကာင္းရာ သုဂတိဘံု ေရာက္ဖို႕မလြယ္ဘူးလို႕ ရဟႏၱာၾကီးေတြ အထပ္ထပ္အခါခါ ေဟာၾကားခဲ့တာပါ ။ မိမိကိုယ္တုိင္ကေရာ လူတစ္သိန္းေရြးရင္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ စကာတင္ အေရြးခံနုိင္ဖို႕ ပါရမီေတြ ပညာေတြ ျပည့္၀ေနျပီလား ဆိုတာ ျပန္စဥ္းစားၾကေစလိုပါတယ္ ။
ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္ .........
10.11.09
အေသတတ္သည္ ဆိုရာ၀ယ္ ( ၁ )
27.10.09
လူ႕ဘ၀ရခဲျခင္း နွင့္ သံသရာရွည္လွပံု
လူ႕ဘ၀ရခဲျခင္းနဲ႕ သံသရာရွည္လွပံုကို အက်ဥ္းရံုးတင္ျပရမယ္ ဆိုရင္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက
သုတၱန္နွစ္ခု နဲ႕ ဆံုးမေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္ ။
တေန႕ေသာအခါမွာ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ လက္သည္းခြံေပၚ ေျမမႈန္႕ အနည္းငယ္တင္ျပီး ဤလက္သည္းခြံေပၚက
ေျမမႈန္႕နွင့္ မဟာပထ၀ီေျမၾကီး အျပည့္ ေျမမႈန္႕တုိ႕သည္ ဘယ္ေျမမႈန္႕က နည္းပါသလဲလို႕ ေမးပါတယ္တဲ့ ။
လက္သည္းခြံေပၚက ေျမမႈန္႕ဟာ တုနုိင္းလို႕ မရေအာင္ နည္းပါးလြန္းလွပါတယ္လို႕ ေနာက္လိုက္ရဟန္းေတြက ေျဖပါတယ္တဲ့ ။
အဲ့ခါမွာ ဘုရားရွင္က ေကာင္းျပီ အသင္တို႕ ေျပာေသာ ဤနည္းပါးလွေသာ ေျမမႈန္႕ ပမာဏေလာက္သာလွ်င္ လူနတ္ ျဗဟၼာတို႕ ေသလွ်င္ လူနတ္ ျဗဟၼာ ျပန္ျဖစ္တယ္ ။ က်န္တဲ့ ဤ မဟာပထ၀ီေျမၾကီး ပမာဏရွိ လူနတ္ျဗဟၼာတို႕ဟာ ေသလြန္တဲ့အခါမွာ အကုန္ အပါယ္ကို ဆင္းပါတယ္တဲ့ ။
ဒါေၾကာင့္ ယေန႕ စာဖတ္သူဟာ အပါယ္က လြတ္ပါျပီလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာရဲပါ့မလား ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းလြန္းလွပါတယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာ မက်င့္ေသးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဆင္းမွာပဲ ဆိုတာကိုေတာ့ စဥ္းစားစရာမလိုပဲ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပဲ သိနုိင္ပါျပီ ။
အဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ဒီေလာက္နဲ႕ မသိၾကေသးပဲ အပါယ္ကို သြားလည္ခ်င္ၾကေသးတယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ဟာ အပါယ္တစ္ေခါက္ သြားလည္ခ်င္ၾကသူမ်ားအတြက္ ဒုတိယ သုတၱန္ကို ေဟာျပီး ထပ္မံ ဆံုးမပါတယ္ ။
အင္မတန္မွ အေျပာက်ယ္လွတဲ့ သမုဒၵရာၾကီးရဲ့ ၾကမ္းခင္းေပၚမွာ မ်က္လံုး စံုကန္းေနတဲ့ လိပ္ၾကီးတစ္ေကာင္ဟာ
တြားသြားေနပါတယ္တဲ့ ။ သမုဒၵရာအထက္ ေရျပင္ေပၚမွာလည္းပဲ သြားခ်င္ရာသြား ေမွ်ာခ်င္ရာေမွ်ာေနတဲ့ လွည္းထမ္းပိုးတုံးေလး တစ္တုန္းရွိပါတယ္တဲ့ ။ အဲ့ ထမ္းပိုးတံုးမွာ လိပ္ေခါင္းနဲ႕ စြပ္ရံု အေပါက္ေလး တစ္ေပါက္ ပါပါတယ္ ။
လိပ္ကန္းဟာ အနွစ္ ၁၀၀ ၾကာမွ ေရမ်က္နွာျပင္ကို တစ္ၾကိမ္ေပၚတယ္တဲ့ ။ မ်က္လံုးကန္းေနျပီး နွစ္ ၁၀၀ ၾကာမွ တစ္ခ်ိန္ေပၚတဲ့ လိပ္ကန္းနဲ႕ ေမွ်ာခ်င္ရာ ေမွ်ာေနတဲ့ ထမ္းပိုးတုန္းက အေပါက္ေလးဟာ စြပ္ဖို႕ ရာ လြယ္ပါ့မလားလို႕ ဘုရားရွင္က ေမးပါတယ္တဲ့ ။ အဲ့ခါမွာ ရဟန္းေတြက ဘယ္လိုမွကို မျဖစ္နုိင္ပါ ဘုရား ထမ္းပိုးတံုးကို ကိုင္ျပီး ကန္းေနတဲ့ လိပ္ကန္းေခါင္းကို
လိုက္စြပ္ရင္ေတာင္မွာ စြပ္ဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္နုိင္ပါဘုရားတဲ့ ။
အဲ့အခါမွာ ဘုရားရွင္က ရဟန္းတို႕ အသင္တို႕ မျဖစ္နုိင္ဘူးလို႕ ေျပာတဲ့ လိပ္ၾကီးရဲ့ ဦးေခါင္းနွင့္ ထမ္းပိုးတံုးတို႕သည္
အေျခအေန တစ္ခု ေၾကာင့္ စြပ္ေကာင္းစြပ္သြားနုိင္တယ္ ။ လိပ္ကန္းကလည္း ကမာၻၾကီးတည္သ၍ အသက္ရွည္မယ္ ၊ ထမ္းပိုးတံုးကလည္း လိပ္ၾကီး အသက္ရွင္သ၍ ေမွ်ာေနဦးမယ္ဆိုရင္ အလြန္အင္မတန္႕ အင္မတန္ ကံေကာင္းရင္ျဖင့္ စြပ္သြားနုိင္ပါတယ္တဲ့ ။ ဒါေတာင္ စြပ္ပါမယ္လို႕ ေသခ်ာမေျပာနုိင္ဘူးေနာ ။ စြပ္ေကာင္း စြပ္သြားနုိင္ပါတယ္တဲ့ ။
အပါယ္ကို ဆင္းသြားတဲ့ လူနတ္ျဗဟၼာတို႕ကေတာ့ တစ္ၾကိမ္ျပန္လည္ျပီး လူနတ္ျဗဟၼာျဖစ္ဖို႕ဆိုတာ အလြန္အင္မတန္မွ ရာေထာင္ မက ခဲယဥ္းလွပါတယ္တဲ့ ဗ်ာ ။
ကဲ စာရႈသူတို႕ေရ အလည္သြားခ်င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား စဥ္းစားဖို႕ ေကာင္းပါျပီ ။ သားသမီးအတြက္မ်ား ဆင္းခ်င္ေသးလား မိဘအတြက္ဆိုျပီးမ်ား ဆင္းခ်င္ေသးလား ခ်စ္သူ လင္သားအတြက္ ဆိုျပီးမ်ား ဆင္းခ်င္ေသးလားဗ်ာ ။
တစ္ဘ၀စာ ဂုဏ္ေတြအတြက္ ရာထူးအာဏာအတြက္ ေငြေၾကးဥစၥာေတြ အတြက္ေရာ ဆင္းခ်င္ၾကေသးလားဗ်ာ ။ ဘာနဲ႕မွ မလဲၾကပါနဲ႕ဗ်ာ ။ အပါယ္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ မသြားၾကပါနဲ႕ ။ မေတာ္တဆမ်ား အပါယ္က်သြားခဲ့ရင္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မမွီေတာ့ပါဘူး ကုရာနတၳေဆးမရွိပါပဲဗ်ာ ။
ယေန႕ က်ေနာ္တို႕ဟာ လူသားအျဖစ္ကို ရရွိေနပါျပီ ၊ အင္မတန္ကံေကာင္းလွတဲ့ လူသားေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္ ၊
ျမန္မာနုိင္ငံဟာ ေထရ၀ါဒ ထြန္းကားတဲ့ နုိင္ငံေတြထဲမွာ အထြဋ္အထိပ္နုိင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဗုဒၶဘာသာ မိသားစုမွာ ေမြးဖြားလာရျပီးေတာ့ ဗုဒၶရဲ့တရားေတြနဲ႕လည္း အလွမ္းမေ၀းပါဘူး ။ ျပီးေတာ့ အာရံုေျခာက္ပါးလံုး ေကာင္းမြန္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ျဖစ္ေနၾကတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ အပါယ္မဆင္းခ်င္ရင္ျဖင့္ ရခဲလွတဲ့ လူ႕ဘ၀ ရေနတုန္းမွာ ၀ိပႆနာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ဖို႕ သတိျပဳၾကပါ ။
ဆက္လက္ျပီး ရွည္လွ်ားလွတဲ့ သံသရာၾကီး အေၾကာင္းကို ဗဟုသုတ အေနျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက
တစ္ကမာၻေလးကပဲ စျပီး ေဟာခဲ့ပါတယ္ ။
တစ္ကမာၻကို ေရတြက္ရာမွာ ကပ္ၾကီး ေလးကပ္ ရွိပါတယ္ ။
၁ ။ အာယုကပ္ ။
ဟိုး မေရတြက္နုိင္ေအာင္ အသက္ရွည္လွတဲ့ infinity ထိ အသက္ရွည္လွတဲ့ သက္တမ္းကေနျပီး
အနွစ္ ၁၀၀ ၾကာတုိင္း ၁ နွစ္ ေလ်ာ့ေလ်ာ့လာပါတယ္ ။ ယေန႕ သက္တမ္းဟာ ၇၀ ေက်ာ္သက္တမ္း ျဖစ္ပါတယ္ ။
အနွစ္ ၁၀၀ ၾကာတုိင္း က်ဆင္းလာတာ အနိမ့္ဆံုးသည္ ၁၀ နွစ္တန္းထိ က်ဆင္းပါတယ္ ။
အဲ့ဒါကို ဆုတ္ကပ္ လို႕ ေခၚပါတယ္ ။ တဖန္ ဆယ္နွစ္ကေနျပီး အနွစ္ ၁၀၀ ၾကာတုိင္း နွစ္ဆ နွစ္ဆ ျပန္ျပန္တက္ပါတယ္ ။
အဲ့လိုတက္လာတာဟာ ေရတြက္လို႕ မရတဲ့ infinity ထိကို အသက္ရွည္ပါတယ္ ။
အဲ့ဒီလို တက္လာတာကို တက္ကပ္လို႕ ေခၚပါတယ္ ။ အဲ့လို ကပ္ တစ္ကပ္ခ်င္းကို အာယု ကပ္ လို႕ ေခၚပါတယ္ ။
၂ ။ အႏၱရကပ္ ။
အာယုကပ္ အတက္အဆင္း တၾကိမ္လွည့္တာကို အႏၱရကပ္လို႕ ေခၚပါတယ္တဲ့ ။
၃ ။ အသေခ်ၤယ်ကပ္ ။
အႏၱရကပ္ ( ၆၄ ) ကပ္ေပါင္း၏ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္ ။
၄ ။ မဟာကပ္ ။
အေသေခ်ၤယ်ကပ္ ( ၄) ကပ္ေပါင္း၏ ကာလ ( တစ္ကမာၻ) ျဖစ္ပါတယ္ ။
ေနာက္တစ္နည္းနဲ႕ တစ္ကမာၻကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္
သံ၀ဋကပ္ ကမာၻပ်က္ဆဲ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္ ။
သံ၀ဋဌာယီကပ္ ကမာၻပ်က္ျပီး တည္ေနဆဲ ( Void ) ျဖစ္ပါတယ္ ။
၀ိ၀ဋကပ္ တဖန္ျပန္ျပီး ကမာၻၾကီး ျဖစ္ေနဆဲ ကာလျဖစ္ပါတယ္ ။
၀ိ၀ဋဌာယီကပ္ ကမာၻျဖစ္ျပီး တည္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။
အဲ့ေလးခုေပါင္းကိုလည္း မဟာကပ္ တစ္ခု တစ္ကမာၻလို႕ ေခၚပါတယ္တဲ့ ။
ဒီလိုဆိုရင္ ကမာၻ တစ္ခု တစ္ခုကို ဘယ္ေလာက္ၾကာတယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႕ သတိျပဳမိဖို႕ ေကာင္းပါျပီ ။ ကြန္ပ်ဴတာေပၚမွာ ေဖာ္ျပလို႕ မနုိင္ေအာင္ နွိပ္ၾကည့္လို႕ မနုိင္ေအာင္ ၾကာျမင့္လွပါတယ္ ။ ကမာၻနဲ႕ ခ်ီျပီး ငရဲခံေနရတဲ့ သူေတြအေၾကာင္း ဘုရားတစ္ဆူကေန ေနာက္တစ္ဆူ ပြင့္တဲ့ ကာလအထိ ၀ဋ္ခံရတဲ့ ျပိတၱာေတြ အပါယ္ဘံုသားေတြအေၾကာင္းဟာ က်ေနာ့္တို႕ ဗုဒၶဘာသာ နားေတြနဲ႕ မစိမ္းလွပါဘူးဗ်ာ ။ မေတာ္တဆ အပါယ္မ်ား ေရာက္သြားခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါးေတြ ေရာက္သြားခဲ့ရင္ က်ေနာ္တို႕တေတြ စဥ္းစားလို႕ မရေအာင္ကို ၾကာျမင့္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သတိျပဳပါ ။
တေမာ့တေမာကို ၾကာျမင့္လွမယ့္ အခ်ိန္ေတြကို အပါယ္မွာ ျဖဳန္းခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ၀ိပႆနာကို မက်င့္ပဲ ေနလို ႕ရပါတယ္ ။
တစ္ကယ္လို႕ အပါယ္မွာ မခံခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတို႕သည္ ေနာင္လာမယ့္ ဘံုစဥ္စံပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ယခု တစ္ဘ၀တည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သြားခ်င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တို႕သည္ ၀ိပႆနာကို မက်င့္လို႕ မျဖစ္ မသံုးလို႕ မျဖစ္ေအာင္ကို လိုအပ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း တင္ျပရင္းနဲ႕ လူ႕ဘ၀ ရခဲျခင္းနဲ႕ သံသရာရွည္လွပံု အက်ဥ္းကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ သန္႕ တည္ ပြား ဆရာ ဦးျမင့္လြင္၏ အပါယ္ပိတ္တရားမွ ေကာက္နုတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါသည္ ။
ေနာက္ရက္ေတြမွာ ၀ိပႆနာ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္သင့္သလဲ ဆိုတာ ကို ဆက္လက္တင္ျပပါ့မယ္ခင္ဗ် ။
အားလံုးပဲ စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္း ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းနဲ႕ ျပည့္စံုၾကပါေစဗ်ာ ။
15.10.09
အပါယ္သို႕ က်ေရာက္ပံု
ငရဲ တိရစာၦန္ ျပိတၱာ အသူရကယ္ ဆိုတဲ့ အပါယ္ေလးဘံုကို ဘာေၾကာင့္ က်ေရာက္ရသလဲ ဆိုေတာ့ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ အကုသိုလ္ေတြကို လုပ္မိလို႕ပါပဲ ။ လူ႕စိတ္ဟာ အင္မတန္မွ ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကုသိုလ္စိတ္မျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲတဲ့။ ဒါဆို က်ေနာ္တို႕မွာ ေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် အပါယ္ကို သြားရဖို႕ ကံအေၾကာင္းတရားေတြ ေတာင္လိုယာလို ပံုေနျပီေပါ့ဗ်ာ။ ကဲ အပါယ္သြားရတဲ့ အကုသိုလ္ကံေတြကို ၾကည့္ရေအာင္ ....
၁ ။ ပါဏာတိပါတ ၊ သူတစ္ပါး အသက္အား သတ္ျဖတ္ျခင္း ။
၂ ။ အဒိႏၷဒါန ၊ သူတစ္ပါး မေပးေသာ ပစၥည္းကို မတရားယူျခင္း ။
၃ ။ ကာေမသု မိစာၦစာရ ၊ ကာမဂုဏ္တို႕ ၌ မွားယြင္းစြာ ျပဳက်င့္ျခင္း ။
ကာယ ဒုစရိုက္ သံုးပါး ျဖစ္ပါတယ္ ။
၁ ။ မုသာ၀ါဒ ၊ မဟုတ္မမွန္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္း ။
၂ ။ ပိသုဏ၀ါစာ ၊ ကုန္းတိုက္စကား ေျပာဆိုျခင္း ။
၃ ။ ဖရုသ၀ါစာ ၊ ၾကမ္းတမ္း ရိုင္းစိုင္းေသာစကားကို ေျပာဆိုျခင္း ။
၄ ။ သမၹပၸလာပ ၊ အက်ိဳးမရွိ ေသးနုပ္ သိမ္ဖ်င္းေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္း ။
၀စီ ဒုစရိုက္ ( ၄ ) ပါး ျဖစ္ပါတယ္ ။
၁ ။ အဘိဇၥ်ာ ၊ သူတစ္ပါး ပစၥည္းအား ရလိုမႈနွင့္ ၾကံစည္ေသာ ေဒါသစိတ္ ၊ မနာလို ၀န္တိုစိတ္ ။
၂ ။ ဗ်ာပါဒ ၊ သူတစ္ပါးအား ဖ်က္ဆီးလိုေသာ ေဒါသစိတ္ ( ဖ်က္ဆီးလိုေသာ စိတ္ )
၃ ။ မိစာၦဒိဌိ ၊ မွန္သည္ကို မွားသည္ထင္၊ မွားသည္ကို မွန္သည္ထင္ ၊ အယူလြဲမွား ေဖာက္ျပားျခင္း ။
မေနာ ဒုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး ျဖစ္ပါတယ္ ။ အားလံုးေပါင္း ဒုစရိုက္ ( ၁၀ ) ပါးျဖစ္ပါတယ္ ။
မိစာၦဒိဌိဟာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးပါပဲ ။ အမွန္ကို အမွားထင္ အမွားကို အမွန္ထင္ အယူလြဲမွားျခင္းေၾကာင့္ ဒုစရိုက္ ( ၁၀ ) လံုးကို က်ဴးလြန္လိုက္ၾကျခင္းပါပဲ ။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားသခင္က ဦးေခါင္းမီးေလာင္ ရင္၀ လွံစူးေနရင္ေတာင္ ခဏ ထားပါဦးတဲ့ ၊ မိစာၦဒိဌိကို အရင္ေပ်ာက္ေအာင္ က်င့္ပါတဲ့ ၊ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ ဦးေခါင္းမီးေလာင္ ရင္၀ လွံစူးတာဟာ တစ္ဘ၀ပဲ ေသနုိင္ျပီး အယူမွားအမွတ္မွားရင္ေတာ့ တစ္သံသရာလံုး ေသလို႕ မဆံုးေတာ့ပါဘူးတဲ့ ။
တစ္ခု ထပ္ျပီး သတိျပဳရမွာက လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သတ္လိုက္ ခိုးလိုက္ လုလိုက္ အဲ့လို လက္ေတြ႕ ဆိုးသြမ္းေနမွ အကုသိုလ္လုပ္ေနတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္ ။ တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ ပါးစပ္က ပြစိပြစိ ဟိုေျပာ ဒီေျပာ စိတ္က ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြးနဲ႕ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း တိုးေနတဲ့ အကုသိုလ္ေတြက ေတာင္လိုယာလို ပံုေနခဲ့ျပီးပါျပီဗ်ာ ။ ဒုစရိုက္ ( ၁၀ ) ပါးထဲက ( ၇ )ပါးဟာ ပြစိ ပြစိ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးကေန ရလာတဲ့ အကုသိုလ္ေတြပါပဲ ။
ေရွးကမာၻတစ္ခုမွာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ တံငါသည္မ်ိဳးရိုးမွာ လူျဖစ္ျပီး တေန႕ လူေတြ ငါးၾကီးတစ္ေကာင္ကို ထုနွက္သတ္ျဖတ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး အားရေက်နပ္စိတ္ ျဖစ္မိခဲ့ပါတယ္တဲ့ ။ အဲ့ဒီ အကုသုိလ္ကံ အက်ိဳးေပးေၾကာင့္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ အပါယ္ငရဲမွာ က်ခံခဲ့ရျပီး ဘ၀ဆက္တုိင္း ေခါင္းကိုက္ေ၀ဒနာစြဲကပ္ကာ ေနာက္ဆံုး ဘုရားျဖစ္တာေတာင္မွ ရံဖန္ရံခါ ေခါင္းကိုက္ေ၀ဒနာကို ခံစားေတာ္မူရပါတယ္ ။ အေတြးေလး တစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ခံလိုက္ရတာက မသက္သာလွပါဘူးဗ်ာ ။ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလြန္းလွပါတယ္ ။
အပါယ္သြားမယ့္ အကုသိုလ္ကံ ဒါတင္ပဲလား ဆိုေတာ့ မျပီးေသးပါဘူးဗ်ာ ။
အထက္က ဒုစရိုက္ ( ၁၀ ) ပါးကို
၁ ။ ကိုယ္တုိင္ျပဳလုပ္ ေျပာဆို ၾကံစည္ရင္ (သာဟတၳိက) အကုသိုလ္ကံ ဆယ္ပါး ။
၂ ။ သူတစ္ပါးကို ျပဳလုပ္ ၾကံစည္ ေျပာဆိုေအာင္ တုိက္တြန္းရင္ (အာဏတၳိက) အကုသိုလ္ကံ ဆယ္ပါး ။
၃ ။ သူတစ္ပါး ျပဳလုပ္ေနတာကို ခ်ီးမြန္းရင္ (၀ဏၰဘာသန) အကုသိုလ္ကံ ဆယ္ပါး ။
၄ ။ သူတစ္ပါး ျပဳလုပ္ေနတာကို သေဘာတူ သေဘာက်ေနရင္ (သမႏုည) အကုသိုလ္ကံ ဆယ္ပါး ။
အားလံုးေပါင္း ဒုစရိုက္ အပါး ( ၄၀ ) ရပါတယ္ ။
ဆင္းရဲသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူေဌးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ နတ္ ျဗဟၼာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တိရစာၦန္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါ မဆို ဒုစရိုက္ ေလးဆယ္ကို က်ဴးလြန္ရင္ေတာ့ အပါယ္သို႕ က်မွာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ဒီ ဒုစရိုက္ အပါးေလးဆယ္လံုးဟာ ျပန္ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ေတာ့ ေဒါသ ေလာဘ ေမာဟ မာန္မာနကိုပဲ ေျခခံတာပါ ။
ဒါေၾကာင့္ ေဒါသနဲ႕ ေသ ငရဲျပည္ ၊
ေလာဘနဲ႕ ေသ ျပိတၱာ ၊
ေမာဟနဲ႕ေသ တိရစာၦန္ ၊
မာန္မာနနဲ႕ ေသ အသူရကယ္ လို႕ ေဟာခဲ့တာပါ ။ဒါေၾကာင့္ ဒီေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာနေတြ ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး အပါယ္ေလးပါးကို မလြဲမေသ က်ေရာက္ရဦးမွာပါပဲ ။
ကဲ က်ေနာ္တို႕မွာ အပါယ္သြားရမယ့္ ကံေတြေတာ့ ေတာင္လိုယာလို ပံုေနျပီ ဒါေတြကို ဘယ္လို ေခ်ဖ်က္မတုန္းဆိုေတာ့ ဒါန သီလ သမထဘာ၀နာေလာက္နဲ႕ေတာ့ ဒီကံေတြကို ေခ်ဖ်က္လို႕ မရပါဘူးတဲ့ဗ်ာ ။
ဒါန သီလ သမထဘာ၀နာ ကို လုပ္ေနသမွ်သည္ ကံအက်ိဳးေပးကိုသာ ရျပီး ကံလမ္းသာလွ်င္ ျဖစ္ပါတယ္ ။
၀ိပႆနာဘာ၀နာ သာလွ်င္ ဥာဏ္အက်ိဳးေပးျဖစ္ျပီး ဥာဏ္လမ္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ယေန႕ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဒါနလည္း ျပဳၾကတယ္ သီလလည္း ေစာင့္ၾကတယ္ သမထကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ထိုင္ၾကတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ၀ိပႆနာဘာ၀နာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလွမ္းေ၀းေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္ ။
မိတ္ေဆြတို႕ေရ ဒါန သီလ သမထ ကို ၾကိဳက္သေလာက္လုပ္ ၊ ေဟာဒီေျမၾကီးကေန တာ၀တိံသာထိ ေရာက္ေအာင္ ပစၥည္းေတြပံုျပီး လွဴ ၊ သီလ ကို ၾကိဳက္သေလာက္ေစာင့္ ၊ သမထကိုလည္း ၾကိဳက္သေလာက္က်င့္ ၊ ေျမလ်ိဳးမိုးပ်ံ ၾကိဳက္တာ ျဖစ္မယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အပါယ္က လြတ္ပါတယ္လို႕ ေျပာရင္ မွားတယ္တဲ့ဗ်ာ ။ လြတ္ပါတယ္လို႕ ဘယ္သူမွ အာမမခံနုိင္ပါဘူးတဲ့ဗ်ာ ။
သူ႕အက်ိဳးေပးဟာ အပါယ္လြတ္ေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ ။
ဒါန သီလ သမထ သံုးမ်ိဳးတို႕ဟာ ဘုရားမပြင့္ခင္တုန္းကလည္း ရွိပါတယ္။ ဘုရားမပြင့္တဲ့ သာသနာပမွာလည္း ရွိသလိုပဲ ဘာသာျခားမ်ား အားလံုးတို႕သည္လည္း ဒါန သီလ သမထဘာ၀နာ ကို လုပ္နုိင္ပါတယ္ ။ မလုပ္နုိင္တာကေတာ့ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာ က်င့္သူသာလွ်င္ ဘုရားသာသနာ နဲ႕ မွီပါတယ္လို႕ ေျပာပါရေစဗ်ာ ။ ဒါန သီလ သမထ ကို မလုပ္ဖို႕ ေျပာျခင္း မဟုတ္ပါ ။
ဒီသံုးမ်ိဳးကို အေျခခံျပီး ၀ိပႆနာဘာ၀နာ ကို က်င့္ၾကံနုိင္မွသာ အပါယ္ကေန လြတ္ေျမာက္နုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ကံအက်ိဳးဟာ အက်ိဳးေပးရွိသေလာက္ လူနတ္ခ်မ္းသာကိုရရွိျပီး အက်ိဳးေပးကုန္တာနဲ႕ အပါယ္ကို ျပန္ဆင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ေျပာရရင္ ဒါန သီလ သမထဟာ ပိုက္ဆံတစ္ရြက္နဲ႕ တူပါတယ္ ။
အဲ့ ပိုက္ဆံကို ရေအာင္ ရွာနုိင္သလို သံုးလိုက္ရင္လည္း ျပန္ကုန္သြားပါတယ္ ။
၀ိပႆနာကေတာ့ ဥာဏ္လမ္းေၾကာင္း ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ပညာနဲ႕ တူပါတယ္ ။
အဲ့ ပညာကို သံုးစြဲေလေလ ပိုျပီး ထက္ျမက္ တန္ဖိုးရွိေလေလပါပဲ ။
တစ္ဘ၀သာမက သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုးပါ သံုးလို႕ မကုန္ေအာင္ အက်ိဳးေပးလွျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ နိဗၺာန္သို႕တုိင္ ပို႕ေဆာင္ေပးနုိင္ပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာ လုပ္မွသာလွ်င္ အပါယ္ေဘးမွ စိတ္ခ်ရမယ္ လို႕ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္ ။
ကဲ မိတ္ေဆြတို႕ေရ ေမ့ေလ်ာ့မေနပါနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ ။ ခင္ဗ်ားတို႕ က်ေနာ္တို႕မွာ အပါယ္သြားမယ့္ ကံေတြ ပံုေနျပီဆိုတာ သတိကပ္လိုက္စမ္းပါ ။ အပါယ္မွ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကလည္း ၀ိပႆနာ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ ။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ သန္႕ တည္ ပြား ဆရာ ဦးျမင့္လြင္၏ အပါယ္ပိတ္တရားမွ ေကာက္နုတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ေနာက္ရက္ေတြမွာ လူ႕ဘ၀ ရခဲျခင္းနဲ႕ သံသရာ ရွည္လွပံုကို တင္ျပေပးပါမယ္ခင္ဗ် ။
အားလံုးပဲ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းနဲ႕ ျပည့္စံုနုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ။
13.10.09
ဓမၼ ဆိုသည္မွာ
ဓမၼ ဆိုသည္မွာ ေလာကၾကီးတြင္ တည္ရွိေနေသာ အမွန္တရား သဘာ၀တရားျဖစ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားမပြင့္ခင္ကတည္းက ရွိခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္မွာလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ စံျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
အခ်ိန္တိုင္း အျမဲ မွန္ကန္ေနေသာ တရားသည္ ဓမၼပင္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ ။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ပင္ ဘုရားျဖစ္၍ ဓမၼကို သိျခင္းမဟုတ္ ဓမၼကို သိရွိ နားလည္ က်င့္သံုးနုိင္ခဲ့သျဖင့္သာ
ဘုရားအျဖစ္ကို ရေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ။
ဓမၼဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ လူတုိင္းနဲ႕ ရင္းနွီးျပီးသား ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နားလည္မႈေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားနုိင္ပါတယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ ဓမၼရဲ့ ဂုဏ္သတၱိေတြကို အရင္ဦးဆံုး ေျပာခ်င္ပါတယ္ ။
၁ ။ ဓမၼကို ပုဂၢိဳလ္မေရြး လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး အသက္အရြယ္မေရြး အသားအေရာင္မေရြး အေခ်ာအလွမေရြး ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြး က်င့္သံုးနုိင္ပါတယ္။
၂ ။ ဓမၼကို နိုင္ငံေတြ ျမိဳ႕ေတြ ရြာေတြ အိမ္ေတြ ရပ္ကြက္ေတြ စတဲ့ ေနရာေတြ မေရြးပဲ က်င့္သံုးနုိင္ၾကပါတယ္။
၃ ။ ဓမၼကို မနက္ ေန႕လယ္ ည ေန႕ ရက္ လ နွစ္ စတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မေရြးပဲ က်င့္သံုးနုိင္ပါတယ္။
အဲ့ဒီလို လူမေရြး ေနရာမေရြး အခ်ိန္မေရြး ဓမၼကို က်င့္သံုးနုိင္ျပီးေတာ့ က်င့္သံုးသူတုိင္းကိုလည္း ေအာက္ပါ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကို ေပးနုိင္စြမ္းပါတယ္ ။
၁ ။ ကာမရာဂ တဏွာရာဂ စတဲ့ စိတ္ရဲ့ ငမ္းငမ္းတက္ လိုခ်င္ ဆာေလာင္မြတ္သိမ့္မႈေတြကို အငတ္ေျပေစနုိင္ပါတယ္။
၂ ။ စိတ္ျဖဴစင္ျပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တိုးပြားကာ ေကာင္းက်ိဳးအျဖာျဖာ မိမိအေပၚမွာ သက္ေရာက္ေစပါတယ္။
၃ ။ ကိုယ္အမူအယာ နဲ႕ စိတ္အစဥ္ကို အျမဲ ၾကည္လင္သန္႕ ရွင္း ေနေစပါတယ္။
၄ ။ ကိုယ္ စိတ္ နွစ္ပါးလံုး ေအးျမေစတဲ့အျပင္ အျငိမ္းဓါတ္ကို စတင္ေတြ႕ရွိျပီး ထာ၀ရျငိမ္းခ်မ္းရာ နိဗၺာန္သို႕တိုင္ေအာင္ အက်ိဳးျပဳနုိင္ပါတယ္။
တစစနဲ႕ တိုးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေတြနဲ႕ အညီ လူေတြရဲ့ လိုခ်င္မႈ ရခ်င္မႈ ျဖစ္ခ်င္မႈေတြ စတဲ့ အလိုဆႏၵေတြမ်ားျပားလာတာနဲ႕ အမွ် ဓမၼရဲ့ ဂုဏ္သတၱိ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္တို႕ဟာလည္း ညိွးမွိန္လာခဲ့ပါတယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ရွိတဲ့ လူသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဓမၼကို ငါတို႕နွင့္ မဆိုင္သလိုလို ေနလာၾကတဲ့အတြက္ ဓမၼရဲ့ ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အက်င့္ျမတ္တရားေတြကို က်င့္သံုးသူ ျမတ္နိုးသူ ရွားပါးလာခဲ့ပါတယ္ ။
ဓမၼဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုသာ သိျပီး က်င့္သံုးသူ ျမတ္နိုးသူ အလြန္အင္မတန္ နည္းလာခဲ့ပါတယ္ ။
ဓမၼဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႕ တီေကာင္ကို ဆားနဲ႕ တို႕သလိုပါပဲ ။ ေ၀းေ၀းကို ေရွာင္ေျပးၾကပါေတာ့တယ္ ။
တစ္ကယ္ေတာ့ ဓမၼဟာ လူမေရြး ေနရာမေရြး အခ်ိန္မေရြး အခုက်င့္သံုးရင္ အခုေကာင္းက်ိဳးေတြ ရနုိင္တဲ့ ေဆးၾကီးတစ္ခြက္ပါပဲ ။
ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဓမၼဟာ အျမဲ မွန္ကန္ေစတဲ့အတြက္
၁ ။ သစၥ၀ါဒ( ထာ၀ရမွန္ကန္ေသာ၀ါဒ) Universal law , Universal Truth , Noble Truth ျဖစ္ပါတယ္ ။
၂ ။ ၀ိဘဇၨ၀ါဒ ( မည္သည့္လႊမ္းမိုးမႈ မည္သည့္ခ်ဳပ္ကိုင္မႈမွ မပါပဲ လြတ္လပ္စြာ ေလ့လာ ဆန္းစစ္ က်င့္သံုးနုိင္ေသာ ၀ါဒ ) ျဖစ္ပါတယ္ ။
၃ ။ ဓမၼသည္ သိပၸံနည္းက်လွျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ။ အလြန္အင္မတန္ တိက် ေသခ်ာပါတယ္ ။
သိပၸံနည္းက်လွျခင္း ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အေသးစိတ္ အခ်က္ေလးခ်က္ ရွိပါတယ္
----(၁) Practical System လက္ေတြ႕ေလ့က်င့္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား လက္ေတြ႕ သိနုိင္ပါတယ္ ။
----(၂) Ethical System ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး လံုး၀ ျပည့္စံုတဲ့ ဓမၼျဖစ္ပါတယ္ ။
----(၃) Spiritual System စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာလည္း လံုး၀ ျပည့္စံုလွပါတယ္ ။
----(၄) Philosophical System အေတြးအေခၚပိုင္းမွာလည္း အင္မတန္ျပည့္စံုလွပါတယ္ ။
ဒါေတြေၾကာင့္ ဓမၼအစစ္သည္ သိပၸံနည္းက်လွျခင္းဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ အင္မတန္ လိုက္ဖက္ပါေတာ့တယ္ ။
၄ ။ ဓမၼကို က်င့္သံုးသူဟာ အေကာင္း နွင့္ အဆိုးကို ခြဲျခားသိနုိင္စြမ္း ရွိပါတယ္ ။
ယေန႕ အေတာ္မ်ားမ်ား ပုဂၢိဳလ္တို႕ဟာ ဓမၼကို က်င့္သံုးမႈ ရွားပါးလာသည္နွင့္အမွ်
လိုခ်င္မယ္ ရွာမယ္ စားမယ္ ကာမဂုဏ္မွီ၀ဲမယ္ အိပ္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ ပဲ လံုးေထြးေနျပီးေတာ့
တိရစာၦန္ကဲ့သို႕ နီးစပ္လာၾကပါတယ္ ။
အေကာင္းနဲ႕ အဆိုးကိုပင္ ခြဲျခားနုိင္မႈနည္းပါးလာၾကပါတယ္ ။
ဒီေနရာမွာ အလ်င္းသင့္တုန္း အေကာင္း (၃)မ်ိဳးနဲ႕ အဆိုး (၃)မ်ိဳးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ ။
အေကာင္းဆံုးကေန စေျပာရရင္
----(၁)အမ်ားမွာလည္း အက်ိဳးရွိ မိမိမွာလည္း အက်ိဳးရွိေသာ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္ ။
----(၂)အမ်ားမွာ အက်ိဳးရွိျပီး မိမိမွာ ဘာမွ မျဖစ္တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္ ။
----(၃)အမ်ားမွာ ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ မိမိမွာ အက်ိဳးရွိေသာ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္ ။
အဆိုးဆံုးကေန စေျပာရရင္ေတာ့
----(၁)အမ်ားမွာလည္း ထိခိုက္ပါတယ္ မိမိမွာလည္း ထိခိုက္ပါတယ္ ။
----(၂)အမ်ားမွာ ထိခိုက္ျပီး မိမိမွာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ။
----(၃)အမ်ားမွာ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ မိမိမွာ ထိခိုက္ပါတယ္ ။
ဓမၼကို က်င့္သံုးသူ ပုဂၢိဳလ္ဟာ အဆိုးေတြကို ေရွာင္နုိင္ျပီး အေကာင္းေတြကိုပဲ ျပဳက်င့္နုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ေနာက္ဆံုးမွာ ထာ၀ရ ျငိမ္းခ်မ္းရာ နိဗၺာန္ထိတုိင္ေအာင္ မ်က္ေမွာက္ျပဳနုိင္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္နုိင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္
Noble Person အျမင့္ျမတ္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ကို ေရာက္ရွိနုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ သန္႕ တည္ ပြား ဆရာ ဦးျမင့္လြင္၏ အပါယ္ပိတ္တရားမွ ေကာက္နုတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အားလံုးပဲ ဓမၼရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္တို႕ကို သိျမင္ နားလည္ က်င့္သံုးနုိင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္နုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ။
အပါယ္သို႕ က်ေရာက္ပံုကို ဆက္လက္ျပီး တင္ဆက္သြားပါ့မယ္ ခင္ဗ် ။
9.10.09
ဗုဒၶေခတ္ျမတ္ ေတြ႕က်ိဳးနပ္ပါေစ
ေရခ်မ္းသစ္သီး ပန္းဆီမီးကို
ခိုင္ၾကီးသဒၵါ လွဴျပီးကာမွ်
ငါ့မွာ ေကာင္းက်ိဳး အလြန္းတိုးဟု
ယံုကိုးစိတ္ထဲ မေရာင့္ရဲနွင့္ ။
မစဲည ေန႕ ဘုရားေရွ့တြင္
ေပ်ာ္ေမြ႕ျမတ္နုိး ျမဲရွိခိုး၍
ေကာင္းက်ိဳးပြားစည္ ၾကီးလာျပီဟု
ယံုၾကည္အားရ စိတ္မခ်နွင့္ ။
ဓါရဏနွင့္ ဓမၼစၾကၤာ
ေမတၱာပဌာန္း ရြတ္နုိင္စြမ္းေၾကာင့္
ရႊင္လန္းပီတိ ဂြမ္းဆီထိကာ
ၾကီးမည့္ေတေဇာ္ မေစာင့္ေမွ်ာ္နွင့္ ။
ဂုဏ္ေတာ္ပုတီး သက္ေစ့ျပီးေအာင္
ဇြဲၾကီးခိုင္မာ ျငိမ္သက္စြာျဖင့္
သဒၵါၾကည္ယံု စိတ္ျပီးရံုျဖင့္
လံုေလာက္လွျပီ မရပ္တည္နွင့္ ။
သေျပသစ္သီး ဆီမီးလွဴမ်ိဳး
ရွိခိုး၀တ္ရြတ္ ေစလႊတ္ေမတၱာ
တစ္ရာ့ရွစ္သီး စိတ္ပုတီးကို
မျငီးဆင့္ကဲ စိတ္ျမဲစိတ္ပါ မျဖတ္ပါနွင့္ ။
ဆက္ကာတစ္မ်ိဳး ေရွ့သို႕တိုး၍
အက်ိဳးနိဗၺာန္ ေမွ်ာ္ကိုးမွန္က
ရုပ္နာမ္ခြဲျခား က်င့္ပါတရားသာ
သံသရာ၀ဋ္ ထြက္လြတ္ေစေၾကာင္း လမ္းမွန္ေကာင္းဟု
ညြတ္ေျပာင္းစိတ္ထဲ ယံုၾကည္စြဲလ်က္
အျမဲေန႕ည ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကို
ခိုင္မာဆႏၵ ၾကိဳးလံု႕လမွ
ဗုဒၶေခတ္ျမတ္ ေတြ႕က်ိဳးနပ္မည္
ၾကပ္ၾကပ္သတိ ရွိပါေစ ။
မဟာသဒၶမၺေဇာတိက ဦးေအာင္သိမ္း
15.8.09
( ၃၈ )ျဖာ မဂၤလာ တရားေတာ္
ျဖစ္တည္ပံု
သံုးဆယ့္ရွစ္ျဖာ မဂၤလာတရားကို
နတ္လူအမ်ား ၾကံစည္ေပ။
ဘယ္သင္း ဘယ္ဟာ မဂၤလာစစ္ဟု
ေသခ်ာဇစ္ျမစ္ မသိေပ။
ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္တိုင္ ႏႈတ္ျပိဳင္ျငင္းလို႔၊
မဂၤလာအခင္း မျပီးေပ။
မဂၤလာတရား၊ ၀ါဒမ်ား၊ ကြဲျပား နတ္လူေတြ။
အဲဒါေၾကာင့္ ၾကံၾက စည္ၾက ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
သာ၀တၳိျပည္မြန္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၀ယ္
ကိန္းေအာင္းေပ်ာ္ေမြ႔ ျမတ္စိေႏၱ။
သန္းေခါင္ယံခါ မထင္ရွားသည့္၊
နတ္သားတစ္ေယာက္ ခ်ဥ္းကပ္ေလ။
ခ်ဥ္းကပ္ျပီးေသာ္ မဂၤလာသေဘာကို
ထင္ရွားေဟာဖို႔ ေလွ်ာက္ပန္ေခၽြ။
အေသ၀နာ တရား၊ အစထား၊ ေဟာၾကား မိန္႔ခဲ့ေပ။
အဲဒါေၾကာင့္ နာရ ၾကားရ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
အေသ၀နာ စ ဂါထာ
(၁) လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔
မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန။
ပညာရွိကို အရွည္တြဲလို႔
မွီ၀ဲဆည္းကပ္ နည္းယူေစ။
သံုးပါးရတနာ မိဘမ်ားႏွင့္၊
ဆရာသမားကို ပူေဇာ္ေလ။
ခ်မ္းသာကိုေပး၊ ဆက္ဆံေရး၊ ေမွ်ာ္ေတြး၊ သံုးခ်က္ေပ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ႔မဂၤလာေတြ။
ပတိရူပ ဂါထာ
(၂) ကုသိုလ္ပညာ ဥစၥာရဖို႔၊
သင့္ရာေဒသ အျမဲေန။
ေရွးက တင္ၾကိဳ ျပဳခဲ့ဖူးသည့္၊
ေကာင္းမႈအထူး ရွိပါေစ။
မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ထိန္းလို႔၊
မတိမ္းေစနဲ႕ ေဆာက္တည္ေလ။
ဥစၥာကိုေပး၊ ေနထိုင္ေရး၊ ေမွ်ာ္ေတြး သံုးခ်က္ေပ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
ဗာဟုသစၥၪၥ ဂါထာ
(၃) တတ္ေကာင္း တတ္ရာ ဟူသမွ်ကို၊
ၾကားျမင္သုတ ရွိပါေစ။
အိုးအိမ္တည္ေထာင္ ၀မ္းစာေရးနဲ႔၊
အသက္ေမြးဖို႔ အတတ္သင္ေလ။
လူနွင့္ဆိုင္ရာ က်င့္၀တ္မ်ားကို၊
ေကာင္းစြာသင္ၾကား နားလည္ေစ။
မွန္ကန္ယဥ္ေက်း၊ ခ်ိဳသာေအး၊ ဆိုေရး တတ္ပါေစ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
မာတာပိတု ဂါထာ
(၄) ျမင္းမိုရ္ေရႊေတာင္ မိဘေၾကြးကို၊
ေကာင္းစြာဆပ္ေပး ၀တ္ေက်ေက်။
ေၾကြးသစ္ခ်ကာ သားႏွင့္မယား၊
ေျမႇာက္စားခ်ီးျမႇင့္ ၀တ္ကုန္ေစ။
အလုပ္တာ၀န္ မလစ္ဟင္းနဲ႔၊
အျပစ္ကင္းေအာင္ လုပ္ပါေလ။
စည္းစိမ္ကိုေပး၊ ျပဳစုေရး၊ ေမွ်ာ္ေတြး သံုးခ်က္ေပ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
ဒါနၪၥ ဂါထာ
(၅) သံုးတန္ေစတနာ ျဖဳစင္လန္းလို႔၊
ေပးကမ္းေ၀မွ် လွႈနိုင္ေစ။
ကိုယ္ႏႈတ္စိတ္ၾကံ မမိုက္မွားနဲ႔၊
သုစရိုက္တရားကို က်င့္ပါေလ။
ေဆြမ်ိဳးေတြကို ျပင္ပမထားနဲ႕၊
သဂၤဟတရားႏွင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ေလ။
သန္႔စင္ျပစ္မ်ိဳး၊ လူထုက်ိဳး၊ သယ္ပိုး ေဆာင္ရြက္ေစ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
အာရတီ ၀ိရတီ ဂါထာ
(၆) မေကာင္းမႈေတြ ဟူသမွ်ကို၊
မေတြ႔ခင္က ေရွာင္ၾကဥ္ေလ။
ေတြ႔ၾကံဳလာလွ်င္ မလြန္က်ဴးနဲ႔
အထူးသျဖင့္ ေစာင့္စည္းေန။
အရက္ေသစာ မေသာက္စားနဲ႔
ေမွာက္မွားတတ္တဲ့ အရာေပ။
လုပ္ကိုင္ေျပာၾကား၊ သတိထား၊ တရား မေမ့ေစ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
ဂါရေ၀ါ စ ဂါထာ
(၇) အသက္ဂုဏ္၀ါ ကိုယ့္ထက္ၾကီးက၊
ဆည္းကပ္ ခစား ရိုေသေလ။
မာနတံခြန္ ဂုဏ္မၾကြနဲ႔၊
ကိုယ့္ကိုယ္နွိမ့္ခ် အျမဲေန။
ေလာဘအပို လိုမလိုက္နဲ႔၊
ကိုယ္ထိုက္တာနဲ႔ ေက်နပ္ေလ။
ကိုယ့္ေပၚျပဳဖူး၊ သူ႔ေက်းဇူး၊ အထူးသိတတ္ေစ။
ေကာင္းက်ိဳးဆင့္ပြား၊ ျမတ္တရား၊ နာၾကား မျပတ္ေပ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
ခႏၱီစ ပါထာ
(၈) ၀တ္စား ေနထိုင္ ရန္ခပ္သိမ္း၊
စိတ္ကို ခ်ဳပ္ထိန္း သည္းခံေလ။
က်ိဳးေၾကာင္းျပညႊန္ ဆံုးမစကား၊
ေျပာၾကားလာက နာလြယ္ေစ။
သူျမတ္ပုဂၢိဳလ္ ဟူသမွ်ကို၊
မၾကာခဏ ေတြ႔ဆံုေလ။
သဘာ၀ေတြး၊ မွန္ကန္ေရး၊ ေဆြးေႏြး မျပတ္ေပ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
တေပါ စ ဂါထာ
(၉) ေလာကီအာရံု ဇိမ္ယစ္မူးလို႔၊
ေပ်ာ္မၾကဴးနဲ႔ ျခိဳးျခံေလ။
ေမတၱာျဗဟၶစိုရ္ လက္ကိုင္သံုးလို႔၊
သူျမတ္က်င့္ထံုး ယြင္းမေသြ။
ေလးပါးသစၥာ ဉာဏ္ျမင္ၾကည့္လို႔၊
အမွန္သိေအာင္ ၾကိဳးစားေလ။
ဒုကၡလြတ္ကင္း၊ နိဗၺာန္ခ်ဥ္း၊ အလင္း ေပါက္ႏိုင္ေစ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
ဖု႒ႆ ဂါထာ
(၁၀) ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ သဘာ၀၊
ေတြ႔ၾကံဳေနၾက လူတိုင္းေပ။
ေကာင္းဆိုးနွစ္တန္ အစံုတြဲလို႔၊
တလဲစီလွည့္ အျမဲေန။
ေလာကဓံၾကံဳ မျဖံဳတမ္းေပါ့၊
မတုန္စမ္းနဲ႔ စိတ္ခိုင္ေစ။
ေသာကကိုထိန္း၊ ရမၼက္သိမ္း၊ ေအးျငိမ္း ခ်မ္းသာေန။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။
မဂၤလာ၏အက်ိဳး
(၁၁) သံုးဆယ့္ရွစ္ျဖာ မဂၤလာကံုးကို၊
လိုက္နာက်င့္သံုး ပန္သူေတြ။
စီးပြားခ်မ္းသာ က်က္သေရတိုးလို႔၊
ေကာင္းက်ိဳးစည္ပြင့္ တေ၀ေ၀။
ေဘးကင္းရန္ကြာ ခ်စ္သူေပါလို႔၊
စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ ခ်မ္းသာမေလ။
ေျပာဆိုၾကံဆ၊ ေဆာင္သမွ်၊ ေအာင္ရမည္ ကိန္းေသ။
အဲဒါေၾကာင့္ ပန္ၾက ဆင္ၾက မဂၤလာ့ပန္းခိုင္ေတြ။
28.7.09
ဓမၼမ မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကိုေမာင္နွမ တစ္စု ေပါင္းစည္းမႈ
ဓမၼ ကို သက္၀င္ယံုၾကည္တဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္နွမ တစ္စုရဲ့ ေပါင္းစည္းမႈ အျဖစ္
ဘာသာေရး ဆိုက္ဒ္ အသစ္ေလး တစ္ခု လုပ္ထားပါတယ္ .......
က်ေနာ့္ရဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးပဲ ဒီေနရာေလး မွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈနုိင္ပါတယ္ ခင္ဗ် ...
အားလံုးပဲ ျငိမ္းခ်မ္းနုိင္ၾကပါေစဗ်ာ .....
Type rest of the post here
24.7.09
ငရဲသို႕ အလည္တစ္ေခါက္ ( ၂ )
စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္ ေမ်ာလ်က္ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနေသာ ထိုငရဲသား ကို ငရဲထိန္းတို႔ ေတြ႔လွ်င္ သံ ငါးမွ်ား ခ်ိတ္ႀကီးျဖင့္ ဆယ္တင္၍ ဘာအလို႐ွိသလဲ ဟု ေမးကုန္၏။ တမင္းဆာသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ရဲရဲေတာက္ေသာ သံတံုးသံခဲတုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ေသာ ျခင္းေတာင္းႀကီး ကို ယူလာကုန္၏။ ငရဲသားသည္ေၾကာက္လွေသာ ေၾကာင့္ ပါးစပ္ကို အတင္းပိတ္၍ ထား႐ွာေလ၏။ ထုိအခါ ငရဲထိန္း တေယာက္က ေပါက္ခြၽန္းႀကီးျဖင့္ အတင္းေပါက္၍ ပါးစပ္ကို ဖြင့္၏။ အျခား ငရဲထိန္း တေယာက္က ထိုနည္းတူပင္ တဘက္မွ ေပါက္၍ ဖြင့္၏။ ထိုသို႔ဖြင့္၍ ပါးစပ္ ဟင္းလင္းပြင့္ေနေသာအခါ၌ ရဲရဲေတာက္ ေသာ ထို သံတံုး သံခဲတုိ႔ကို တခုၿပီးတခု ပစ္ထည့္၍ ေကြၽးၾက ေလ၏။ ထုိသံတံုး သံခဲတုိ႔သည္ ႏႈတ္ခမ္းလွ်ာ အာေခါင္ လည္ ေခ်ာင္း အူတုိ႔ကို ေလာင္ကြၽမ္းၿပီးလွ်င္ ေအာက္ဒြါရမွ ထြက္သြား ကုန္၏။ ေရငတ္သည္ဟု ဆိုျပန္လွ်င္ က်ဳိက္က်ဳိက္ဆူပြက္ေသာ သံရည္တုိ႔ကို ေလာင္းထည့္၍ ေပးကုန္၏။ ထိုသံရည္ပူတုိ႔သည္ လည္း နည္းတူပင္ ေလာင္၍ ေအာက္ဒြါရမွ ထြက္သြားကုန္၏။ ငရဲသားသည္ မလႈပ္ႏိုင္ဘဲ ဆင္းရဲႀကီးစြာကို ခံစားရေလ၏။
ကံမကုန္၍ မေသေသးျပန္လွ်င္ ထို ငရဲသားကို ငရဲႀကီးထဲသုိ႔တဖန္ ပစ္သြင္းလိုက္ၾကျပန္၏။ ဤ ငရဲဒုကၡတုိ႔ကို ဥပရိပဏၰာသ ဗာလပ႑ိတသုတ္ ၊ ေဒ၀ဒူတသုတ္ စသည္တုိ႔၌ က်ယ္၀န္းစြာ ေဟာထား၏။ ထုိသုတ္တုိ႔မွယူ၍ ဤ၌ အက်ဥ္းမွ် ျပဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ ငရဲ၌ျဖစ္၍ ဆင္းရဲႀကီးစြာတုိ႔ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ေနရေသာသူတုိ႔သည္ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို အားထုတ္ခြင့္မရႏိုင္႐ွာေခ်။ သို႔ျဖစ္၍ မိမိစိတ္ကို ဤသို႔ သတိျပဳဆင္ျခင္ အပ္၏။
၀ိပႆနာ ႐ႈေနေသာ အို-သူေတာ္ေကာင္း၊ သင္မေမ့နဲ႔၊ မပ်င္းနဲ႔၊ ေမ့ေလ်ာ့ ပ်င္းရိေနလွ်င္ သင္သည္ သံသရာမွ
ထြက္ေျမာက္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္၊ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္လွ်င္ တရံတခါ၌ ငရဲသို႔ က်ေရာက္လိမ့္ဦးမည္၊ ေ႐ွးကလည္း ခံစားခဲ့ရ လွေလၿပီ၊ ငရဲဒုကၡႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ေနစဥ္မွာ မ်က္ရည္ႀကီးငယ္က်၍ ဘယ္လိုပင္ ငိုေၾကြးေတာင့္တ ေနေသာ္လည္း သင္သည္ ဤ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို အားထုတ္ခြင့္ ရမည္မဟုတ္ေပ။ ယခုလို အခါသည္သာလွ်င္ အားထုတ္ခြင့္ရေသာအခါ ေပတည္း။
သုိ႔ျဖစ္၍ သင္မပ်င္းပါနဲ႔၊ မေမ့ပါနဲ႔၊ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို ထက္သန္စြာ အားထုတ္ပါေလာ့ = ဤသို႔ေသာ အဓိပၸါယ္ကိုပင္ ရည္၍ ေပးေတာ္မူခဲ့ေသာ ေအာက္ပါ ဘုရားအဆံုးအမေတာ္ကို ႐ုိေသစြာ လိုက္နာပါေလာ့။
မာ ေတ ကမာဂုေဏ ရေမႆု စိတၱံ၊
မာ ေလာဟဂုဠံ ဂိလီ ပမေတၱာ၊
မာ ကႏၵိ ဒုခ မိဒႏၲိ ဒယွမာေနာ။
ဘိကၡဳ၊ ရဟန္း။ တု၀ံ၊ သင္သည္။ စ်ာယ၊ မနားမဆုတ္ အားထုတ္ညီညာ ႐ႈမွတ္ပါေလာ့။ မာ ပမာေဒါ၊ ေမ့၍ မေနေလလင့္။ ေတ စိတၱံ၊ သင္၏စိတ္ကို။ ကာမဂုေဏ၊ ငါးပါးအာ႐ုံ ကာမဂုဏ္ထဲ၌။ မာ ရေမႆု၊ ေမြ႔ေလ်ာ္ႏွစ္ျမဳပ္ ေပ်ာ္ပိုက္၍ မေနေစလင့္။ ပမေတၱာ၊ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေတာ့ေတာ့ ေနမိေသာေၾကာင့္။ နိရဟံပတြာ၊ တရံတခါ ငရဲ႐ြာသို႔ ေရာက္လတ္၍။ ေလာဟဂုဠံ၊ မီးလွ်ံ တဟုန္းဟုန္းႏွင့္ သံတံုးသံခဲကို။ မာဂိလီ၊ အလိုမက်ဘဲ မမ်ဳိရမိ ပါေစလင့္။ ဒယွမာေနာ၊ ငရဲမီးတေျပာင္ေျပာင္ အပူေလာင္ခံရသည္ျဖစ္၍။ ဣဒံ ဒုကၡႏၲိ၊ ဒီဟာက ဆင္းရဲလွပါတကား ဟူ၍၊ မာ ကႏၵီ၊ ဟစ္ေအာ္ ေယာင္ယမ္းလ်က္ မျမည္တမ္း မငိုေၾကြးရပါေစလင့္။
တိရစာၦန္ဘံုတြင္ ပိုက္ကြန္ ျမႇဳံး စသည္ျဖင့္ မိေနစဥ္ကာလ၌လည္း အားထုတ္ခြင့္မရႏိုင္။ အဖ်ား၌ သံခြၽန္တပ္ေသာ ႏွင္တံ ၊ ႐ုိး႐ုိး ႏွင္တံတို႔ျဖင့္ ထုိးဆြ႐ုိက္ႏွက္ခံရလ်က္ ရထား၀န္ လွည္း၀န္တုိ႔ကို ႐ုန္းေဆာင္ေနရေသာ ျမင္း ႏြား ကြၽဲ ျဖစ္စဥ္၌လည္း အားထုတ္ခြင့္မရႏိုင္။
ၿပိတၱာဘံုတြင္ အႏွစ္ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ ကာလပတ္လံုး ဆာေလာင္ ငတ္မြတ္ေနစဥ္၌လည္း အားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္။ ကာလကဥၥိက အသုရကာယ္ ဘံုတြင္ အ႐ုိး အေရမွ်ျဖင့္ အေတာင္ ခုနစ္ဆယ္ ႐ွစ္ဆယ္ ပမာဏ ခႏၶာ ကိုယ္႐ွိလ်က္ မစားရ မေသာက္ရဘဲ ေလ ေနပူ စသည္တုိ႔ျဖင့္ ပင္ပန္း ဆင္းရဲ ေနစဥ္၌လဲ အားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္။
ထို တိရစၦာန္ ၿပိတၱာ အသူရကာယ္တုိ႔သည္ အားထုတ္ေသာ္လဲ ၀ိပႆနာဥာဏ္ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္တုိ႔ကို မရႏိုင္ကုန္။ အုိသူေတာ္ေကာင္း- လူျဖစ္ေနစဥ္ ယခုအခါသည္သာလွ်င္ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို အားထုတ္ႏိုင္သည့္ အခါေပတည္း။ သို႔ျဖစ္၍ သင္မပ်င္းနဲ႔၊မေမ့နဲ႔၊ အားထုတ္ပါေလာ့ ။
ဤ၀ိပႆနာ အလုပ္ျဖင့္ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ရ၏။ အပါယ္ဆင္းရဲ သံသရာဆင္းရဲတုိ႔မွ လြတ္ကင္းထြက္ေျမာက္၏။
ဤမွ် ႀကီးက်ယ္ေသာ အက်ဳိးကို ေပါ့ေလ်ာ့ပ်င္းရိစြာ အားထုတ္၍ ဘယ္မွာ ရႏိုင္ပါမည္နည္း။ တလ အပင္ပန္းခံ၍ တသက္လံုး ခ်မ္းသာမည္ဆိုလွ်င္ စိတ္ပါ လက္ပါ လုပ္ထိုက္၏၊ ၁၅-ရက္၊ တလ စသည္ အပန္းခံ၍ အားထုတ္ ျခင္းျဖင့္ သံသရာ တေလွ်ာက္လံုးတြင္ ေတြ႔ၾကဳံ သြားရမည့္ ဆင္းရဲဟူသမွ်မွ လြတ္ကင္း ထြက္ေျမာက္ႏိုင္ေစသည့္ ၀ိပႆနာ အလုပ္မ်ဳိးကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ေလာကီ အလုပ္ထက္ အပန္းခံ၍ အားမထုတ္ႏိုင္ဘဲ ႐ွိအံ့နည္း။ အို....သူေတာ္ေကာင္း မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္ ဟူေသာ အလြန္ႀကီးမားတဲ့ အက်ဳိးကို ရေစႏိုင္တဲ့ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို ျပင္းထန္စြာ အားထုတ္ပါေလာ့။
ဤ၀ိပႆနာသည္ သာမန္ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ သြားႏိုင္ေသာ လမ္းခရီး မဟုတ္ေပ။ ခပ္သိမ္းေသာ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါ
အရိယာတုိ႔သာ သြားႏိုင္ေသာလမ္း ျဖစ္ေပသည္။ ပ်င္းရိေသာ လူညံ့တုိ႔သည္ ဤလမ္းကို မသြားႏိုင္ကုန္။ ဤလမ္းကို သြားေသာသူသည္ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါ အရိယာတုိ႔၏ ဂုဏ္ထူး အက်င့္ထူးႏွင့္ တစိတ္တပိုင္းအားျဖင့္ ျပည့္စံုေနေပ၏။ အို ... သူေတာ္ေကာင္း ဘုရားစေသာ ပုဂၢဳိလ္ျမတ္တုိ႔၏ ဂုဏ္အက်င့္ကို ယူရာ၌ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေပါ့ေလ်ာ့ေနပါသနည္း၊ ထိုပုဂၢိဳလ္ ျမတ္တုိ႔၏ သြား႐ုိးလမ္းကို ခရီးတြင္ေအာင္ ထက္သန္စြာႏွင့္ ၾကိဳးစား၍သာ သြားပါေလာ့။
အားလံုးပဲ ျငိမ္းေအးနုိင္ၾကပါေစဗ်ာ
22.7.09
ငရဲသို႕ အလည္တစ္ေခါက္ ( ၁ )
စိတ္ေတြရဲ့ သဘာ၀ဟာ မ်က္စိတစ္မွိတ္ အတြင္း မွာပဲ အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲၾကပါတယ္ ... အာရံုတစ္ခုခုကို တည္မွီခံစားေနရမွ နွစ္သက္တဲ့ သေဘာလည္း ရွိပါတယ္ .... ကုသိုလ္စိတ္ မျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တယ္လို႕လည္း ၾကားနာ မွတ္သားဖူးပါတယ္ ....
က်ေနာ္ အဓိက ေျပာခ်င္တာက ကုသိုလ္စိတ္ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အကုသိုလ္စိတ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါဟာ ကံကို ျပဳလုပ္ေနျခင္းပါပဲ .... ကံကို ျပဳလုပ္ေနသေရြ႕ေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ့ သားေကာင္ ျဖစ္ေနဦးမွာပါ ....( ၃၁ ) ဘံု အတြင္းမွာ စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္ ေမွ်ာရဦးမယ့္ သံသရာ ခရီးသည္ တစ္ဦး ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ ....
ကိေလသာ ထူေျပာတာနဲ႕ အမွ် သုဂတိဘံု ( ၂၆ ) ဘံု မွာ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္မယ္ ..အပါယ္ေလးဘံု မွာ စည္ကားမယ္ ... လူ႕ျပည္မွာေတာ့ လူသတ္ပြဲေတြ ျဖစ္မယ္ ေရာဂါေတြ ထူေျပာမယ္ အစာေရစာ ရွားပါးမယ္ ငတ္မြတ္မယ္ အသက္တိုမယ္ ... အဲ့လို ေဟာၾကားတာေတြကိုလည္း ၾကားနာဖူး ပါတယ္ ....
ဒါေၾကာင့္ အခုေခတ္ဟာ ကိေလသာ အရမ္းထူေျပာတဲ့ ေခတ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ငရဲ တိရစာၦန္ ျပိတၱာ အသူရကယ္ ဆိုတဲ့ အပါယ္ေလးဘံုမွာ စည္ကားေနျပီ ဆိုတာ အထူး ေျပာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး .....
က်ေနာ္တို႕ဟာလည္း ေခတ္ အလိုအရကိုက ကိေလသာ အလိုအေလ်ာက္ ထူေျပာခဲ့ပါျပီ ... နွစ္သက္ ခံစားတာေတြ မ်ားခဲ့ပါျပီ .... ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေတြ လုပ္ေပမယ့္ တစ္ကယ့္ ကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္တာက အလြန္ အင္မတန္ နည္းပါတယ္ .... အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ေတာင္လို ပံုေနခဲ့ျပီးျပီ ဆိုတာကို ခၽြင္းခ်က္မရွိ လက္ခံလိုက္ၾကပါ .... ဒါေၾကာင့္ ကံ ျဖတ္ျခင္း အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာကို မက်င့္နုိင္ရင္ျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႕အားလံုး အေနွးနဲ႕ အျမန္ အပါယ္ေလးဘံုကို ဆင္းရ မွာပါပဲ ....
ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ သြားရမယ့္ ( မၾကာခဏ သြားေနက် ျဖစ္တဲ့ ) အပါယ္ေလးဘံုထဲက တစ္ခု အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ငရဲ ဆိုတာ ဘယ္လို ဆိုတာကို တေစ့တေစာင္း သိရွိနုိင္ေအာင္ တင္ျပရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္.. အားလံုးပဲ သတိ သံေ၀ဂ ရရွိနုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ....
မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ရဲ့ ၀ိပႆနာရႈနည္းက်မ္း ထဲမွ မူရင္း အာေဘာ္အတုိင္း တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ...
မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ၀ိပႆနာရႈနည္း က်မ္း
(၀ိပႆနာ႐ႈနည္း ၁-အခဏ္း ၁-စာမ်က္ႏွာ ၁၂၈-မွ)
ငရဲ၌ ျဖစ္ရေသာ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ကိုယ္သည္ ၃-ဂါ၀ုတ္ ပမာဏ႐ွိ၏။ ျမန္မာတိုင္အားျဖင့္ ၄-တုိင္ႏွင့္ တာ ၈၀၀
႐ွိ၏။ ငရဲထိန္းတုိ႔သည္ ထိုမွ် ကိုယ္ခႏၶာ ႀကီးမားေသာ ငရဲသားကို အလွ်ံတေျပာင္ေျပာင္ မီးစြဲေလာင္ေသာ သံေျမျပင္ေပၚ၌ ပက္လက္ အိပ္ေစကုန္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ညာဘက္လက္၀ါး၌ ထန္းလံုးခန္႔႐ွိ ရဲရဲေတာက္ေသာ သံစုိ႔ႀကီးကို ႐ုိက္ႏွက္သြင္းကုန္၏။ ဗယ္ဘက္ လက္၀ါး၌လဲ နည္းတူပင္ ႐ိုက္ႏွက္သြင္းကုန္၏။ ညာဘက္ေျခ ဗယ္ဘက္ေျခ ခါးလယ္တုိ႔၌လဲနည္းတူပင္ ႐ုိက္ႏွက္သြင္းကုန္၏။ ထုိအတူ ေမွာက္လ်က္ အိပ္ေစ၍၎ ေစာင္းလ်က္အိပ္ေစ၍၎ ငါးပါးေသာ ဌာနတုိ႔၌ သံစုိ႔ႀကီးမ်ားကို ႐ုိက္ႏွက္၍ ညႇင္းဆဲႏွိပ္စက္ကုန္၏။
အကုသိုလ္ကံ မကုန္ေသးမခ်င္း ငရဲသားကား မေသႏိုင္။ ဤသို႔ အညႇင္းဆဲခံရေသာ ငရဲသားတုိ႔သည္ ရဲရဲေတာက္ေသာ သံေျမျပင္ကို ျမင္႐ုံမွ်ျဖင့္လဲ မ်ားစြာစိတ္ဆင္းရဲရ၏။ အလြန္ၾကမ္းတမ္းရက္စက္စြာ
ႀကိမ္းေမာင္းေျပာဆိုေသာ ငရဲထိန္းတုိ႔၏ အသံကို ၾကားရ၍လဲ စိတ္ဆင္းရဲရ၏။ သံေျမျပင္ေပၚ၌ အတင္း တြန္းလွဲ၍သိပ္ျခင္း ၊ မီးေလာင္ခံရျခင္း ၊ သံစို႔ႀကီးမ်ားျဖင့္ ႐ုိက္ႏွက္မည္ကို ျမင္ရျခင္း ၊ ရက္စက္စြာ သံစို႔႐ိုက္ႏွက္ခံရျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္လည္း အတိုင္းမသိ ႀကီးစြာေသာ ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲတုိ႔ကို ခံစားရ၏။ ထုိသုိ႔ေသာ ကာလ၌ ကယ္ပါ သနားပါ ခ်မ္းသာေပးပါ စသည္ျဖင့္ မ်က္ရည္စီးယို ငိုေၾကြး ျမည္တမ္းလ်က္ ေတာင္းပန္ေသာ္လဲ မည္သူကမွ် မကယ္ မသနား ခ်မ္းသာ မေပးေခ်။ မိမဲ့ ဘမဲ့ ေဆြမ်ဳိးမဲ့ အေဆြခင္ပြန္းမဲ့၍ တကိုယ္တည္းသာ ျဖစ္လ်က္ ၫႈိးငယ္စြာႏွင့္ အလြန္ႀကီးမားေသာ ဆင္းရဲေတြကို ေအာ္ျမည္ ေယာင္ယမ္းလ်က္ မိနစ္စကၠန္႔မွ် မျခားဘဲ ခံစား၍ ေနရ႐ွာေလေတာ့၏။ ထိုသို႔ေသာ ကာလ၌ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို အားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။
ထုိ႔ျပင္ သံစို႔ငါးခ်က္ႏွက္၍ မေသေသးေသာ ငရဲသားကို ငရဲထိန္းတို႔သည္ အိမ္မိုးတဘက္ခန္႔႐ွိေသာ တံစည္း ေပါက္ျပားႀကီးတုိ႔ျဖင့္ ႐ွစ္ေျမႇာင့္ပံု ေျခာက္ေျမႇာင့္ပံု စသည္ျဖစ္ေအာင္ မ်ဥ္းပစ္၍ ေ႐ြခုတ္ၾကျပန္၏။ ေသြးတို႔သည္ ျမစ္ျဖစ္၍ စီးေလကုန္၏။ ထုိေသြးတုိ႔မွ မီးေတာက္ထျပန္၍ ေ႐ြခုတ္ရာကိုယ္၌ စြဲေလာင္ေလ၏။ အတိုင္းမသိေသာ ဆင္းရဲကို ခံစားရေလ ၏။ ထုိစဥ္အခါ၌ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို အားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။
ထိုမွ်ျဖင့္ မေသေသးလွ်င္ ေဇာက္ထုိးတြဲလဲ ဆြဲထား၍ ဗန္းႀကီးခန္႔႐ွိ ပဲဂြပ္တုိ႔ျဖင့္ ပါးပါး ပါးပါးလႊာလ်က္ ေ႐ြခုတ္ၾကျပန္၏။
ထိုမွ်ျဖင့္လဲ မေသေသးလွ်င္ မီးလွ်ံရဲရဲေတာက္ေသာ သံရထား၌ ႏြား ျမင္း တုိ႔ကဲ့သို႔ တပ္၍ မီးႀကီးခဲ ေတာင္ႀကီးေပၚသို႔ တက္ေစကုန္၏။ မတက္ဘဲ ေနလွ်င္ ရဲရဲေတာက္ေသာ သံဒုတ္ႀကီးမ်ားျဖင့္ အျပင္း႐ုိက္၍ တက္ေစကုန္၏။ ေတာင္ထိပ္သို႔ ေရာက္လွ်င္ တဖန္ ဆင္းေစကုန္၏။ ဤသို႔ တက္ခ်ည္ ဆင္းခ်ည္ အဖန္ဖန္ ျပဳေစကုန္၏။
ထိုမွ်ျဖင့္လဲ မေသေသးလွ်င္ က်ဳိက္က်ဳိက္ ဆူပြက္လ်က္ ရဲရဲေတာက္ေသာ ေလာဟကုမၻီ ေခၚ သံရည္ပြက္ အိုးႀကီးထဲသို႔ ပစ္ခ်လိုက္ကုန္၏။ ထိုငရဲသားသည္ သံရည္ပြက္ထဲ၌ ႐ွဲ-ကနဲက်၍ အျမႇဳပ္တစီစီထလ်က္ နစ္ျမဳပ္သြား႐ွာေလ၏။ အႏွစ္သံုးေသာင္းၾကားမွ ငရဲအိုး၏ ေအာက္စသို႔ေရာက္၏။ တဖန္ အႏွစ္သံုးေသာင္းၾကာမွ ငရဲအိုး၏ အထက္နခမ္း၀သို႔ ေရာက္လ်က္ ေပၚလာ၏။ ေဘးအရပ္ မ်က္ႏွာမ်ားသို႔လဲ ဖီလာသြား၏။ ထမင္းအိုးပြက္ေသာ အခါ၌ ဆန္ေစ့ကေလးမ်ား ကဲ့သို႔ပင္တည္း။ အတိုင္းမသိေသာ ဆင္းရဲႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ေနရေလ၏။ ထုိစဥ္အခါ၌ အားထုတ္ခြင့္ ကိုကား မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။
ကံမကုန္ေသး၍ ထိုမွ်ျဖင့္ မေသျပန္လွ်င္ သံရည္ပြက္ထဲမွ ငရဲသားကို ထုတ္ယူ၍ ငရဲထိန္းတုိ႔သည္ မီးတဟုန္းဟုန္း အၿမဲေတာက္ေလာင္လ်က္႐ွိေသာ ငရဲႀကီးထဲသုိ႔ ပစ္သြင္းလိုက္ၾကျပန္၏။ ထုိငရဲႀကီးသည္ကား အလ်ား အနံ အျမင့္ ယုဇနာ တရာစီ႐ွိ၏။ ေလးေထာင့္ညီေသာ သံေသတၱာႀကီးႏွင့္တူ၏။ အေ႐ွ႔ဘက္နံရံမွ မီးလွ်ံသည္ အေနာက္နံရံကို ေဖာက္ၿပီးလွ်င္ အျပင္ဘက္၌ ယူဇနာ တရာတိုင္ေအာင္ ပူေလာင္၏။ အေနာက္နံရံ ေတာင္နံရံ ေျမာက္နံရံ အထက္သံမိုး ေအာက္သံေျမျပင္ တို႔မွ မီးလွ်ံတုိ႔သည္လည္း နည္းတူခ်ည္းသာတည္း။ ထိုငရဲႀကီးအတြင္း၌ ထိုမွ ဤမွ ေျပးလႊားလူးလိမ့္ ဟစ္ေအာ္ ျမည္တမ္း လ်က္ ႀကီးစြာေသာ ဆင္းရဲဒုကၡတုိ႔ကို ခံစားရေလ၏။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္ တခါတရံ၌ ထုိငရဲႀကီး၏ တံခါး၀ တခုခုသည္ ပြင့္၏။ ထိုအခါ၌ ငရဲသားတုိ႔သည္ ထြက္ရန္ ထိုတံခါးဆီသို႔ အတင္းေျပးၾက၏။ အခ်ဳိ႔မွာ လမ္းခရီးတြင္ပင္ ေမာပန္း လူးလိမ့္လ်က္ ႐ွိကုန္၏။ အခ်ဳိ႔မွာ တံခါး၀သို႔ ေရာက္ကုန္၏။ အႏွစ္သိန္းေပါင္းမ်ားစြာၾကာလွ်င္ ထိုတံခါးႀကီးသည္ ပိတ္သြားေလ၏။
ထြက္ႏိုင္ေသာ ငရဲသားသည္လည္း အျပင္သို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ဘင္ပုပ္ ငရဲထဲသို႔ က်သြားေလ ၏။ မစင္ဘင္ပုပ္ထဲ၌ နစ္ျမဳပ္ေနစဥ္ ဆင္၏ လည္ပင္းခန္႔ ေလွလံုးခန္႔႐ွိေသာ ပိုးေလာက္တုိ႔က ကိုက္ခဲစားၾကေလ၏။
ထိုဘင္ပုပ္ငရဲမွ လြတ္ျပန္လွ်င္ ျပာပူငရဲသို႔ က်ေရာက္သြားျပန္၏။ ထိုငရဲ၌ အိမ္ထြတ္ခန္႔႐ွိေသာ မီးက်ီးခဲ ရဲရဲေတာက္ေသာ ျပာပူတုိ႔ျဖင့္ ေလာင္ကြၽမ္း၍ ဆင္းရဲႀကီးစြာကို ခံစားရျပန္၏။
ထိုငရဲမွ လြတ္ျပန္လွ်င္ လက္ပံေတာ ငရဲသို႔ ေရာက္ျပန္၏။ လက္ပံပင္တုိ႔မွာ ၁၆လက္မ ႐ွည္ေသာ ဆူး႐ွိကုန္၏။ ငရဲထိန္းတုိ႔က ႐ုိက္ႏွက္၍ ထိုလက္ပံပင္တုိ႔၌ တက္ခ်ည္ ဆင္းခ်ည္ ျပဳေစကုန္၏။ လက္ပံဆူးတုိ႔သည္ တက္ေသာအခါ၌ ေအာက္ဘက္သို႔ လွည့္၍ ေနကုန္၏။ ဆင္းေသာ အခါ၌ အထက္သို႔ လွည့္၍ ေနကုန္၏။ ေၾကာက္လန္႔တၾကား လ်င္စြာ တက္ရ ဆင္းရေသာ ငရဲသား၏ ကိုယ္သည္ ထို လက္ပံဆူးတုိ႔ျဖင့္ ထိုးမိ၍ စုတ္ျပတ္ၿပဲလ်က္ ႐ွိေလ၏။
ထုိငရဲမွလြတ္ျပန္လွ်င္ သံလ်က္ေတာငရဲသို႔ ေရာက္ျပန္ေလ၏။ ေရာက္သည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ သံလ်က္ႏွင့္တူစြာ ႏွစ္ဘက္သြား ႐ွိေသာ အ႐ြက္တုိ႔သည္ ေၾကြ၍ ငရဲသား၏ ကိုယ္ေပၚ၌ က်ေလ ကုန္၏။ လက္ ေျခ နား ႏွာ ကိုယ္အဂၤါတုိ႔သည္ အပိုင္းအပိုင္း ျပတ္ေလကုန္၏၊ ထ၍ ေျပးျပန္လွ်င္ သံေျမျပင္၌ သင္ဓုန္း သြားတုိ႔သည္ ထြက္ေပၚလ်က္႐ွိကုန္၏။ ေ႐ွ႔မွ သံတံတိုင္လည္း ကာရံလ်က္ ႐ွိေလ၏။ ထိုအခါ၌ အားထုတ္ခြင့္ကို မရႏုိင္ ေတာ့ေခ်။
ထုိငရဲမွလြတ္ျပန္လွ်င္ ေ၀တၱရဏီ မည္ေသာ ႀကိမ္ေခ်ာင္းငရဲသို႔ က်ေရာက္ျပန္ေလ၏။ ထိုငရဲမွာ က်ဳိက္က်ဳိက္ ဆူေသာ သံရည္အထိ ျပည့္၏။ သင္ဓုန္းသြားႏွင့္ တူေသာ ႏြယ္မ်ား ၾကာ႐ြက္မ်ား႐ွိ၏။ ေအာက္ေျမျပင္၌ သင္ဓုန္းသြား ခင္းလ်က္ ႐ွိ၏။ ကမ္းပါးတုိ႔၌လည္း သင္ဓုန္းသြားကဲ့သို႔ ထက္ေသာ ႀကိမ္ႏြယ္မ်ား သမန္းျမက္မ်ား ႐ွိၾက၏။ ငရဲသားသည္ ထုိေခ်ာင္းကို ဆင္းမိလွ်င္-ေျမျပင္မွ သင္ဓုန္းသြား ႐ွိေသာေၾကာင့္၎င္း၊ သံရည္ပူျဖင့္ ေလာင္ျခင္း စပ္ျခင္းေၾကာင့္၎င္း ဗိုင္းကနဲ လဲ႐ွာေလ၏။ လဲလွ်င္ က်ဳိက္က်ဳိက္ဆူလွ်က္ ပူစပ္ေသာ သံရည္ထဲ၌ စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္ ေမ်ာေနေလ၏။ ကမ္းပါး၌ ႐ွိေသာ ႀကိမ္ သမန္းျမက္တုိ႔ျဖင့္လဲ ႐ွ၏၊ ေခ်င္းထဲ၌ ႐ွိေသာ ႏြယ္ႏွင့္ ၾကာ႐ြက္တုိ႔ျဖင့္လဲ ႐ွိ၏။ ငရဲသား၏ ကိုယ္သည္ အစုတ္စုတ္ အျပတ္ျပတ္ ျဖစ္ေလ၏။ ထုိစဥ္အခါ၌ အားထုတ္ခြင့္ကို မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။
( ငရဲဟူသည္ စိတၱဇ နာမ္ရုပ္မ်ား အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ေပၚကာ မည္မွ် နွိပ္စက္ျခင္း ခံရေသာ္လည္း မေသနုိင္ပဲ ၀ဋ္ေၾကြးကုန္မွသာ ငရဲစိတၱဇ နာမ္ရုပ္မ်ား ကုန္ဆံုးသည္ဟု မွတ္သားဖူးပါသည္ ။ )
ဆက္ရန္ >> ..............
20.7.09
ဓမၼ ေခၚသံ
ရဟႏၱာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေတြရဲ့ ၾကည္ညိဳ မွတ္သားဖြယ္ရာ ယံုၾကည္ သဒၵါအား တက္စရာ ဆံုးမ ၾသ၀ါဒ စကားေတြ ကို စုစည္းျပီး တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ... က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္လည္းပဲ သဒၵါအား က်လာတဲ့ အခါ ...
ေလာကီကိစၥ အေနွာက္အယွက္ေတြမ်ားလို႕ ယံုၾကည္မႈေတြ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာ ဒီ စကားေတြကို ျပန္လည္ ၾကားေယာင္ျပီး အားေဆး သဖြယ္ သဒၵါ ျပန္တင္ရပါတယ္ ... မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးလည္းပဲ ယံုၾကည္ သဒၵါအား ပြားနုိင္ေစဖို႕ ရည္ရြယ္ တင္ျပပါတယ္ ခင္ဗ် ... မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဒီ ပို႕စ္ေလးကို ဆံုးေအာင္ ေသခ်ာဖတ္ျပီး နွလံုးသားထဲမွာ အသိတရား တစ္ခု စြဲထင္ က်န္ရစ္တယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ က်ေနာ္ ေရးရက်ိဳး အပင္ပန္းခံရက်ိဳး နပ္ပါျပီခင္ဗ်ာ ...
အခုေခတ္က ၀ိမုတၱိေခတ္ .... ေသာတာပန္ သကဒါဂါမ္ အနာဂါမ္ ရဟႏၱာၾကီးေတြ အဆူဆူ ပြင့္မည့္ေခတ္ ...
ဒီတစ္ခ်ီမွ မလိုက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေနရစ္ခဲ့ေပေတာ့ .... လူေသရင္ လူျပန္ျဖစ္တယ္ေတာ့ မမွတ္ယူၾကနဲ႕ ...
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာန အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္နဲ႕ ေသရင္ အပါယ္ေလးဘံုက လြတ္မယ္ မထင္နဲ႕ ....လူ႕ဘ၀ ခဏ လာလည္တာ ... ခင္ဗ်ားတို႕ အျမဲေနအိမ္က အပါယ္ေလးဘံု ...
အရိေမေတၱယ် ျမတ္စြာဘုရား မေမွ်ာ္မွန္းနဲ႕ ... မွီမွာ မဟုတ္ဘူး ... အပါယ္ တစ္ခါက်လို႕ကေတာ့ ဘုရား အဆူဆူနဲ႕ လြဲမွာ အေသအခ်ာပဲ ...
ကုသိုလ္ေလး လုပ္ထားလို႕လည္း စိတ္ခ်မေနနဲ႕ .... အဲ့ကုသိုလ္က သံသရာကို ဆက္ေနခ်င္ေအာင္ ဆြဲဆန္႕တာ ... ကုသိုလ္ကံ ကုန္တာနဲ႕ အကုသိုလ္ကံ ခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးေပးျပီး အပါယ္ေလးဘံု ကို ျပန္လာရမွာပဲ ...
ကုသိုလ္ေရာ အကုသိုလ္ေရာ ကိုယ့္ကို ေနာက္က အျမဲ လိုက္ကိုက္ေနတဲ့ သံသရာမွာ ဆြဲခ်မယ့္ ေခြးေတြဆိုတာ သိထားၾက .... အဲ့ေခြးေတြကို ကုသိုလ္ေခြး အကုသိုလ္ေခြးလို႕ ေခၚတယ္ ...အကုသိုလ္ေခြးက မွီတာနဲ႕ အပါယ္ေလးဘံုကို ခ်က္ခ်င္း ဆြဲခ်တယ္ ... ကုသိုလ္ေခြးက မွီတာနဲ႕ သံသရာမွာ ခဏ ေပ်ာ္ေအာင္ ထားျပီး ျပီးရင္ေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုကို ျပန္ဆြဲခ်တာပဲ ... မထူးဘူး ... ကိုက္တတ္တဲ့ ေခြးေတြခ်ည္းပဲ ... အပါယ္ေလးဘံုက ခင္ဗ်ားတို႕ ရဲ့ အျမဲေနအိမ္ဆိုတာ ျမဲျမဲ မွတ္ထားၾက ..
( ၃၁ ) ဘံုက ၀ဋ္ဘံု ... ခင္ဗ်ားတို႕ ကုသိုလ္ပဲ လုပ္လုပ္ အကုသိုလ္ပဲ လုပ္လုပ္ ၀ဋ္ေတြကို လုပ္ေနတာပဲ ... ၀ဋ္ေတြလုပ္ရင္ ၀ဋ္ျပန္ခံရမယ္ ...အဲ့ ၀ဋ္ေတြကို ျဖတ္တဲ့ ၀ိပႆနာ လုပ္မွ ခင္ဗ်ားတို႕ ၀ဋ္ေကာင္ဘ၀ က လြတ္မယ္ ....
ခင္ဗ်ားတို႕က အတိတ္ေတြကို ေမ့ေနၾကလို႕ ... အ၀ိဇၨာေတြ ဖံုးေနလို႕ မမွတ္မိတာ .... ခင္ဗ်ားတို႕ ငရဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ က်ဖူးခဲ့ျပီ ... ပင္ပန္း ဆင္းရဲျခင္း ၾကီးစြာနဲ႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ငရဲဒဏ္ကို ခံဖူးျပီ ... ေနာင္တရလို႕ ငိုေၾကြး ျမည္တမ္းတာလည္း မနည္းေတာ့ဘူး ....အျပစ္ကုန္လို႕ အခု လူ႕ ဘ၀ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘာလို႕ ၀ဋ္ေတြကို ျပန္လုပ္ေနၾကသလဲ ... ဘာလို႕ ဒုကၡဆင္းရဲေတြ ေနာင္တေတြ ေမ့ျပီး
ကိေလသာ ေတာမွာ တဖန္ ေပ်ာ္ပါး ျမဴးတူးေနၾကသလဲ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ ေပ်ာ္ပါး ျမဴးတူးတာက ေခြး အမဲရိုးရလို႕ ေပ်ာ္ေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္ ...
အသတ္ခံရနီး ဆဲဆဲ ႏြားက ကိုယ္ေသမွာ မသိပဲ ျမက္စားရလို႕ ေပ်ာ္ေနသလိုမ်ိိဳး ျဖစ္ေနတယ္....
ခင္ဗ်ားတို႕ ကိေလသာေတာမွာ ျမဴးတူးေနၾကတာျဖင့္ ေသရတာ အားမရေသးလို႕လား အပါယ္ငရဲ က်ရတာ အားမရေသးလို႕လားလို႕ ေမးဖို႕ပဲ ရွိေတာ့တယ္ .... ခင္ဗ်ားတို႕က မသိၾကလို႕သာ မေၾကာက္ပဲ ေနေနၾကတာေနာ့ .. က်ဳပ္က သိလို႕ ေျပာေနတာ ....
လြတ္ေျမာက္ရာ အစစ္အမွန္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာကို ၾကိဳးစား အားထုတ္ၾကစမ္းပါ .....
ခင္ဗ်ားတို႕က နိဗၺာန္ဆိုတာ ဘာမွ မရွိဘူး ဆိုျပီး အသံၾကားရံုနဲ႕ ေၾကာက္ေနၾကတာ .....
တစ္ကယ္တမ္းက နိဗၺာန္ဆိုတာ လူေတြ သတ္မွတ္တဲ့ ပညတ္ စကားလံုးေတြနဲ႕ အဓိပၸာယ္ မေဖာ္နုိင္ေအာင္ ျပီးျပည့္စံုတာပါ ...ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္မွာ ပညတ္ တစ္ခုမွ မရွိဘူးလို႕ ေျပာတာပါ .....
ဘာမွ မရွိတာ မဟုတ္ဘူး... ေျပာျပလို႕ မရနုိင္ေအာင္ကို အလံုးစံု ျပီးျပည့္စံုျခင္းပါ ...
ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႕ ေနာက္ဆံတင္း မေနၾကစမ္းပါနဲ႕ ရဲရဲၾကီးသာ ၾကိဳးစားအားထုတ္လိုက္ၾကစမ္းပါ ....
နိဗၺာန္ ျမင္ဖူးသူတုိင္း ၀ိပႆာနာ အားထုတ္မိလို႕ ေနာင္တရတယ္ဆိုတာ ထံုးစံ မရွိပါဘူး ....
ရဲရဲၾကီးသာ စတင္ အားထုတ္ၾကစမ္းပါ ....
သာသနာ နွစ္ ၅၀၀၀ ဆိုေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႕ အသက္ရွင္သေလာက္ပဲ သာသနာက ရွိေတာ့တယ္ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ ဒီေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာန ေတြနဲ႕ ေသရင္ အပါယ္ေလးဘံုက တက္ရမွာ မဟုတ္ဘူး ....
က်န္တဲ့ သာသနာ ၂၅၀၀ မေျပာနဲ႕ ေနာင္ပြင့္မယ့္ အရိေမတၱယ် ျမတ္စြာဘုရားေတာင္ မွီမွာ မဟုတ္ဘူး ....
ခင္ဗ်ားတို႕ ေနာက္မက်ေသးပါဘူး ....
နိုင္ငံေရး သာေရး နာေရး လူမႈေရး ပညာေရး သားသမီးေရး လင္ေရး မယားေရး စီးပြားေရး ဒါေတြကို အေရးမၾကီးၾကပါနဲ႕ဦး ...ကိုယ့္အေရးကိုယ္ အရင္ အေရးၾကီးၾကစမ္းပါဦး ....ကိုယ့္အေရး ျပည့္စံုျပီ ဆိုရင္ျဖင့္ အလိုလို သူတစ္ပါး အေရးကို ေက်းဇူးျပဳလာနုိင္မွာပါ ... အရိယာ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္း ပြင့္မယ့္ ေခတ္ၾကီးမွာ တစ္ခါတည္း ပါေအာင္ ရဲရဲၾကီးသာ ၾကိဳးစား အားထုတ္လုိက္ၾကစမ္းပါ ....
ခင္ဗ်ားတို႕က ၀ိပႆနာ ဆိုရင္ အသံၾကားရံုနဲ႕ ေၾကာက္ေနၾကတာ ... ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ေနၾကတာ ...
တစ္ကယ္ေတာ့ ၀ိပႆနာ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ညာလိုမွ အဲ့လို မဟုတ္ဘူး ... လူ၀တ္နဲ႕လည္း က်င့္လို႕ရတာပဲ ရဟန္း၀တ္မွ က်င့္လို႕ရတာ မဟုတ္ဘူး .... ေလာကီ ကိစၥေတြ အကုန္ အျပတ္ စြန္႕နုိင္မွ လုပ္လို႕ရတာ မဟုတ္ဘူး .. လုပ္ရင္း ကိုင္ရင္းနဲ႕လည္း က်င့္လို႕ရတယ္ .....
ကိုယ္က မစြန္႕နုိင္ေသးလို႕ တဏွာ ရာဂ ေတြ လုပ္ေနမိရင္ေတာင္မွ တရားအသိေလးနဲ႕ နွလံုးသြင္းေနရင္ ေအးခ်မ္းတယ္ ... ေနာက္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ နွလံုးသြင္းပါ မ်ားလာရင္ အဲ့ဒီ တဏွာ ရာဂ ေတြရဲ့ ပူေလာင္မႈကို ကိုယ္တိုင္သိျပီး အလိုလို စိတ္ကုန္ျပီး အလိုလို စြန္႕သြားလိမ့္မယ္ ....
မစြန္႕ခ်င္ပဲ စြန္႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး .... မိမိ စိတ္ အလိုရ ကို အလိုလို စြန္႕သြားမွာ .....လုပ္ပါ ဆိုလို႕ေတာင္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး .....အေျခအေနအရ လုပ္ေနရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ္က အစြဲမရွိေတာ့ရင္ အကုသိုလ္ မျဖစ္ဘူး .... ျငိမ္းခ်မ္းဖို႕ပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ ... အဓိက က တရားအသိေလးနဲ႕ နွလံုးသြင္းေနဖို႕ပဲ ....ကဲ ဘယ္မွာလဲ ေၾကာက္စရာ ... တရားကိုသာ နွလံုးသြင္းေနစမ္းပါ .. အရာရာ တရားက ေဆာင္သြားပါလိမ့္မယ္ ..
ဘုရား အနွစ္သက္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ ပူေဇာ္ျခင္း ၊ တစ္ခုတည္းေသာ ဘုရား သာဓု ေခၚတဲ့ အလွဴဟာ ၀ိပႆနာ အလွဴ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္ .... ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခံယူရင္ျဖင့္ ဘုရား အနွစ္သက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာ အလွဴနဲ႕ စတင္ ပူေဇာ္ၾကစမ္းပါ ......
စာေရးသူ တုိက္တြန္းခ်က္ ။ ။ က်ေနာ္တို႕ဟာ ေလာကီ အမႈကိစၥ အ၀၀နဲ႕ ရႈပ္ေထြးေပြလီဆဲ ျဖစ္ပါတယ္ ..
ရေသ့ ရဟန္း ၀တ္ျပီးေတာ့လည္း စံုလံုးပစ္ျပီး အားမထုတ္နုိင္ေသးပါဘူး .....
ျပည့္စံုမွ တရားဘက္ ကူးမယ္လို႕ေတာ့လည္း မေတြးပါနဲ႕ ....
အလိုဆႏၵဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည့္စံုတယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး ...
ဒါေၾကာင့္ လုပ္ရင္း ကိုင္ရင္းနဲ႕ပဲ တရားအသိေလး နွလံုးသြင္းျပီး ၀ိပႆနာ ဘက္ကို ကူးရမွာပါ ... အထက္က ဆိုခဲ့သလိုပဲ နွလံုးသြင္းပါ မ်ားရင္ သူ႕ အလိုလို တစ္ခုျပီး တစ္ခု စြန္႕လႊတ္သြားပါလိမ့္မယ္ ...
ပါရမီ မရွိေသးရင္ ပါရမီ ကို ျဖစ္တည္ေစျပီး ပါရမီ နည္းသူကိုေတာ့ ပါရမီ ရင့္သန္ေစပါတယ္ ...
ပါရမီ ရင့္သန္ျပီးသူကိုေတာ့ သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားကို ပိုင္းျခားသိျမင္နုိင္ျပီး အလံုးစံု ျပီးျပည့္စံု ျငိမ္းခ်မ္းရာ
နိဗၺာန္ကို ပို႕ေဆာင္ေပးပါလိမ့္မယ္ ... အခ်ိန္အားမွ ေနာင္မွ အၿပတ္တြယ္မယ္ဆုိတဲ့ အယူေလးေတြကုိလည္း စြန္႕လႊတ္ဖို႕ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္ .... ဘာလို႕လည္း ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ မ်က္စိ တစ္မွိတ္ အတြင္း ေသဆံုး သြားနုိင္လို႕ပါပဲ ....
လူသားတုိင္းဟာ အပါယ္ေလးဘံုကို မသြားခ်င္ၾကပါဘူး ..... ဒါေပမယ့္ ေသတဲ့အခါမွာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားၾကီးကို အပါယ္ က်ပါတယ္ ...
ျမတ္စြာဘုရားက လက္သည္းေပၚ ေျမမႈန္ေလးေတြ တင္ျပီး လူေတြ ေသလြန္ရင္ ဒီလက္သည္းခြံေပၚက ေျမမႈန္ေလာက္ပဲ သုဂတိ ဘံု ကို ေရာက္မယ္ က်န္တဲ့ ကမာၻေျမၾကီးေလာက္ ရွိတဲ့သူေတြက အပါယ္ေလးဘံုကို သြားရမယ္လို႕ အတိအလင္း ေဟာထားပါတယ္ ... အဲ့ဒီ အပါယ္သြားတဲ့ သူေတြထဲမွာ အခ်ိန္အားမွ ေနာင္မွ အၿပတ္တြယ္မယ္ဆုိတဲ့ အယူေလးေတြကုိ ဆုပ္ကိုင္ျပီး ေသဆံုးသြားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားၾကီး ပါပါတယ္ .... ဒါေၾကာင့္ ဘာကိုပဲ လုပ္လုပ္ မေကာင္းတာပဲ လုပ္လုပ္ ေကာင္းတာပဲ လုပ္လုပ္ တရား အသိေလးနဲ႕ စတင္ နွလံုးသြင္းျပီး လုပ္ဖို႕ ေစတနာ ေရွ့ထားျပီး အေလးအနက္ တိုက္တြန္းပါတယ္ ခင္ဗ်ာ ....
အားလံုးပဲ ျငိမ္းခ်မ္းနုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ....
