ငါ .. ၁
လင္းလက္ခြင့္ရွိရင္ ေတာက္ပလိုက္ခ်င္တယ္
ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုး ထိတ္လန္႕သြားေအာင္ ...
မေသခ်ာမႈေတြ မ်ားခဲ့တဲ့ ဘ၀မွာ
ကဗ်ာေတြပဲ ထိုင္ေရးေနမိတယ္ ...
ရိုးသားျခင္းက ဒုကၡေရာက္လြန္းလို႕ ...
ဆိုးလိုက္တဲ့ မိုး
အညိဳးလည္း မထားခ်င္ေတာ့ပါဘူး ..
ငါ့ဘ၀ေပၚမွ ကြက္က်ား ရြာရတယ္လို႕ ...
ေျမနွိမ့္ရာ လံွစိုက္ခ်င္တာ
အျပစ္မဟုတ္ပါဘူးေလ ...
ငါက ေျမဖို႕ ဖို႕ ေနာက္က်ခဲ့တာကိုး ...........
ငါ .. ၂
ဘ၀ဆိုတာကို စာလံုးေပါင္းတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့
တစ္ျခမ္းစာေလာက္က ဒဏ္ရာေတြနဲ႕..
ေခါက္ရိုးေက်ေနတဲ့ ဒီရင္ခြင္
ထံုထိုင္းေနတဲ့ စဥ္းစားဥာဏ္ေတြ
ဘာအတြက္လဲ ......
ဘယ္သူ႕အတြက္လဲ ...
ေမးခြန္းေတြ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္ ....
ေ၀၀ါးေနတဲ့ အျမင္ေတြ
ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြ
မဆံုးနုိင္တဲ့ သိခ်င္ တတ္ခ်င္မႈေတြ ....
ျပီးေတာ့ ...
တစ္စစနဲ႕ ပြန္းပဲ့ခဲ့ရတဲ့ ရိုးသားမႈေတြ
တစ္ေန႕ တစ္ျခား ရႈပ္ရွက္ခတ္လာတဲ့
ဦးေနွာက္ထဲက အမိႈက္ေတြ ......
ပိုင္ဆိုင္ျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ
မပိုင္ဆိုင္ျခင္း တဲ့ ...
ေပးခဲ့ရတဲ့ အရင္းအနီးေတြ မ်ားလိုက္တာ ....
ငါ .. ၃
ငါ ရဲ့ ေနာက္ကြယ္က
အတၱနဲ႕ ဆႏၵကို လိုက္ရွာေနတုန္းမွာပဲ
ဘ၀က ေနျမင့္လာတယ္ ...
ေသြးသားေတြရဲ့ ဆာေလာင္မႈကလည္း
ဒီဂရီ ပုိျမင့္လို႕ ...
ေခၽြးဒီးဒီးက်
အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္ေနရင္းနဲ႕
တစ္စံုတစ္ခုကို အာသာငမ္းငမ္း ေတာင့္တမိတယ္ ....
ငါ .. ၄
၀ုန္းကနဲ
လင္းလက္မႈမွာ
အိပ္မက္က လန္႕နိုးသလိုမ်ိဳး ...
မႈန္၀ါး၀ါး လမ္းေလးမွာ
တစ္ရုန္းရုန္း ေသဆံုးေနတဲ့
စိတ္ေတြ ....
ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႕
စြဲလမ္းေနတယ္ .....
ရူးရူးနွမ္းနွမ္းနဲ႕
မိုက္မဲေနတုန္းပဲ ......
ၾကည့္ရင္းနဲ႕ပဲ
အသုဘေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ခ်ေနတယ္ ...
ငါ ဆိုတဲ့ ေကာင္
ေဆာက္တည္ရာ မရဘူး ...
နားထဲမွာ တစ္ခုခု ၾကားေနရတယ္ ...
ေ၀းေနသလိုလို
နီးေနသလိုလိုနဲ႕ ...
ဘ၀ဆိုတာ
ဘာမွကို မရွိတာပါတဲ့ ...
ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ပဲ
ငါ ဆိုတာ .......
ရီ .......
ေ၀ .....
မႈန္ ......
၀ါး ........................ ။
7.6.09
ငါလား .... ယံုၾကည္ခဲ့ဖူးတယ္ ..
3.5.09
ဒါန သီလ သမထ ၀ိပႆနာ
အားလံုးပဲ မဂၤလာပါ ခင္ဗ် ...
မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာပါျပီ ..
က်ေနာ့္ ဘေလာ့ေလး ေျခာက္ကပ္လို႕ ေနတာလည္း သိပါရဲ့ ...
သၾကၤန္တုန္းကတည္းက ကိုၾကီးဖိုးစိန္ မမီးငယ္ က က်ေနာ့္ကို ခဏ ခဏ ေရးခိုင္းေနတာပါ ...
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္မွာ သၾကၤန္နဲ႕ ပတ္သက္ လို႕ ဘာေရးရမွန္းကို မသိပါဘူး ....
အခု ညီမေတာ္ မီးေလးဇာကလည္း ထပ္ျပီး တဂ္ထားပါတယ္ ...
သံုးေယာက္စလံုး ဒီပို႕စ္နဲ႕ပဲ ေက်နပ္ပါလို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္ ... :)
ဒါန သီလ သမထ ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္း ေဆြးေႏြးခ်င္လို႕ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးလိုက္ရတာပါ .
က်ေနာ့္ စိတ္နဲ႕ပဲ ေျပာေတာ့မယ္ခင္ဗ် ....
က်ေနာ္ဟာ ဟိုးအရင္ကတည္းက နွေမ်ာတတ္တဲ့ အက်င့္ မရွိပါဘူး...
ဒါေၾကာင့္လည္း လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ ျမဲတယ္ရယ္လို႕ တစ္ခါမွ မရွိတာပါ ... တစ္ေနရာရာမွာ အလွဴခံပုဂိၢဳလ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေခြးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပိုးကနဲ ပက္ကနဲ႕ လက္ထဲရွိတာကို ေပးတတ္ ေကၽြးတတ္ပါတယ္ ...
ဒါေပမယ့္ အဲ့လို လွဴလိုက္တုိင္းမွာ ငါ သူတို႕လိုမ်ိဳး ဘယ္ေသာအခါမွ် မလိုအပ္ ပါရေစနဲ႕လို႕ ဆုုေတာင္း တတ္ပါတယ္ ...
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အက်ိဳးလိုလို႕ ေညာင္ေရေလာင္းခဲ့တာပါ ... တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆိုရင္ နည္းနည္းလွဴျပီး မတန္တဆ ဆုေတာင္းတတ္ေသးတယ္ ... သိန္းဆုၾကီးေပါက္ပါေစ အထုတ္ၾကီး အထည္ျပီး ရပါေစ ဘာညာေပါ့ .. စီပြားေရး အလွဴေပါ့ ...
တစ္ကယ္တမ္း ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တဲ့ ဒါနက စြဲမက္တတ္တဲ့ အလို ေလာဘ ကို သတ္ဖို႕ပါ .. ေလာဘနည္းျပီး စိတ္ကေလး ျဖဴေနမွ တရားအားထုတ္ရင္ ရလြယ္မွာမို႕လို႕ပါ ...
ေရျမင့္ရင္ ၾကာတင့္သလိုပါပဲ ...
အဲ့လို ေလာဘ ကို သတ္ခ်င္စိတ္နဲ႕ လွဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ မေမွ်ာ္မွန္းပဲ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ရဲ့ အက်ိဳးကိုၾကည့္ျပီး လွဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေလာကီ အက်ိဳးက အလိုလိုပါျပီးသားပါ ...
ဒါကို ၾကည့္ျပီး ဒါန လုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမယ္ ျပည့္စံုမယ္ အဲ့လိုေတြ စြဲလာၾကတာပါ ... ေလာဘ ကို သတ္ဖို႕ပါဆိုမွ ေလာဘ ေတြ ထပ္ျဖစ္ေနေတာ့ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါ ..... ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ရနုိင္ မရနုိင္ ...
သီလ ဆိုရင္လည္း ေစာင့္ဖူးပါတယ္ .... ဒါေပမယ့္ ေနာက္မွ သိတာက က်ေနာ္ ေစာင့္ခဲ့တာေတြက ေခြးဥပုသ္ ၀က္ဥပုသ္ေတြတဲ့ ...
၁၂ ေက်ာ္ရင္ ထမင္း မစားရဘူးဟ ဆိုျပီး ၁၂ မထိုးခင္ နင္းကန္စား ညေနထိ ဗိုက္မဆာေအာင္ အ၀အျပဲ စား
ျပီးေတာ့ တေနကုန္အိပ္ ... အဲ့ဒါ ၀က္ဥပုသ္တဲ့ ....
တစ္ခါ ည ၁၂ ေက်ာ္ေတာ့မယ္ေဟ့ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရျပီကြ .. ဆြဲရေတာ့မယ္ ဖဲ႕ရေတာ့မယ္ ...
လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ရေတာ့မယ္ ... အဲ့လို အာသာ ငမ္းငမ္းၾကီးနဲ႕ ေစာင့္ေနတာက ေခြးဥပုသ္ တဲ့ ...
ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ သီလ ယူျပီ ဆိုရင္ ရွစ္ပါးသီလ ပဲ ယူယူ ငါးပါးသီလ ပဲ ယူယူ ဘယ္ေသာ အခါမွ အဲ့သီလကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ျပီး ပြားမ်ားေနတာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးပါဘူး ...
တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်ေနာ္ ေမ့ထားတာပါ .. အဲ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ
သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဟာေတြကို မလုပ္မိေအာင္ တမင္ေမ့ထားတဲ့ သေဘာပါ .. တရက္ကုန္သြားရင္ ငါ သီလ တစ္ရက္ ေစာင့္ျပီးျပီဟ ဆိုျပီး အထင္အျမင္ လြဲတတ္ပါေသးတယ္ ...
ေထာင္က်ေနတဲ့သူဟာ လုပ္ခြင့္မရွိလို႕ ဘာမွ မလုပ္သလိုပါပဲ ...
အဲ့လူကို သီလ ေစာင့္တယ္လို႕ ေျပာလို႕ မရပါဘူး ...
က်ေနာ္ဟာလည္း ေသခ်ာ နားမလည္ေတာ့ သီလ က စိတ္ရဲ့ ေထာင္တစ္ခုလို ျဖစ္ျပီး လုပ္ခြင့္မရွိလို႕ မလုပ္တာပဲ ရွိပါတယ္ ...
ဘယ္လိုမွ သီလ အရာ မေျမာက္ပါဘူး ....
တစ္ကယ္တမ္း ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သီလ က စိတ္ခံစားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေဒါသ တရားကို သတ္ဖို႕ပါ ....
ခံစားမႈ နည္းျပီး စိတ္ကေလး တည္ျငိမ္ေနမွ တရားအားထုတ္ရင္ ရလြယ္မွာမို႕လို႕ပါ ...
အခုက သတ္မွတ္ထားတာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေနပါရဲ့ ...
ဒါေပမယ့္ ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ျခင္းလည္း မရွိ ပြားမ်ားျခင္းလည္း မရွိ
တေနကုန္ အိပ္လုိက္ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ေနလိုက္နဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ဖို႕ပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္ ...
သီလရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့ ဆင္ျခင္ျခင္း မရွိေတာ့ ကိုယ့္စိတ္နဲ႕ ကိုယ္ ရန္ျဖစ္ျပီး မေက်နပ္ျခင္းေတြက ၀င္လာပါေတာ့တယ္ ....
ေန႕လႊဲညစာ ေရွာင္တယ္ဆိုတာကလည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကို သိဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္ ...
ညေနစာ တစ္နပ္စာအတြက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရျခင္း ခ်က္ျပဳတ္ရျခင္းေတြ လုပ္ရတဲ့ အခါက်ေတာ့ တရားအားထုတ္ဖို႕ အခ်ိန္ပုတ္ပါတယ္..
ျပီးေတာ့ တရားအားထုတ္ျပီး စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္အတြက္ အဟာရက တစ္နပ္ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါတယ္ ...
ဒါအျပင္ ညေနစာကို ေရွာင္တဲ့ အတြက္ အဲ့အေပၚ စြဲမက္တဲ့ ကိေလသာကို သတ္နုိင္ျပီး တရားထိုင္တဲ့ အခါမွာ
ထိနမိတၱ ဆိုတဲ့ ငိုက္ျမည္းျခင္း အႏၱရယ္ကေန လြတ္ေျမာက္ျပီး စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ နဲ႕ တရားအားထုတ္နုိင္ပါတယ္ ....
အခုက တရားလည္း မထိုင္ ...ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ျခင္းလည္း မရွိ .... ပြားမ်ားျခင္းလည္း မရွိ ....
လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ ..ေတြးခ်င္တာေတြ ေတြး ... ညေနစာ မစားနဲ႕ ဆိုလို႕သာ မစားရတယ္ ....
ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွန္းလည္း မသိ ... တံေတြး ဂလု ဂလု နဲ႕ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး အခ်ိန္ျမန္ျမန္ ကုန္ပါေစပဲ ထိုင္ဆုေတာင္းေနတယ္ ...
ေဒါသ ကို သတ္ဖို႕ပါဆိုမွ ေဒါသေတြ ကိေလသာ ေတြ တဖြားဖြားနဲ႕ ဆိုေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး ...
အဲ့ သီလ က ေကာင္းက်ိဳး ရနုိင္ မရနုိင္ ....
သမထ ဆိုတာကေတာ့ ျမင္နုိင္ဖို႕ပါတဲ့ ...စိတ္တန္ခိုး တည္ေဆာက္တာပါပဲ ....
စိတ္မွာ ျဖစ္နုိင္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္ ...
က်ေနာ္ ဟိုးအရင္က အရမ္း စိတ္၀င္စားပါတယ္ ....
မ်က္စိ နား နွာေခါင္း လ်ာ ကိုယ္ စိတ္ ဆိုတဲ့ အာရံုေျခာက္ပါး အျပင္ သတၱမ အာရံုဆိုတဲ့ စိတ္တန္ခိုးကို
အရမ္း ရခ်င္ခဲ့တာပါ .... 3th eye လို႕လည္း ေခၚပါတယ္ ...
စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း တေနရာထဲမွာ တည္ၾကည္ စူးစိုက္ေနျခင္း အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကို အထပ္ထပ္ အခါခါ ပြားမ်ား ဆင္ျခင္ျခင္း စသည္တို႕ျဖင့္ စိတ္ရဲ့ တန္ခိုးကို ရနုိင္ပါတယ္ ....
သမထ တန္ခိုးဟာ မွန္ေျပာင္းနဲ႕ တူပါတယ္ ... ဘယ္အရာကို မဆို ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ျမင္နုိင္ေအာင္ သာမာန္ထက္ ပိုလြန္ျပီး သိနုိင္ ျမင္နုိင္ေအာင္ အေထာက္အကူ ေပးပါတယ္ ...
တစ္ခု သတိထားရမွာက အသံုးမျပဳတတ္ရင္ေတာ့ အရမ္းကို အႏၱရယ္ မ်ားပါတယ္ ....ျမင္းကို ဂ်ိဳ တပ္ ေပးသလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္...
ဗုဒၶဘုရားရွင္ လက္ထက္က ေျမမ်ိဳသြားတဲ့ ေဒ၀ဒတ္ ဟာ ဆိုရင္ျဖင့္ သမထ အစြမ္းနဲ႕ စိတ္တန္ခိုးေတြ ေလာကီ စ်ာန္ အဘိန္ဥာဏ္ေတြ ရထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ ....ဒါေပမယ့္ မေကာင္းတဲ့ ဘက္မွာ သံုးခဲ့မိတဲ့ အတြက္ အခုဆို ငရဲမွာ ခံေနရတုန္းပဲ ရွိပါတယ္ ...
ေကာင္းမြန္ မွန္ကန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ သမထ ကို တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သူေတြက်ေတာ့ သစၥာ စကား တစ္ခြန္း ၾကားလိုက္တာနဲ႕တင္ပဲ
ဒိုင္းကနဲ႕ အသိဥာဏ္ေတြ ပြင့္ထြက္ျပီး သိလြယ္ ျမင္လြယ္ တရားရလြယ္ပါတယ္ ... သက္ေသ သာဓကေတြလည္း ရွိပါတယ္ ....
ဒါေၾကာင့္ သမထ ဆိုတာလည္း သံုးတတ္ရင္ ေဆး မသံုးတတ္ရင္ ေဘး ပါပဲ ခင္ဗ် ...
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကေတာ့ ေမာဟ ဆိုတဲ့ အဆံုးမရွိတဲ့ အေမွာင္ထဲက လြတ္ေျမာက္ဖို႕ တဲ့ ....
တစ္ကယ့္ အသိအျမင္ကို တဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲေစတဲ့ ဆံုးမ စကားေလးေတြပါ ....
အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ .. သူ႕ထက္ အေရးၾကီးတာ မရွိေတာ့ပါဘူး ...
ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဒါန သီလ သမထ က ၀ိပႆနာကို အေထာက္ အပံ့ ျဖစ္ေအာင္ပဲ ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါ ...
ဒါန သီလ သမထ နဲ႕ ၀ဋ္ဒုကၡက မလြတ္ပါဘူး .. ၀ိပႆနာ လုပ္မွ လြတ္မွာပါ ....
က်ေနာ္ နဲ႕ ၀ိပႆနာ
က်ေနာ့္ အသက္ ၂၄ နွစ္လံုးလံုး တစ္ခါမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး ...
က်ေနာ္ ၀ိပႆနာ ရွိမွန္း စသိျပီး စလုပ္တာ ၄ လ မျပည့္ေသးပါဘူး ....
ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၄ နွစ္ေက်ာ္လံုးလံုး က်ေနာ္ ဘာေတြ လုပ္ေနခဲ့သလဲ ... စဥ္းစားစရာပါ ...
ဘာသာေရး စာအုပ္ေတြ ဖတ္တယ္ .... ဇာတ္ေတာ္ေတြဖတ္တယ္ ....
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စာအုပ္ေတြရဲ့ တစ္ကယ့္ ဆိုလိုရင္းကို မသိခဲ့ပါဘူး ...
ငါ ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတဲ့ အစြဲနဲ႕ ဘာသာျခားေတြနဲ႕ ယွဥ္ေျပာရင္ ေျပာနုိင္ေအာင္ ...
ဘာသာေရး ဗဟုသုတ ရွိေအာင္ သူငယ္တန္းကေလး ေက်ာင္းစာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္သလိုပဲ ဖတ္ခဲ့တာပါ ... ၾကက္တူေရြး စာဖတ္သလို ရြတ္ေနခဲ့တာပါ ...
ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးေတြ ေရြးဖတ္ျပီး ကိုယ္ထင္ရာ အမွန္တရား လုပ္ခဲ့တာပါ ....
့ျပီးေတာ့ ကိုယ္လို သူလို ၾကက္တူေရြးေတြနဲ႕ စကားနုိင္လုေျပာဖို႕ ဘုရားေဟာကို လက္နက္ တစ္ခုလို အသံုးခ်ခဲ့တာပါ ...
ျပီးေတာ့ အရူးအခ်င္းခ်င္း အေပါက္အလမ္းတည့္ျပီး အရူးျပံဳးေတြ ျပံဳးလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘုရားေလာက္ နီးနီး အထင္ၾကီးခဲ့တာေတြ လည္း ရွိပါတယ္ ....
က်ေနာ္ဟာ တစ္ကယ့္ သူတစ္ပါး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ လမ္းဆံုးခဲ့တဲ့ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ .
မိဘက တစ္ျခား ဘာသာ၀င္ ဆိုရင္လည္း အထက္ကလိုပဲ ဘုမသိ ဘမသိ သူတစ္ပါး ေျပာတာပဲ ယံုျပီး က်ေနာ္လည္း အဲ့ဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ဦးမွာပါ ... လက္ေတြ႕ က် မက် မစဥ္းစား မဆံုးျဖတ္ပဲ ကိုယ္တုိင္ လက္ေတြ႕က်က် အေျဖရွာမၾကည့္ပဲ ငါ့ဘာသာ ဆိုတဲ့ အစြဲနဲ႕ပဲ ရူးဖို႕ ၾကိဳးစားဦးမွာပါ ...
တစ္ကယ္တမ္း ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာက အဓိပၸာယ္တစ္လံုးမွ မသိပဲ သူတစ္ပါးေျပာသမွ် ေခါင္းျငိမ့္ျပီး သူတစ္ပါး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ လမ္းဆံုးေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး ....
လက္ေတြ႕က်က် ကိုယ္တုိင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ျပီး ဘုရားေဟာ တရားနဲ႕ ခႏၱာက ေဟာတဲ့ တရား တိုက္ၾကည့္ မွန္ကန္ျပီးမွ လက္ခံ ယံုၾကည္လာတဲ့ ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳး ဟာ ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာပါပဲ ....
၀ိပႆနာ ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္သင့္သလဲ
ဒီပို႕စ္မွာေတာ့ ၀ိပႆနာ ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္သင့္သလဲ ဆိုတာပဲ ေဆြးေႏြးပါ့မယ္ ခင္ဗ် ...
က်ေနာ္တို႕ တရားမွတ္တယ္ဆိုတာ တစ္ခုခုကို လိုက္ရွာရမွာ မဟုတ္ပါဘူး ...လုပ္ယူရမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး
တစ္ကယ့္ အရွိျဖစ္တဲ့ ပရမတ္တရားကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရမွာပါ .. ရွိျပီးသားပါ ျမင္ေအာင္ပဲ ၾကည့္ရမွာပါ ....
တစ္နည္းအားျဖင့္ မတည္ျမဲျခင္း ဘာမွမရွိျခင္းပဲ အျမဲ ရွိတာကို ပရမတ္ လို႕ ေခၚတာပါ ....
ပရမတ္ = 0 ပါပဲ .....
ပရမတ္ = 0 ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကံ ဟာလည္း 0 ပါပဲ ...
ဘာမွ တည္ျမဲျခင္း မရွိတဲ့ ပရမတ္ေတြကို က်ေနာ္တို႕ က အစြဲေတြနဲ႕ အရွိလုပ္ျပီး ဘာေတြ ညာေတြ အခ်စ္ အမုန္း အဲ့လို ခံစားမႈေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲျခား သတ္မွတ္ ခံစားတာေၾကာင့္ နဂိုရွိတဲ့ ပရမတ္ ကြယ္ျပီး
တစ္ကယ္ မရွိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ေပၚလာပါတယ္ .. ကံဟာလည္း 0 မွာ မရပ္တည္နုိင္ေတာ့ပဲ အကုသိုလ္ ကံ ကုသိုလ္ ကံ ရယ္ လို႕ ေပၚလာျပီး ကံ ကံ၏သေဘာ အရ ဒီ အကုသိုလ္ကံ ကုသိုလ္ကံေတြ ကို ျပန္လည္ ခံစားဖို႕ ေနာက္ ခႏၱာ တစ္ခု ဘ၀ တစ္ခုကို ျပန္လည္ ဖန္ဆင္း ေပးေတာ့တာပါပဲ ... ဒီမွာပဲ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ သံသရာ လည္ေတာ့တာပါပဲ ...
( ဒီေနရာမွာ ေနာင္ဘ၀ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး သံသယ ၀င္လာနုိင္စရာ ရွိပါတယ္ ....
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပဖို႕ဆိုတာေတာ့ မျဖစ္နုိင္တဲ့ ကိစၥပါ ...
အနီးစပ္ဆံုး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မၾကာခဏ ၾကံဳေတြ႕ေနရတာ ၾကားသိေနရတာေတြ ရွိပါတယ္....
ေမြးလာကတည္းက အမာရြတ္ေတြ ပါလာတာတို႕ ..... ဟိုးအရင္ဘ၀ က ျဖစ္ရပ္ေတြ မိဘေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြ ေနရပ္ေတြကို မွတ္မိျပီး ျပန္လည္ေျပာျပနုိင္တာမ်ိဳးတို႕ ... တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို စေတြ႕လိုက္တာနဲ႕ အရမ္းရင္းနွီးေနသလို ခံစားလိုက္ရတာတို႕ ...
ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္တာတို႕ မုန္းတာတို႕..... လူ၀င္စားေတြ ေမြးတာတို႕ ...အမ်ားၾကီးပါ .. ဒါေတြဟာ ေနာင္ဘ၀ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ သက္ေသ ျပခ်က္ေတြပါပဲ ... )
က်ေနာ္တို႕ ဟာ ဒီလို ဘာမွ မရွိတဲ့ အစြဲေတြကို ဆုပ္ကိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဟိုး အစမျမင္နုိင္တဲ့့ သံသရာ အရွည္ၾကီးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါျပီ ..
တိရစာၦန္ သတၱ၀ါ မ်ိဳးစံုလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါျပီ .... ၀ဋ္ဆင္းရဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ခံစားခဲ့ဖူးပါျပီ ....
သူတစ္ပါးသတ္လို႕ ေသခဲ့ရတဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးတင္ပဲ သမုဒၵရာ ေလးစင္း မက ရွိခဲ့ပါျပီ ......
၀မ္းနည္း ပူေဆြးလို႕ က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြလည္း သမုဒၵရာ ေလးစင္း မကေတာ့ပါဘူး ....
အရိုးေတြလည္း ေတာင္လို ပံုခဲ့ပါျပီ ..... ဒီကမာၻေျမၾကီးမွာ က်ေနာ္တို႕ မေသဖူးတဲ့ ေနရာ အေလာင္းမျမဳပ္ဖူးတဲ့ ေနရာ မရွိပါဘူး ..
တစ္ေနရာတည္းမွာကို အထပ္ထပ္ အခါခါ ျမဳပ္နွံခဲ့ဖူးပါျပီ ...
ဒီဘ၀မွာလည္း ဆက္လက္ျပီး တစ္ကယ္မရွိတဲ့ စိတ္အစြဲေတြကို အရွိလုပ္ျပီး ရူးၾကဦးမယ္ ဆိုရင္ ဟိုး အဆံုးမရွိတဲ့ သံသရာၾကီးထဲကို က်ေနာ္တို႕ ဆက္လက္ေမွ်ာၾကဦးမွာပါ ...
တိရစာၱန္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ၾကဦးမွာပါ ... ၀ဋ္ဆင္းရဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးခံရဦးမွာပါ ... လည္ေခ်ာင္းေသြးေတြ စီးဦးမွာပါ ... မ်က္ရည္ေတြ ျဖိဳင္ျဖိဳင္ၾကဦးမွာပါ .
အရိုးေတြ ေတာင္လို ပံုဦးမွာပါ ... ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား အဆံုးကို ေရာက္မွာပါလိမ့္ .....
ဘုရားရွင္ကေတာ့ လက္သည္းခြံေပၚ ေျမမႈန္ေလးေတြ တင္ျပီး ေျပာဖူးပါတယ္....
မင္းတို႕ ေသရင္ လက္သည္းခြံေပၚက ေျမမႈန္ေလးေတြေလာက္ပဲ ေကာင္းရာ သုဂတိ ေရာက္မယ္ ... က်န္တဲ့ ကမာၻေျမၾကီးေလာက္ ရွိတဲ့ လူေတြက ငရဲ တိရစာၦန္ ျပိတၱာ အသူရကယ္ အဲ့ဒီ အပါယ္ေလးဘံုကိုပဲ သြားရမယ္တဲ့ ....
ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေတြ ရဲ့ စကား တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း အမွတ္ရမိပါတယ္ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ့ မသိစိတ္ေလး မွာ ဆတ္ကနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ အကုသိုလ္စိတ္ေလး တစ္ခုက ေတာင္မွ ငရဲ တစ္ခါက်ဖို႕ လံုေလာက္တယ္ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ ဒီေလာက္ ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ ခံစားမႈေတြ ကိေလသာေတြ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ထြက္ေနတာ ၀ိပႆနာ မလုပ္လို႕ကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုက တက္ရမွာ မဟုတ္ဘူး တဲ့ ..
ေနာင္ပြင့္မယ့္ အရိေမေတၱယ် ျမတ္စြာဘုရားကိုလည္း ေမွ်ာ္မေနနဲ႕ မွီမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ...
ခင္ဗ်ားတို႕ အျမဲေနအိမ္က အပါယ္ေလးဘံု .... လူ႕ဘ၀ ခဏ လာလည္တယ္ဆိုတာ မွတ္ထားၾကတဲ့ ....
( လူ႕ျပည္ နွစ္တစ္ေထာင္ ငရဲ တစ္ရက္လို႕ ၾကားဖူးပါတယ္ ... ေဒ၀ဒတ္ တို႕ အဇာတသတ္ တို႕ ငရဲခံေနရတာ နွစ္ရက္ခြဲပဲ ရွိပါေသးတယ္ .... အဲ့လို နွစ္ေပါင္း ေသာင္းနဲ႕ ခ်ီ သိန္းနဲ႕ ခ်ီျပီး ငရဲခံရမွာပါ ..... ငရဲ တစ္ခု က်လုိ႕ကေတာ့ ဘုရားအဆူဆူနဲ႕ လြဲမွာ အေသအခ်ာပါပဲ )
က်ေနာ္တို႕ ယခု လက္ရွိလက္ခံထားၾကတာက ေက်ာက္ေခတ္ ေၾကးေခတ္ သံေခတ္ စက္မႈေခတ္ ရယ္လို႕ လူသား သမိုင္းကို လက္ခံထားပါတယ္..
ဒါေပမယ့္ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အဲ့ဒီ အစဦးလို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေက်ာက္ေခတ္ အရင္မွာကိုက အရမ္း ေခတ္မွီတိုးတက္တဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ ရွိခဲ့တယ္လို႕ ေျပာဆိုၾကျပန္ပါတယ္ .... ဘယ္လိုေတြပဲ ေျပာေျပာ ဘယ္သူမွ အတိအက် မသိပါဘူး အားလံုးဟာ ခန္႕မွန္းေတြပါပဲ ...
သိပၸံပညာ ဟာ အျမဲ ေျပာင္းလဲေနသလို သိပၸံအျမင္ဟာလည္း အျမဲ ေျပာင္းလဲေနတာပါပဲ ...
ေသခ်ာတာကေတာ့ လူသားေတြ အမ်ားၾကီး ေမြးဖြားခဲ့ၾကတယ္ ရွင္သန္ေနထုိင္ခဲ့ၾကတယ္ ေသဆံုးခဲ့ၾကတယ္ ..
အမွန္တရားေတြလည္း တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးစီ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတယ္ ...
ကိုယ္ထင္ရာ အမွန္တရား လုပ္ခဲ့ၾကတယ္ ....
ဒါေပမယ့္ အားလံုးေသာ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အမွန္တရားေတြက လူေတြ ေသတာနဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၾကတယ္ .....
ဘာတစ္ခု မွ အျမဲ မွန္ကန္ျခင္း တည္တန္႕ ခိုင္ျမဲ ျခင္း မရွိပါဘူး ....
ေနာက္ဆံုးမွာ အျမဲ မွန္ကန္တာ ဆိုလို႕ တစ္ခုပဲ ရွိပါေတာ့တယ္ ... အဲ့ဒါကေတာ့ ေမြးတယ္ ေနတယ္ ေသတယ္ ေျပာင္းလဲတယ္ ...
ဒီသေဘာ တရားသာလွ်င္ အစဥ္မေျပာင္းလဲတဲ့ တရားပါ .... အလံုးစံုေသာ ျပီးျပည့္စံုေသာ အစ အဆံုးရွိေသာ လူသား သမိုင္းပါပဲ ...
လူေတြ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့တယ္ ဘာပညာေတြ သင္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြကို ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေသသည္အထိ အဆံုး မရွိပါဘူး ..
လက္ရွိ အေျခအေနနဲ႕ ဆက္စပ္ျပီး ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ တို႕ ေမြးကတည္းက စိတ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲခဲ့တယ္ ....
ခံယူခ်က္ေတြ ကိုယ္ထင္ရာ အမွန္တရားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတယ္ ... စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႕ အမွ် အဲ့ အမွန္တရား ေတြကလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၾကတယ္...
ေနာက္ဆံုးမွာ မေျပာင္းလဲတာ ဆိုလို႕ အဲ့လို ျဖစ္ေနတဲ့ သေဘာ ေပ်ာက္ကြယ္
သြားတဲ့ သေဘာ မတည္ျမဲတဲ့ သေဘာပဲ ရွိေတာ့တယ္ ....
အဲ့လို အျမဲတမ္း ေျပာင္းလဲေနတဲ့ သေဘာ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးေနတဲ့ သေဘာ က ပရမတ္ ပါပဲ ...
ဒီ ပရမတ္မွာပဲ အဆံုးရွိပါတယ္ ...
ေငြေနာက္ကို လိုက္ရင္ ေငြကို ရွာလို႕ကို မဆံုးပါဘူး ...
ပညာေနာက္ကို လိုက္ရင္လည္း ပညာကို သင္လို႕ကို မဆံုးပါဘူး ....
ခံစားမႈေတြေနာက္ကို လိုက္ရင္လည္း ခံစားလို႕ကို မဆံုးပါဘူး ....
ေသသည္ အထိ အဲ့ဒါေတြကို လိုခ်င္ ရခ်င္ ခံစားခ်င္တဲ့ ေဇာေတြနဲ႕ပဲ ပူေလာင္ျပီး ေသဆံုးသြားရမွာပါ ....
ေသဆံုးျပီးရင္လည္း အပါယ္ေလးဘံုက မတက္ရေတာ့ဘူး ဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပါဘူး ....
အဆံုးရွိတဲ့ ပရမတ္ကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္မွသာ ျငိမ္းခ်မ္းမွာပါ ....
ျပဳလုပ္လို႕ ဖန္တီးလို႕ ရွာေဖြလို႕ ရတဲ့ အရာအားလံုးမွာ အဆံုး မရွိပါဘူး ...
ဘယ္ေသာအခါမွလည္း ဒုကၡဆင္းရဲေတြ ပူေလာင္မႈေတြထဲက လြတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ....
လြတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီ ပရမတ္ တရားကိုပဲ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရမွာပါ ....
ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းက ဆံပင္ကို မီးေလာင္တဲ့ အခါမွာ က်န္တာ ဘာမွ ဂရုမစိုက္ေတာ့ပဲ အလွ်င္အျမန္ ျငိမ္းသတ္သလိုပဲ က်န္တာ ဘာေရး ညာေရး ၾကီးမေနေတာ့ပဲ ၀ိပႆနာကို အလွ်င္အျမန္ ခ်က္ခ်င္း အားထုတ္သင့္ေၾကာင္း ဘုရားရွင္က ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တာပါ ......
ဗုဒၶဘာသာလို႕ ခံယူျပီး ဒါန သီလ သမထ ေလာက္နဲ႕ ေက်နပ္မေနပါနဲ႕ ...
ဒါန သီလ သမထ က ဘာသာတုိင္းမွာ ရွိပါတယ္ ...
သာသနာပ ကာလ မွာလည္း ရွိပါတယ္ ...
ဒီ ပရမတ္ ကို ျမင္ေအာင္ ေဟာၾကားေပးတဲ့ သစၥာတရားကေတာ့ ဘုရားသာသနာ မွာပဲ ရွိပါတယ္ ....
လူရယ္လို႕လည္း ျဖစ္လာ ၾကံဳေတာင့္ ၾကံဳခဲ ဘုရားသာသနာနဲ႕လည္း ၾကံဳဆံုေနရ ဒီသစၥာတရားေတြကို ေဟာၾကားမယ့္သူလည္း ရွိ
ကိုယ့္မွာလည္း ဒီတရားေတြကို နာနုိင္တဲ့ နားလည္းပါေနတယ္ .....
ဒီေလာက္ အက်ိဳးေတြ အေၾကာင္းေတြ ျပည့္စံုေနျခင္းဟာ ကံ အရမ္းကို ေကာင္းျခင္းပါပဲ ...
ဒီထက္ ပိုျပီးေတာ့ ကံက မေကာင္းနုိင္ေတာ့ပါဘူး ...
ဒါေတာင္မွ မလုပ္ေသးဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေလာက္ မိုက္တဲ့သူ ကိုယ္ပဲ
ရွိပါေတာ့တယ္ .... ဘယ္ေတာ့မွလည္း ဒုကၡ ဆင္းရဲက လြတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ...
လူ႕ဘ၀ ဆိုတာလည္း ဒါေနာက္ဆံုးပါပဲ ... အပါယ္ေလးဘံုက ကိုယ့္ရဲ့ အျမဲေနအိမ္ ျဖစ္ေနမွာက်ိန္းေသပါပဲ ...
တရားထိုင္တဲ့အခါ မွားယြင္းတတ္တာေလးေတြကိုေတာ့့ ေနာက္ပို႕စ္ တစ္ခုမွပဲ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ့ တရားေတာ္ေတြထဲက ထုတ္နုတ္ျပီး က်ေနာ္ ဥာဏ္မွီသေလာက္ေလး တင္ျပပါ့မယ္ခင္ဗ် ..
က်ေနာ္လည္းပဲ ဒုကၡ ကို ဒုကၡမွန္း သိေအာင္ ၾကိဳးစားေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါပဲခင္ဗ် ...
တစံုတရာ အမွားအယြင္းပါခဲ့ရင္ က်ေနာ့္ရဲ့ အမွားပါခင္ဗ် ...
အားလံုးပဲ ျငိမ္းေအး နုိင္ပါေစဗ်ာ ....
28.2.09
မီးလြတ္
ဒီအေၾကာင္းကို ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ႕ မေရးျဖစ္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါျပီ ....
က်ေနာ္ ဟိုး အရင္ကတည္းက မီးလြတ္စားတာတို႕ သတ္သတ္လြတ္စားတာတုိ႕ကို ျပႆနာ တစ္ခုအေနနဲ႕ သူမ်ားေတြကို လိုက္ေမး ကိုယ္တုိင္လည္း စဥ္းစားနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာ မသိခဲ့ပါဘူး ...
က်ေနာ္ လိုက္ေမးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက
မီးလြတ္ဆိုတာ မီးနဲ႕ မခ်က္တဲ့ ထမင္း ဟင္း အစိမ္းစားလို႕ရတဲ့ အစားအစာကို ေျပာတာတဲ့ ...
က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေယာင္ ထင္မွားေတြေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါေသးတယ္ ....
ေနာက္ေတာ့မွ မီးလြတ္ ထမင္း ဟင္း အေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ရဲ့ စာအုပ္ တစ္အုပ္မွာ ဖတ္မိျပီး တိတိက်က် သိခဲ့ရတာပါ ....
သူ ေျပာတာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ ...
ထမင္းစားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေလာဘမီး ေဒါသမီး ေမာဟမီး မာန္မာနမီးေတြ မေလာင္ေအာင္ သတိနဲ႕ စားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္တဲ့ ... ဟား တစ္ခါတည္း ရွင္းသြားတာပါပဲ ...
ဟုတ္သားပဲေပါ့ .... ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျပန္သတိထားမိတယ္ ...
က်ေနာ္ဟာ ဟိုး အရင္က ထမင္းစားရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေလာဘ ၾကီးပါတယ္ ဟင္းစားလည္း ၾကီးပါတယ္ ...
သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႕မ်ား စားရင္ စမာန္ခုတ္ရင္းနဲ႕ ဟင္းလု စားရတာလည္း အေမာပါပဲ ...
ျပီးရင္ စားလို႕ ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ခံစားမႈေတြ မ်ားခဲ့ပါတယ္ ....
တစ္ခါ တစ္ေလ ပါးစပ္ကေတာင္မွ ထြက္ျပီး ေကာင္းလိုက္တာကြာ လို႕ က်ဴးရင့္ဖူးပါတယ္ ....
တစ္ခါတစ္ေလလည္း ေပါ့ရင္ ေပါ့တယ္ ငံရင္ ငံတယ္ ဟင္းဂ်ီးမ်ားတာေပါ့ .... ဒါဟာ ေဒါသသင့္တာပါ ..
ရႈးရႈးရွဲရွဲ နဲ႕ ျဖစ္မွ ေဒါသ မဟုတ္ပါဘူး .... စိတ္ခံစားမႈေတြ အားလံုးဟာ ေဒါသ ပါပဲ ...
တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္လည္း ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႕ မသိသလိုလို သိသလိုလိုနဲ႕ ထမင္းစားျပီးသြားတဲ့ အခါေတြလည္း ရွိပါတယ္ ..ဒါဟာ ေမာဟ နဲ႕ စားျခင္းပါပဲ ...
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မာန္မာန ပါ .. ဒါကေတာ့ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းကို ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္ျပီး စားတဲ့ အခါမွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ ... လူအမ်ားနဲ႕ စားတဲ့ အခါေပါ့ ... ကိုယ့္ဟင္းက ေကာင္းတယ္ .. သူ႕ဟင္းက မေကာင္းဘူး ...
ငါ့ ထမင္းဗူးေလးက လွတယ္ ... သူကေတာ့ စတီးခ်ိဳင့္နဲ႕ ... ဒီေကာင္ ငါ့ကို ဘယ္ယွဥ္နုိင္မလဲ ..
အဲ့လို အေတြးေတြနဲ႕ တစ္ခါတစ္ေလ ထမင္း စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ...
က်ေနာ္ဟာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာန မီးေတြ ပတ္ခ်ာလည္နဲ႕ ထမင္းကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စားခဲ့တာပါ ...
ဘုရားရွင္ကေတာ့ အတိအက် ကို ေဟာထားပါတယ္ ...
ေဒါသ နဲ႕ ေသရင္ ငရဲၾကီး ရွစ္ထပ္ တဲ့ ...
ေလာဘ နဲ႕ ေသရင္ ျပိတၱာတဲ့ ... ( ျပိတၱာဆိုတာ မ်က္စိနဲ႕ မျမင္ရတဲ့ ဖုတ္ ဘီလူး သရဲ နာနာဘာ၀ ၀ိနာဘာ၀ ၀ဋ္ေကာင္ေတြပါ )
ေမာဟ နဲ႕ ေသရင္ တိရိစာၦန္တဲ့ ...
မာန္မာန နဲ႕ ေသရင္ အသူရကယ္တဲ့ ... ( အသူရကယ္ကေတာ့ ေန႕မွာစံ ညမွာခံရတဲ့ ၀ဋ္ေကာင္ေတြပါ )
အဲ့လို အပါယ္ေလးဘံုကို သြားရမယ္တဲ့ ......
အဲ့ဒီမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေၾကာက္ရြံ႕မိပါတယ္ ...
ဟုတ္တယ္ အပါယ္ေလးဘံုကို သြားဖို႕ က်ေနာ္ ရိကၡာေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား စုထားမိေနျပီပဲ ... အခုေနမ်ား ေသရင္ ဒုကၡ ...ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ မီးေတြ လြတ္ေအာင္ ဘယ္လို စားရမလဲ ဆိုတာ လိုက္ရွာမိတယ္ ....
သူ႕ သေဘာေလးအတိုင္းသာ သတိေလးနဲ႕ မွတ္ေနပါ တဲ့ ..... ထိရင္ ထိတယ္ ၀ါးရင္ ၀ါးတယ္ .. စားရင္ စားတယ္ ...လူ႕ခႏၱာဟာ သိစိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႕ အသက္ရွင္ေနတာတဲ့ .... ဘယ္ေတာ့မွ နွစ္ခုယွဥ္ျပီး မျဖစ္ဘူးတဲ့ ...တစ္ခုျပီးမွသာ တစ္ခု ျဖစ္တာတဲ့ .... အဲ့လို သေဘာေလးကို သိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အျခား ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာန စိတ္ေတြ မ၀င္ေတာ့ဘူးတဲ့ ....
အဲ့လို ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ့ တရားနာရေတာ့မွပဲ ဟင္းကနဲ သက္ျပင္း ခ်နုိင္ေတာ့တယ္ ...
ဒီလိုနဲ႕ ၾကိဳးစားျပီး စားၾကည့္ရမွာေပါ့ ....
လူ႕ ခႏၱာမွာ ကိေလသာ စိတ္ ၀င္ရာ ေနရာေျခာက္ခု ရွိပါတယ္တဲ့ ...
မ်က္စိ နား နွာေခါင္း လ်ာ ကိုယ္ စိတ္ အဲ့ဒီ ေျခာက္မ်ိဳးပါ ...
ထမင္း စားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ တံခါး ေျခာက္ေပါက္ကေနျပီး စြဲလမ္းစိတ္ေတြဟာ ဒလေဟာကို ၀င္နုိင္ပါတယ္ ...
မ်က္စိနဲ႕ အဆင္းကို ျမင္ေနရတယ္ ... စြဲလမ္းစိတ္ျဖစ္တယ္ ....
ေဘးလူကမ်ား ေကာင္းလိုက္တာကြာ လို႕ ေျပာတာကို နားနဲ႕ ၾကားခဲ့ရင္ ထပ္ျပီး စြဲလမ္းမယ္ ...
နွာေခါင္းကလည္း ဟင္းနံ႕ေလးက ေမႊးလိုက္တာကြာလို႕ စြဲလမ္းမိဦးမယ္ ....
လ်ာ ကလည္း ေကာင္းလိုက္တာကြာလို႕ သိျပီး စြဲလမ္းမယ္ ....
ကိုယ္ ျဖစ္တဲ့ လက္ကလည္း အထိ အေတြ႕ ကို သိျပီး စြဲလမ္းမယ္ .. ဇြန္းနဲ႕ စားသူကလည္း ဇြန္းရဲ့ တုန္ခါမႈေပါ့ .
စိတ္ကေတာ့ ေျပာစရာကို မလိုေအာင္ စြဲလမ္းမယ္ ....
ဒါေၾကာင့္ ထမင္းစားေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကိေလသာ စိတ္ အျဖစ္မ်ားဆံုး အခ်ိန္ အကုသိုလ္စိတ္ အျဖစ္အမ်ားဆံုး အခ်ိန္လို႕ နားလည္မိပါတယ္ ...
ေနာက္ထပ္ တစ္ခု ေၾကာက္စရာ ရွိပါေသးတယ္ .... က်ေနာ္တုိ႕ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ကံ ကံ၏ အက်ိဳးကို လက္ခံရပါမယ္ ..
က်ေနာ္တို႕ဟာ ေန႕စဥ္ ေန႕တုိင္း ၾကက္ေတြ ၀က္ေတြ ငါးေတြ ႏြားေတြ စတဲ့ သူတစ္ပါးရဲ့ အေသြး သားေတြကို စားသံုးေနခဲ့ၾကတာပါ .... ဒါေတြဟာ ေနာက္ထပ္ ကံေတြ ဆက္ျဖစ္ေၾကာင္း တရားေတြပါ ...
သတိမပါ ဥာဏ္မပါသာ စားခဲ့မယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ ကံ နိယာမ အရ တူညီေသာ အက်ိဳး ျဖစ္တဲ့ သူတို႕ တေတြရဲ့ စားေသာက္ျခင္းကို သံသရာမွာ ျပန္ခံရဦးမွာပါ ....
စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ ... ေမြးကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ စားခဲ့တဲ့ အေကာင္ အေရ အတြက္ေတြ
ေရတြက္နုိင္တာမွ မဟုတ္တာ .... ကိုယ္က သူတို႕ကို စားခဲ့သလိုသာ သူတို႕က ကိုယ့္ကို ျပန္စားမယ္ဆိုရင္ ရံႈးျပီေပါ့ဗ်ာ ..က်ေနာ္တို႕ က အခု ဘ၀ေလးတင္ပဲ သူတို႕ကို စားခဲ့တာ ... က်ေနာ္တို႕ ျပန္အစားခံရရင္ေတာ့ တစ္ေကာင္ခ်င္းစီ ရဲ့ သတ္ျဖတ္ စားေသာက္ျခင္းကို ဘ၀ ေပါင္းမ်ားစြာ အသက္ေပါင္းစြာ ျပန္ခံရမယ္ .... ယခု ဘ၀ သူတို႕ အစားခံေနရတာကလည္း ဟိုး အရင္ဘ၀ေတြက က်ေနာ္တုိ႕ကို စားခဲ့လို႕ .....
သံသရာ အျမဲ လည္တယ္ဆိုတာ ဒါပါပဲဗ်ာ ....
သဲအင္းဂူ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကလည္း အထပ္ထပ္ အခါခါကို သတိေပးခဲ့ပါတယ္ .....
မင္းတို႕ ၾကက္ေတြ ၀က္ေတြ ငါးေတြကို ကံမျဖတ္ပဲ စားလို႕ကေတာ့ မင္းတို႕လည္း ၾကက္ေတြ ၀က္ေတြ ငါးေတြ ျဖစ္ျပီး ျပန္အစားခံရဦးမယ္ တဲ့ ..
အဲ့ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႕မွာ အကုသိုလ္ ကံေၾကြးေတြက အခ်ိန္နဲ႕ အမွ် အထပ္ထပ္ကို တက္ေနပါတယ္ ....
အဲ့ဒီ ကံေတြကို ျဖတ္ခ်နုိင္မွသာ က်ေနာ္တို႕ သက္သာရာ ရမွာပါ ..... မဟုတ္လို႕ ဒီစိတ္နဲ႕ ေသရင္ေတာ့ လစ္ျပီေပါ့ဗ်ာ ....
မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ့ စကား တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း အမွတ္ရမိပါတယ္ ....
မင္းတို႕ ကံျဖတ္ျခင္း အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာသာ မလုပ္ရင္ မင္းတို႕ လူျဖစ္တာ ဒါေနာက္ဆံုးပဲတဲ့ ...
ေသရင္ ငရဲ တိရိစာၦန္ ျပိတၱာ အသူရကယ္ ဒီ ဘံု ေလးမ်ိဳးက တက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့ ....
မင္းတို႕ လူျဖစ္တာ ဒါေနာက္ဆံုးပဲ ဆိုတာ သိထားၾကတဲ့ ...
အရမ္းကို မွန္လြန္းတဲ့ စကားပါ .....
ဟုတ္ပါတယ္ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ လူျဖစ္တာေတာင္မွ ကံကို မျဖတ္နိုင္ရင္ အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ ကုသိုလ္လုပ္ခြင့္မရတဲ့ ေ၀ဒနာ ၀ဋ္ဆင္းရဲေတြ အျမဲခံေနရတဲ့ အပါယ္ေလးဘံုမွာ ဘယ္လိုလုပ္ ကံကို ျဖတ္နုိင္မွာလဲ ...ဒါဟာ သံသရာမွာ အနုတ္ ျပျခင္းပါပဲ... အနုတ္ျပျပီးရင္ေတာ့ အေပါင္းဘက္ကို ျပန္ကူးစရာ လံုး၀ ကို မလြယ္ေတာ့ပါဘူး ... ျမဳပ္သထက္ ျမဳပ္ရံုပဲ ရွိေတာ့တာပါ ...
( ယခုဘ၀ ေနာက္ဆံုး ဆိုတာကို ေနာင္ အလ်င္းသင့္မွ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထပ္မံ ေဖာ္ျပပါ့မယ္ခင္ဗ် )
ဒါေၾကာင့္ လူ႕ဘ၀ဟာ အလြန္အင္မတန္ကို ရခဲပါတယ္လို႕ ဘုရားရွင္ကလည္း အတိအလင္း ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္ ....
ျမတ္စြာဘုရားက ယခုလို ထပ္ျပီး ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါေသးတယ္ ...
မိမိတို႕ စားေနတဲ့ အသားငါးေတြကို မိမိတို႕ရဲ့ မိဘ ေမာင္နွမ ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ့ အသားကဲ့သို႕ မွတ္ယူျပီး စားရမယ္တဲ့ ....
ကဲ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ ...
ကိုယ့္မိဘ ေမာင္နွမ ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ့ အသားဆိုရင္ေတာ့ ဒီလို ျမိန္ရည္ ယွက္ရည္ အားရ ပါးရ စားျဖစ္မယ္ မထင္ပါဘူး...
ဘုရားရွင္က ဒီလို ဆက္ေဟာပါတယ္ ..
မေမွ်ာ္မွန္းနုိင္ေအာင္ ရွည္လ်ားလွတဲ့ သံသရာၾကီးမွာ ေဆြမ်ိဳး မေတာ္ဘူးတဲ့သူ မိဘ ေမာင္နွမ မေတာ္ဘူးတဲ့ သူ မရွိပါဘူးတဲ့ ....
ကဲ လက္ခံလိုက္ပါေတာ့ .... က်ေနာ္တို႕ အားလံုးဟာ အမ်ိဳးေတြပါပဲဗ်ာ ...
အမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း စားရတာ သတိေလးနဲ႕ေတာ့ ရႈမွတ္ျပီး စားသင့္ျပီေပါ့ဗ်ာ ...
ဘယ္လို ရႈမွတ္ရမလဲ ဆိုေတာ့ အထက္မွာ တစ္ခါ ေျပာခဲ့တဲ့ အတုိင္း ထမင္းစားတဲ့ အခါမွာ မီးေတြလည္း လြတ္ေအာင္ စားေနတဲ့ သတၱ၀ါေတြရဲ့ ကံလည္း မလုိက္ေအာင္ သူ႕ သေဘာေလးအတိုင္းသာ သတိေလးနဲ႕ မွတ္ျပီး စားရမယ္တဲ့ ..... ထိရင္ ထိတယ္ ၀ါးရင္ ၀ါးတယ္ .. စားရင္ စားတယ္ ...မွတ္ရပါမယ္ ...
သူ႕သေဘာေလး အတုိင္း လုိက္သိျပီး တစ္ခုခ်င္းစီမွာ အသိကပ္နုိင္ခဲ့ရင္ ကံ ဆက္ေၾကာင္း တရားျဖစ္တဲ့ အကုသိုလ္စိတ္ေတြေရာ ကုသိုလ္ စိတ္ေတြေရာ ျဖစ္ခြင့္မရေတာ့ပါဘူးတဲ့ ... အဲ့လို ျဖစ္ခြင့္မရွိေတာ့ရင္ေတာ့ စိတ္ရဲ့ effect ျဖစ္တဲ့ ကံ ဆိုတာ Zero ေနရာမွာ ရပ္တန္႕ေနပါျပီ..
ဒါဟာ ကံျဖတ္ျခင္းပါပဲတဲ့ဗ်ာ ....
တစ္ကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ စားေနၾကတာ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ ဆိုလည္း ဟုတ္ပါတယ္ ...
တစ္ကယ့္ ဒိန္းဂ်ား အၾကီးစားၾကီးေတြဆိုလည္း မွန္ပါတယ္ခင္ဗ် ...
မီးလြတ္ေအာင္ စားျခင္းကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ ဗ်ာ ...
တစ္ကယ္ေတာ့ စားတဲ့ ေနရာသာ မက သြားလာ လႈပ္ရွား ဆက္ဆံတဲ့ ေနရာေတြမွာပါ မီးလြတ္ ေအာင္ ေနရမွာပါ ...စားတဲ့ ေနရာကေတာ့ အကုသိုလ္ စိတ္ အျဖစ္မ်ားဆံုးမို႕လို႕ ဒါကို ဦးစားေပး ေရးလိုက္တာပါ .....
သတ္သတ္လြတ္စားတယ္ ဆိုတာေတာ့
ဒါဟာ သတၱ၀ါ အခ်င္းခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႕ မစားတာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေကာင္းတယ္လို႕ပဲ ေျပာရမွာပါ ....
ဒါေပမယ့္ သတိျပဳရမွာက ဒါဟာ ေလာက ငရဲမွ လြတ္ကင္းရာ အရင္းအျမစ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုပါ .. အကိုင္း အခက္ တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္ ...
အကိုင္း အခက္ေလး တစ္ခုကိုသာ ရွင္းျပီး အပါယ္ မက်ေတာ့ဘူး ဆိုျပီးေတာ့ကာ စိတ္ေအးမေနပါနဲ႕ ... ဟိုး အရင္း အျမစ္ၾကီးျဖစ္တဲ့ ကံသတ္ျခင္းကို ျပဳလုပ္နုိင္မွသာ အပါယ္တံခါး ပိတ္မွာပါတဲ့ ခင္ဗ်ား ...
က်ေနာ္လည္း စူးစမ္းဆဲ လူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ် ...
အမ်ားသူငါ သတိထားနုိင္ေစဖို႕ မွ်ေ၀ရျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္....
တစ္စံုတစ္ရာ လြဲမွားခဲ့ရင္ က်ေနာ့္ရဲ့ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ပါ ....ျပင္ေပး နုိင္ပါတယ္...
အားလံုးပဲ စားေကာင္းေသာ ထမင္းတစ္နပ္ နဲ႕ မစားေကာင္းေသာ ထမင္းတစ္နပ္ ခြဲျခားသိနုိင္ၾကပါေစ... မီးလြတ္ေသာ ထမင္း ဟင္းမ်ား စားသံုးနုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ....
24.2.09
အရူးစိတ္ကေလးေတြ ဖမ္းရေအာင္
ေကာ္ဖီခါးခါးေလးကို တစ္ခ်က္ မွ်င္းေသာက္ရင္းနဲ႕ mile seven တစ္လိပ္ကိုထုတ္ ေထာက္ခနဲ မီးညိွလိုက္တယ္ ေဆးလိပ္ကို မီးရဲတက္လာေအာင္ အားရ ပါးရ ရိႈက္လိုက္ရင္းနဲ႕ သူ႕မ်က္နွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္ ...
သူ က်ေနာ့္ကို တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ေနသလိုပဲ ...
မီးခိုးေငြ႕ေတြကို မႈတ္ထုတ္လုိက္ရင္းနဲ႕ သူ႕ ပုခံုးကို က်ေနာ့္ ပုခံုးေစာင္းနဲ႕ တုိက္လိုက္တယ္ ...
ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား ဘာၾကည့္ေနတာလဲ ...
က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို ေမးရင္ ေကာင္းမလားလို႕ စဥ္းစားေနလို႕ပါ ...
ဟဟ အထူးအဆန္းပါလား ကဲ ေမးဗ်ာ ဘာေမးမွာလဲ ...
ခင္ဗ်ား အဲ့ေဆးလိပ္ေတြ ေကာ္ဖီမစ္ေတြကို ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ေသာက္ေနတာလဲ ဆိုတာ သိလား ....
အဲ့ သူေမးမွ ဇေ၀ ဇ၀ါ ေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္ .... ဒါေတြက က်ေနာ္ လုပ္ေနၾကေတြပါ .. ဒါေပမယ့္ တစ္ခါမွ အဲ့လို မစဥ္းစားမိဘူး ...
ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ... ဒီလိုပဲ စိတ္က လုပ္ခ်င္လာလို႕ လုပ္ခဲ့တာေတြပဲေလ ..ဒါနဲ႕ အဲ့ဒါ ဘာျဖစ္လို႕တုန္းဗ် ..က်ေနာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ ေမးလိုက္မိတယ္ ...
ျဖစ္တယ္ဗ် .. ခင္ဗ်ားက ေနပူမွာရပ္ျပီး ပူမွန္း မသိလို႕ အရိပ္ဆိုတာကိုလည္း တန္ဖိုးမထားတတ္ ..
ပူမွန္းလည္း မသိ ေအးမွန္းလည္း မသိ ျဖစ္ေနတာ ...
ဗ်ာ ...
က်ေနာ္ နားမလည္နုိင္စြာနဲ႕ သူမ်က္နွာကို ၾကည့္လိုက္မိတယ္ ...
ဒီလိုဗ်ာ က်ဳပ္လည္း အရင္က အဲ့လိုပဲ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနခဲ့တာပါပဲ ..
ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ က်ဳပ္ ရိပ္စားမိေနျပီ ..အဲ့ဒါေတြဟာ စိတ္က ခိုင္းေနတာဗ် ... ခႏၱာကိုယ္ၾကီးက လိုက္လုပ္ေနရတာ ...က်ဳပ္တို႕ဟာ စိတ္ရဲ့ ေက်းကၽြန္ေတြ ...
စိတ္ခိုင္းတာကိုပဲ လုပ္ခဲ့ၾကတာ ....
ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ စိတ္ကလည္း အရူးစိတ္ ... ဟိုဟာ ရခ်င္လိုက္ ဒါရခ်င္လိုက္ ..... ဟိုဟာျဖစ္ခ်င္လိုက္ ဒါျဖစ္ခ်င္လိုက္ ....တစ္ခု ရလို႕ ေက်နပ္မယ္ မထင္နဲ႕ ေနာက္တစ္ခုကို ထပ္ရခ်င္တယ္ .. ေက်နပ္တယ္ရယ္လို႕ မရွိဘူး အျမဲပဲ ပူေလာင္ေနခဲ့တာ .. ေမ်ာက္တစ္ေကာင္လိုပဲ ဟိုခုန္လိုက္ ဒီခုန္လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ .. ဒီ စိတ္ေနာက္ကိုပဲ က်ဳပ္တုိ႕က လိုက္ခဲ့ၾကတာ.... သူခိုင္းတဲ့ အတုိင္း လုပ္ခ်င္တာ ရွိရင္ လုပ္တယ္ .. ျဖစ္ခ်င္တာ ရွိ ျဖစ္တယ္ .. စားခ်င္တာ စားတယ္ .. ေသာက္ခ်င္တာ ေသာက္တယ္ ..
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ရ လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ရရင္လည္း ေသလုမတတ္ စိတ္ဓါတ္ေတြ ခၽြတ္ျခံဳက် ၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္တတ္ေသးတယ္ ... ျဖစ္ခ်င္တာေလး လိုခ်င္တာေလးမ်ားရလိုက္ရင္ ေပ်ာ္လိုက္ရတာ သူ႕အျပင္ နွစ္ေယာက္ မရွိ... ဒါေပမယ့္ လိုခ်င္မႈက ရပ္သြားသလားေတာ့ မေမးနဲ႕
ေနာက္ထပ္ လိုခ်င္ေနတုန္းပဲ ...ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားရတုန္း ... ပူေလာင္ေနတုန္းပဲ .....
တစ္ကယ္ေတာ့ စိတ္ဆိုတာ ပူေလာင္မႈကိုပဲ အာသာငမ္းငမ္းနဲ႕ အဆံုးမရွိ ရွာေဖြေနတတ္တဲ့အရာ .. အျမဲေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့ စိတ္ ...
ေကာင္းတာေလးေတြ ထုတ္ျပလုိက္ ဆိုးတာေလးေတြ ထုတ္ျပလိုက္နဲ႕ လုပ္ေနတဲ့ ေလာကဒဏ္ ရွစ္ပါးရဲ့
တီးကြက္ေတြၾကားမွာ စိတ္ပါ လက္ပါနဲ႕ ကေနလိုက္ၾကတာ တစ္ကယ့္ အရူးၾကီးေတြလိုပဲ ...
အရူးစိတ္က ဦးေဆာင္ေနမွေတာ့ လူကိုယ္တိုင္လည္း အရူးလိုျဖစ္ေနတာ မဆန္းပါဘူး...
က်ေနာ္ မ်က္လံုးေလး ကလယ္ ကလယ္ နဲ႕ သူ႕ကို ၾကည့္ေနမိတယ္ ... သူက ဆက္ေျပာတယ္ ...
အင္း အခု က်ဳပ္က စိတ္ကို လိုက္ၾကည့္ေနတာဗ် .... ဥပမာဗ်ာ က်ဳပ္လည္း အရင္က ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ စိတ္ရူး ရဲ့ အလိုအရလည္း မသိလိုက္ မသိဖာသာနဲ႕ တစ္ဗူးျပီး တစ္ဗူး ကုန္ေအာင္ ေသာက္ခဲ့တယ္ .. ျဖတ္ဖို႕ လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ ... ပီေကေလး စားျပီး ျဖတ္ၾကည့္တယ္ ကြမ္းယာေလး ၀ါးျပီး ျဖတ္ၾကည့္တယ္... မာန္တင္းျပီး ေနၾကည့္တယ္ ... အာရံုလႊဲတာေပါ့ဗ်ာ ..
မရဘူးဗ်ိဳ႕ ...
ေရာင္းတဲ့ ကုမဏၰီက ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း သည္ က်န္းမာေရးကို ဆိုး၀ါးစြာ ထိခိုက္ေစနုိင္ပါသည္ လို႕
ခပ္ရင့္ရင့္ ေျပာျပီး ေရာင္းတာေတာင္ က်ဳပ္တို႕မွာ မာန မထားနုိင္ဘူး ၀ယ္ေသာက္ရတယ္ ...
တစ္ေန႕ေတာ့ က်ဳပ္ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားမိတယ္ ... အာရံုလႊဲျခင္းဟာ ေရွာင္လႊဲျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲ ... ငါေသာက္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ဒဲ့ရင္ဆိုင္ျပီး ၾကည့္မယ္ ..အဲ့လို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနလိုက္တယ္ .....ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီ ေသာက္ခ်င္ေနတဲ့ ေနရာေလးကို ခႏၱာကိုယ္မွာ လိုက္ရွာတယ္ ... မေတြ႕ဘူးဗ် ...ပါးစပ္ကလည္း တစ္ကယ္တမ္း ေသာက္ခ်င္ေနတဲ့ ေနရာ မဟုတ္ျပန္ဘူး ....ေနာက္ေတာ့မွ အဲ့လို ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ခိုင္းေနတဲ့ အရူးစိတ္ ( စြဲလမ္းမႈ ) ကို သြားေတြ႕တာဗ်ိဳ႕ အေဟး ေဟး ...
ေဆးလိပ္ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ တုိက္တြန္းေနတဲ့ အေကာင္ကို က်ေနာ္ေတြ႕တာ..
အဲ့ေဆးလိပ္ေတြကို က်ေနာ့္ေသြးသားက ေတာင္းဆိုလြန္းလို႕ ေမြးကတည္းက ေသာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး အဲ့ဒီ အရူးစိတ္က ခိုင္းလို႕ ေရာဂါ ရမယ္မွန္း သိရက္နဲ႕ ပိုက္ဆံနဲ႕ ေပး၀ယ္ျပီး ေသာက္ေနခဲ့တာဗ် ....
အဲ့ဒီ စိတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာေလး စူးစိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နဂိုကတည္းက
အရူးစိတ္ဆိုေတာ့ အရူးလိုပဲ အိေျႏၵမရွိဘူး သိကၡာ မရွိဘူး ... ဖ်တ္ကနဲ႕ ေပ်ာက္သြားတယ္ .... ေသာက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆိုတာ လံုး၀ကို ရွာလို႕ မေတြ႕ေတာ့တာ ... နဂိုကတည္းက အေယာင္ေဆာင္ စြဲလမ္းမႈ ... တစ္ကယ္ မရွိဘူးဆိုတာ သိလာတယ္ဗ်ိဳ႕ .. ဘာေၾကာင့္ ေဆးလိပ္ ေသာက္တာလဲ ဆိုတာကိုလည္း စဥ္းစား လို႕ မရေတာ့ဘူး .... အဓိပၸာယ္မရွိဘူး ဆိုတာလည္း သိလာတယ္ ....
အဲ့ဒီမွာ စိတ္ရဲ့ ေပါက္ကရ လုပ္ခ်င္ ခံစားခ်င္တဲ့ အက်င့္ကို ရိပ္စားမိေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕ .... စိတ္ရဲ့ အလိုလိုက္ျပီး လုပ္ေနလုိ႕ကေတာ့ ေသသည္ထိေအာင္ သက္သာဖြယ္မရွိဘူး ဆိုတာ အၾကြင္းမဲ့ လက္ခံသြားတာ ... စိတ္ရဲ့ အလိုကို ျဖတ္နုိင္သေလာက္ ျဖတ္ခ်မွသာ ပူေလာင္မႈေဘးက လြတ္ကင္းမယ္ ဆိုတာလည္း ေယာင္ေယာင္ေလး သိလာတာေပါ့ဗ်ာ ...
အခုဆို က်ဳပ္ ၉ နွစ္ေလာက္ ေသာက္လာတဲ့ ေဆးလိပ္ကို လံုး၀ မေသာက္ပဲ ေနနုိင္သြားျပီဗ် ...မာန္တစ္ခုခုနဲ႕ တင္းျပီး မေသာက္ပဲ ေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ .... အဲ့လို ေနတာက တစ္ကယ္ ျပတ္တာ မဟုတ္ဘူး ...အေျခအေန ၾကံဳၾကိဳက္ရင္ ျပန္ေသာက္ျဖစ္မွာပဲ ...
အခုဟာက ေသာက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ေပ်ာက္သြားတာ... တင္းထားစရာလည္း မလုိဘူး .... ထိန္းထားစရာလည္း မလုိဘူး ...ထာ၀ရ အျမစ္ပါ ျပတ္ျခင္းေပါ့ဗ်ာ ...
ဒါတင္ မကဘူး အရက္ ဘီယာ နဲ႕ သံေယာဇဥ္ အငယ္အေနွာင္းေလးေတြပါ ဒီနည္းနဲ႕ အကုန္ျပတ္ကုန္တာဗ်ိဳ႕ အဲ့လိုပဲ စကား ဆိုရင္လည္း အရင္က စိတ္ပါတဲ့ အခါဆိုရင္ ပလြတ္ ပလြတ္နဲ႕ အသားကုန္ထြက္ေပမယ့္ အခုက်ေတာ့ စိတ္ပါသည္ ျဖစ္ေစ မပါသည္ ျဖစ္ေစ အဲ့လို ေတာင္စဥ္ေရမရ ေပါက္ကရေတြ ေျပာရမွာ ရွက္လာတယ္ ....
စိတ္ရူးမွန္သမွ် လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာ မွန္သမွ် အဲ့လို စိုက္အၾကည့္ မခံဘူးဗ်ိဳ႕ ... ျမင္ေအာင္သာၾကည့္ .. ျမင္မလို ရွိတာနဲ႕ တန္းေပ်ာက္တာပဲ ... သူ႕ရဲ့ မူရင္းကိုက ရွိမွ မရွိတာဗ် ...
အလားတူပဲ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကံဳလာရင္လည္း စိတ္ညစ္ျပီး ပူေဆြး လိမ္ပိန္ေနျခင္းဟာ အဓိပၸာယ္ မရွိမွန္း သိလာေတာ့ စိတ္မညစ္ေတာ့ဘူးဗ် ... ေပ်ာ္စရာဆိုရင္လည္း အရမ္းၾကီး မေပ်ာ္တတ္ေတာ့ဘူး ...
စိတ္တို စိတ္ညစ္ စိတ္ရႈပ္ စိတ္ပ်က္ အရမ္းၾကီး ျဖစ္မလာေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ .... ျဖစ္လာရင္လည္း ခဏပဲ .. ေပ်ာက္သြားတာပဲ ...
ခင္ဗ်ားပဲ စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ က်ဳပ္တုိ႕မွာ ေမြးကတည္းက ပညာေတြသင္ၾကရတယ္ ... ျပီးေတာ့ ထပ္သင္ ထပ္သင္ မဆံုးနုိင္ဘူး ..ဒီလိုပဲ ဥစၥာရွာတဲ့ သူကလည္း ရွာရတယ္ .. ထပ္ရွာထပ္ရွာ .. ျဖစ္ခ်င္မႈေတြက မဆံုးနုိင္ေတာ့ ရွာရတာလည္း မဆံုးနုိင္ဘူး ... ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ဆႏၵေတြ မျပီးခင္မွာပဲ ေသဆံုးၾကရတယ္ ... တသသ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဒီ ခႏၱာကိုယ္ၾကီးကလည္း ေျမၾကီးထဲမွာ တီေကာင္ေတြရဲ့ အစာ ေလာက္ေတြရဲ့ အစာ ျဖစ္သြားရတယ္ ... ေျမမျမဳပ္ပဲ မီးရိႈ႕တဲ့ သူက်ေတာ့လည္း ျပာမႈန္ေလးေတြ အျဖစ္ ဘ၀ ေျပာင္းျပီး ေျမၾသဇာ အျဖစ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရတယ္ ....
ဘယ္မွာလဲ ခင္ဗ်ား ရွာခဲ့တဲ့ ဥစၥာေတြ ပညာေတြ ...ဘ၀မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း တစ္ခါမွ မေနလိုက္ရပဲ ေသဆံုးသြားရတာ ဘယ္ေလာက္ ရင္နာစရာေကာင္းလိုက္လဲ ...
တစ္ေန႕ကို ထမင္း ၂ နပ္စားနုိင္ရံု ဒီခႏၱာေလးကို အ၀တ္ဆင္ရံု အိပ္ဖို႕ ေနရာ တစ္ေနရာ ရရံုေလာက္နဲ႕ေတာ့
ဘ၀ တစ္ခုလံုး ပင္ပန္း ဆင္းရဲခံစရာ မလိုပါဘူးဗ်ာ ... ရွာေနလိုက္ၾကတာမ်ား တစ္ကယ့္ မေသေတာ့မယ့္ အတုိင္းပဲ .... ေသျခင္း တရားကို ေမ့ေနၾကတယ္ ...
အဲ့လို ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ မသိျခင္းေတြနဲ႕ ပူေလာင္ေနခဲ့တဲ့ သူေတြဟာ
ေသခါနီး က်ရင္ေတာ့ ကူရာကယ္ရာ မရွိ ျဖစ္ကုန္ျပီ ... တစ္ဘ၀လံုး အလိုလိုက္ခဲ့တဲ့ စိတ္ရဲ့ effect ေတြက ျပန္နွိပ္စက္ျပီ...
ဟား ရြစိ ရြစိ နဲ႕ အေကာင္ေတြ ျမင္လုိက္ .. လိမ့္လိမ့္ လိမ့္လိမ့္ နဲ႕ ျပိတၱာၾကီးေတြ ျမင္လိုက္ ....
ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲၾကီးေတြ ျမင္လုိက္ ....
ေဘးလူ ေအာ္ေခၚဖို႕ကလည္း အသံက မထြက္နုိင္ေတာ့ ....
ေနာက္ဆံုးမွာ ေၾကာက္လန္႕တၾကားနဲ႕ တြန္႕လိမ္ရုန္းကန္ ေကာက္ေကြး မာေတာင့္ျပီး မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႕ ေသပြဲ၀င္ၾကရတယ္ .. ဒီလိုမ်ိဳး ေသဆံုးျခင္းဟာ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းလား ပူေလာင္ျခင္းလား ဆိုတာ သာမာန္ေလး ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႕တင္ သိနုိင္ပါတယ္ ..
သူ႕ရဲ့ လားရာဘံုဘ၀ ကလည္း ပူေလာင္ဆင္းရဲရတဲ့ ေနရာေတြပဲ ဆိုတာ သံသယ ျဖစ္စရာကို မလိုေတာ့ပါဘူး ....
ဘ၀ မွာ အေရးၾကီးတယ္ ထင္ခဲ့တဲ့ ေရႊေတြ ေငြေတြ သားေတြ သမီးေတြ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြ ဂုဏ္ျဒပ္ေတြ မိန္းမေတြ ေယာက္က်ားေတြ ကလည္း မကယ္နုိင္ေတာ့ဘူး ... ဒါေတြဟာ မိမိ အသိမွား အျမင္မွားျပီး မရွိတဲ့ စြဲလမ္းမႈ ကို အရွိထင္ျပီး တစ္ဘ၀ လံုး စိတ္ကို ပူေလာင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ျခင္းရဲ့ effect ေတြေပါ့ဗ်ာ ....
စြဲလမ္းမႈေတြရဲ့ တစ္ကယ္ မရွိျခင္းကို သိျပီး စိတ္ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး ထားတဲ့ သူက်ေတာ့ ေသခါနီးရင္
ေအးခ်မ္းတဲ့ effect ေတြပဲ လာေတာ့တယ္ ....
ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႕ျခင္း မရွိပဲ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႕ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္းပဲ ေသၾကတယ္ ....
သူ႕ရဲ့ လားရာ ဘံုဘ၀ ကလည္း ေအးခ်မ္းမႈဆီကိုပဲေပါ့ ...
တစ္ကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ လူသားတုိင္းမွာ ေသျခင္း တရားဆိုတဲ့ စာေမးပြဲ တစ္ခုစီ ရွိပါတယ္ ....
ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ အယုတ္ အျမတ္ အဆင့္အတန္း မေရြး ေသခ်ာေပါက္ ေျဖဆိုရမွာပါ ....
စာမက်က္တဲ့ သူကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ က်ရံႈးမွာပါ .... လားရာ ဌာေန က ပူေလာင္ဆင္းရဲျခင္းဆီကိုပါ ...
ေဗဒင္ ေမးစရာ မလိုပါဘူး ... လံုး၀ ကို ေသခ်ာ လြန္းလို႕ပါ ....
ဒါဆို ပညာ မသင္ရေတာ့ဘူးလား ဥစၥာမရွာရေတာ့ဘူးလား .... အဲ့လို ေမးရင္ေတာ့ ရွာရမွာေပါ့ဗ်ာ သင္လည္း သင္ရမွာေပါ့ ..ဒါေပမယ့္ အဓိကကို ရွာရ သင္ရမယ္ဗ် ....
ေလာကမွာ စိတ္က အုပ္စိုးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ာ လက္ခံလား ... ခင္ဗ်ား ေတြးၾကည့္လိုက္
အခု အားလံုး သင္ေနၾကတဲ့ ပညာရပ္ေတြ အေဆာက္အဦးေတြ နည္းပညာေတြ ဒါေတြ အားလံုးဟာ စိတ္ကပဲ ျဖစ္လာၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား ...
အဲ့မွာ မိန္းပြဳိင့္ပဲဗ်ာ ... က်ဳပ္တို႕ဟာ ပင္မ အရင္းအျမစ္ၾကီး ျဖစ္တဲ့ စိတ္ရဲ့ သေဘာေလးကို ေလ့လာရမယ္ .. အဲ့ဒါေလးကိုပဲ အသံုးခ်ရမယ္ ...
စပ်စ္သီးကို တစ္လံုးခ်င္း မျဖဳတ္ပဲ အညွာကေနကိုင္ျပီး ယူလိုက္သလိုေပါ့ဗ်ာ ...
စိတ္တစ္ခုကို အျပီးအပိုင္ ေက်ညွက္ျပီးလို႕ကေတာ့ တစ္ေလာကလံုးက စိတ္ေတြကို ခင္ဗ်ား ျမင္နုိင္ျပီ နားလည္နုိင္ျပီဗ်ိဳ႕ ....
စိတ္ကို နားလည္ျပီ ဆိုမွေတာ့ စိတ္က ျဖစ္တဲ့ ပညာေတြ ဆိုတာ အလိုလို သိျပီ တတ္ျပီ ေပါ့ဗ်ာ ...
ခင္ဗ်ား သိလား က်ဳပ္တုိ႕ ဗုဒၶ ဘုရားရွင္ဟာ စိတ္ရဲ့ သေဘာကို ေကာင္းေကာင္း နားလည္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးေပါ့ဗ်ာ ...သူ႕ကို အေနာက္တုိင္းက အေတြးအေခၚပညာရွင္ေတြက ေအးခ်မ္းမႈကို ထာ၀ရ ပိုင္ဆိုင္သြားတဲ့ စိတ္ပညာရွင္ၾကီး အေတြးအေခၚ ပညာရွင္ၾကီးလို႕ သတ္မွတ္ၾကတယ္ ....
ကဲ ထားပါ က်ဳပ္ အဓိက ေျပာခ်င္တာက အဲ့ေလာက္ အဆံုးထိ လုပ္ဖို႕ မဟုတ္ေသးဘူးရယ္ ...
ေလာေလာဆယ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ ဘ၀ ေလးကို ျဖတ္သန္းဖို႕ .... စိတ္ကေလးကို ေအးခ်မ္းေအာင္လုပ္ျပီး ေအးခ်မ္းတာေတြပဲ ေရွ့ဆက္ျဖစ္ဖို႕ .....
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာန တစ္နည္းအားျဖင့္ ရလိုမႈ ခံစားမႈ မသိမႈ မာန တက္မႈ ေတြဟာ အရမ္းကို ပူေလာင္ပါတယ္ ..
ဒါကို က်ေနာ္တို႕ အားလံုး နားလည္ၾကပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ မစြန္႕လႊတ္နုိင္ၾကပါဘူး ...
ဥပမာ ေျပာရရင္ မီးခဲရဲရဲၾကီးကို အားရ ပါးရ ကိုင္ထားသလိုပါပဲ .... အယူမွား အစြဲမွားေတြနဲ႕ လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးကို အပူကူးစက္ျပီး အားရပါးရ ေလာင္ကၽြမ္းေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ .
အမွန္ကို သိျမင္နားလည္တဲ့ သူေတြကေတာ့ အဲ့ဒီ မီးခဲၾကီးကို ဟိုး ေ၀းရာကို လႊင့္ပစ္လုိက္ေတာ့ ပူေလာင္ျခင္းကို မခံစားရေတာ့ပဲ သက္သာရာ ရတာေပါ့ဗ်ာ ....
တစ္ကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဗုဒၶဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ဒီလမ္းအတုိင္း လုပ္ခဲ့လို႕သာ အေခၚအေ၀ၚ အရ ဘာသာလို႕ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္
သူ႕သေဘာက ဘာတစ္ခုကိုမွ သိမ္းပိုက္ျခင္း မရွိဘူးဗ် ... အရွိကို အရွိအတုိင္း ျမင္နုိင္ျပီး စိတ္ကေလး ေအးခ်မ္းေနဖို႕... စိတ္ရူးေနာက္ကို မလိုက္ပဲ တည္ၾကည္တဲ့ စိတ္ကေလးမွာပဲ ျငိမ္းခ်မ္းေနဖို႕ ....
ဒီ စိတ္ ရဲ့ သဘာ၀ ကို သိဖို႕ပါပဲ ...
ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတာ စကားေလးေတြနဲ႕ခ်ည္းပဲလည္း ပံုေဖာ္လို႕ မရဘူးဗ် ...စိတ္ကိုလည္း တစ္ကယ္ လက္ေတြ႕က်က် ေစာင့္ၾကည့္ျပီး က်င့္ၾကံ အားထုတ္မွသာ သူ႕ရဲ့ မူရင္း ေအးခ်မ္းမႈေလးကို သေဘာေပါက္နုိင္တယ္ ... ကိုယ္ပိုင္ေအးခ်မ္းမႈေလး ျဖစ္နုိင္တယ္ ....
စကားလံုးေတြနဲ႕ခ်ည္းပဲ ေျပာျပီး လက္ေတြ႕ မလုပ္ျပန္ရင္လည္း သူမ်ားေျပာတဲ့ ေအးခ်မ္းမႈ အဆင့္သာ ရွိျပီး ေအးခ်မ္းမႈ အရသာကို တစ္ကယ္ သိရမွာ မဟုတ္ပါဘူး ...
တစ္ကယ္ေတာ့ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈဆိုတာလည္း ဘယ္ဘာသာ ဘယ္စည္းမ်ဥ္းနဲ႕မွ တုိင္းစရာ မလုိပါဘူး ...
စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈ နဲ႕တင္ တုိင္းျဖတ္နုိင္ပါတယ္ဗ်ာ ...
ဘာသာ အစြဲ မထားပဲနဲ႕ တစ္ခ်က္ေလာက္ပဲ စိတ္ကို ေစာင့္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ ...
တစ္ခ်က္ သတိထားမိျပီး တစ္ခ်က္ ျငိမ္းသတ္နုိင္တာနဲ႕ တစ္ခ်က္ ေအးခ်မ္းပါလိမ့္မယ္ ...
တစ္ကယ့္ လက္ေတြ႕က်က် က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈကို ေတြ႕လာပါလိမ့္မယ္ ...
တစ္ကယ့္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈရဲ့ အဆီ အနွစ္ေတြကိုလည္း ေတြ႕လာပါလိမ့္မယ္ ...
တစ္ကယ္ က်င့္ၾကံသူ လူသားတုိင္းကို ေအးျမေစပါတယ္ ...
က်ဳပ္က အခုေတာ့ စိတ္ရဲ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြအားလံုးကို မလုပ္ေတာ့ဘူးဗ် ... ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြကို တတ္နုိင္သေလာက္ေလး
သတိနဲ႕ ျမင္ေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္တယ္ ... ေသခ်ာေလး ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ အဲ့လို ျဖစ္ခ်င္ လိုခ်င္တဲ့ စိတ္က ေပ်ာက္သြားတာပဲ ...
လိုခ်င္တာေတြ နည္းလာေတာ့ ခႏၱာကိုယ္ၾကီးလည္း အရင္ကလို မပင္ပန္းရေတာ့ဘူး ... စိတ္ဆိုတာလည္း
တစ္ကယ္ ရွင္းေနတာပါပဲ ...စိတ္ရွင္းေတာ့ ဘ၀လည္း ရွင္းျပီေပါ့ဗ်ာ ....
ေလာကဒဏ္ ဆိုတာလည္း က်ဳပ္ အတြက္ ေဘးက ထိုင္ၾကည့္ခြင့္ရေနတဲ့ ဇာတ္ခံုၾကီး တစ္ခုလို ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့...
သူက ေမာသြားဟန္ျဖင့္ ေရတစ္ခြက္ခပ္ျပီး ေသာက္လိုက္တယ္ ....
က်ေနာ္ သူ႕ကို ေငးေနမိတယ္ .. အရင္က ေဆးလိပ္ ဒဏ္ေၾကာင့္ ျပာနွမ္းနွမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕နွတ္ခမ္းေတြ
ေတာင္ အခု ပန္းနုေရာင္ သန္းေနတာကို သတိထားမိတယ္ ....
သူ႕မ်က္နွာကလည္း ပကတိ ရိုးသားျပီး လြတ္လပ္ေနတယ္ ...
သူ႕ကို ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ အသိအာရံုကို စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ လာရိုက္ခတ္တယ္ ...
တစ္ခုကို ရယူျပီးသြားရင္ ေနာက္ထပ္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္လိုခ်င္ျပီး မျပည့္စံုျခင္းကို ခံစားရတယ္ ...
တစ္ခုကို ရလိုစိတ္မရွိေတာ့ပဲ မသိမ္းပိုက္ေတာ့ရင္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ျပည့္စံုျခင္းကို ခံစားရတယ္ ...
ေၾသာ္ စိတ္ စိတ္ .... တယ္လည္း ဆန္းက်ယ္ပါလား ...
က်ေနာ္ တီးတိုး ေရရြတ္မိတယ္ ...
လက္ထဲက ေဆးလိပ္က တစ္ဖြာမွ ထပ္မရိႈက္လိုက္ရပဲ ျပာ အေတာင့္လိုက္ ေၾကြက်သြားေလရဲ့ ....
က်ေနာ့္ စိတ္ေတြ လြတ္ေနတုန္းပါပဲ ...
..................................**********....................................
ဤ ပို႕စ္ေလးအား ဘာသာ မေရြး လူမ်ိဳးမေရြး မိမိတို႕တြင္ ရွိေသာ အရူးစိတ္အေၾကာင္းကို ဆင္ျခင္မိေစျပီး
အဆံုးမရွိေသာ ရလိုမႈ စိတ္ခံစားမႈ မသိမႈ မာန္မာနၾကီးမႈမ်ား ကို သတိျဖင့္ ျငိမ္းသတ္ကာ
စိတ္၏ ေအးခ်မ္းမႈေလးအား တည္ေဆာက္နိင္ရန္ ရည္ရြယ္၍ ေရးသားပါသည္ ...
အလြဲအမွား တစ္စံုတစ္ရာ ရွိပါက က်ေနာ္၏ အားနည္းခ်က္သာ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ် ...
အားလံုးပဲ ျငိမ္းခ်မ္းနုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ...
31.1.09
အခြင့္ထူး
အရွင္
အကၽြနု္ပ္အား
ျမက္ခင္းအျဖစ္ ဖန္ဆင္းေတာ္မူပါ
ခ်စ္သူ ေလွ်ာက္လွမ္း
ခရီးၾကမ္းမွာ စခန္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္
လမ္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ုပ္ျဖစ္ပါရေစ ။
အို အရွင္
အကၽြန္ုပ္အား
စမ္းေခ်ာင္းအျဖစ္ ဖန္ဆင္းေတာ္မူပါ
ခ်စ္သူေမာပန္း ခရီးၾကမ္းမွာ
ေသာက္လိုေသာက္ သံုးလိုသံုး
သူအလိုရွိရာ အဆံုးစြန္ထိ
ကၽြနု္ပ္ ျဖည့္စြမ္းပါရေစ ။
အို ျမတ္ေသာ အရွင္
အကၽြနု္ပ္အား
အလင္းေရာင္ အျဖစ္ ဖန္ဆင္းေတာ္မူပါ
ပူေလာင္ျခင္းကင္း ေအးျမျခင္း အတိျပည့္တဲ့
အလင္းေရာင္ပါ ....
ခ်စ္သူခရီးလမ္း အေမွာင္လႊမ္းခ်ိန္မွာ
ပိုးစုန္းၾကဴးေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ၾကယ္တာရာေလာက္ပဲ လင္းလင္း
ထြန္းလင္းခြင့္ကို ကၽြန္ုပ္အား ေပးေတာ္မူပါ ။
အို အရွင္
ခ်စ္သူအတြက္ ကၽြန္ပ္အား
ဖန္ဆင္းေတာ္မူပါ ...
အကၽြနု္ပ္အား ဖန္ဆင္းေတာ္မူပါ ..........
ဖန္ဆင္းေတာ္မူပါ ............
ကၽြန္ပ္အတြက္ ဆုလာဘ္အျဖစ္
ခ်စ္သူ၏ အျပံဳးကိုသာ
အကၽြန္ုပ္ ခံယူပါရေစ
အို ျမတ္ေသာအရွင္ ။
သန္႕ေဇာ္ေအာင္
သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ့ ကဗ်ာေလးပါ ... ဘာမွ မေရးျဖစ္တာနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ပို႕ေပးတဲ့ ကဗ်ာေလး တင္လိုက္တာပါ :P
23.1.09
သံဃာ အေျခ တိုးျမင့္ေစဖို႕
ဒီ post ေလးဟာ က်ေနာ့္ရဲ့ post တစ္ရာ ေျမာက္ေလးပါ ...တစ္ရာေျမာက္ ပို႕စ္ ေလးမွာ ဘာေရးရင္ ေကာင္းမလဲလို႕ စဥ္းစား မိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ဆရာေတာ္ ဦး ေကာ၀ိဒ နဲ႕ online ေပၚမွာပဲ ေတြ႕ဆံု စကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ... ဆရာေတာ္ မိန္႕ၾကားရာက တစ္ဆင့္ ဆရာေတာ္ရဲ့ ဆိုက္ဒ္ ေလးကို ေရာက္ရွိခဲ့ျပီး ဆရာေတာ္ရဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို သိခြင့္ရရွိခဲ့ပါတယ္ ....တစ္ကယ္ေတာ့ ဆရာေတာ္ဟာ မြန္ျမတ္သန္႕စင္တဲ့ ေစတနာနဲ႕ online စာမ်က္နွာေပၚမွာေရာ တစ္ကယ့္ လက္ေတြ႕နယ္ပယ္မွာပါ ပညာဒါန ျပဳရင္း သာသနာ ျပဳေနတဲ့ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးပါ ..
ဆရာေတာ္ရဲ့ အလွဴဒါန ဒီထက္ မက ထပ္မံ တုိးပြားေစဖို႕နဲ႕ က်ေနာ့္ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္နွမ မိတ္ေဆြ တစ္စုပါ ဆရာေတာ္ရဲ့ ပညာဒါန ကို ဘာ၀နာ ပြားမ်ားျပီး အုပ္ တစ္ခ်ပ္ သဲ တစ္ပြင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကုသိုလ္ ပါ၀င္ လွဴဒါန္း နုိင္ၾကေစဖို႕ ဆရာေတာ္ရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရယူျပီး မူရင္း ပို႕စ္ေလးကို ေဖာ္ျပလိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ ..
စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕၊စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုး၊လျပည့္၀န္းလမ္း၊သာသနေ၀ပုလႅေက်ာင္းတိုက္တြင္ ၂၁.၁.၂၀၀၉
ရက္ဗုဒၶဟူးေန႕တြင္ သင္တန္းမ်ားကိုတိုးခ်ဲ႕ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီသင္တန္းကို မနက္ ၆း၀၀ နာရီ
မွာစတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ မနက္ ၆း၀၀ နာရီမွ ၈း၀၀ နာရီအထိ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုသင္ၾကားေပး
ခဲ့ၿပီး နံနက္၈း၀၀ နာရီမွ ၁၀း၀၀ နာရီအထိကို ရဟန္းေတာ္မ်ားအားသင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။
နံနက္၁၀း၀၀ နာရီမွ ေန႕ ၁၂း၀၀ နာရီအထိကိုေတာ့ A+ ဘာသာရပ္ကိုသင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။
သင္တန္းအခ်ိန္မတိုင္ခင္ ၁၅ မိနစ္အလိုမွာသင္တန္းကိုဆင္းခဲ့ပါတယ္။ စက္ေတြအနားေပးဖို႕
အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ပိုင္းကေတာ့မီးပ်က္လို႕မီးစက္ေမာင္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ မီးမပ်က္ေသးပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ မီးအားက ေတာ္ေတာ္နည္းေနလို႕ မီး အ၀င္ကို ၅၀ ၀ပ္ပဲေရာက္တယ္။
အဲဒါနဲ႕ ဦးဇင္းတို႕ေက်ာင္းနားမွာ ဇိေနာဒယပရိယတၱိစာသင္တိုက္ ဆရာေတာ္ က မီးၾကိဳးသီးသန္႕
ဆြဲထားတာရွိပါတယ္။ ဦးဇင္းလည္း မီးအားနည္းတာနဲ႕ ဆရာေတာ္ႀကီးကိုသြားေရာက္ေလွ်ာက္
ထားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က မီးၾကိဳးကို ဆြဲခြင့္ျပဳတာနဲ႕ ဦးဇင္းမေန႕ ေန႕လည္ပိုင္းကစၿပီး
မီးၾကိဳး၀ယ္ၿပီးစတင္ဆြဲခဲ့ပါတယ္။
ဦးဇင္းတပည့္ေတြကိုမွာခဲ့ၿပီး မႏၱေလးသင္တန္းကိုလည္းသြားရ ပါေသးတယ္။
မႏၱေလးသင္တန္ကျပန္ေရာက္ေတာ့ မီးၾကိဳးက ဆြဲတာၿပီးစီးေနပါၿပီ။ ဒီေန႕ မနက္ေတာ့ ေက်ာင္းထဲက မီးၾကိဳးေတြကိုပါ အသစ္လဲလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းထဲကမီးၾကိဳးေတြက ေသးေနတယ္ေလ အဲဒီဓါတ္ပံုေတြကို အေသးစိတ္ photo မွာတင္ထားပါဦးမယ္။ သင္တန္းသားဦးေရကေတာ့ တစ္ခ်ိန္ကို ၆ ဦးႏႈန္းနဲ႕ ပဲသင္ၾကားေပးေနပါတယ္။
မနက္ခင္း A+ ဆရာကေတာ့ ကိုသက္ႏုိင္ဦးပါ။ သူကေတာ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံက ႏုိင္ငံတကာအသိမွတ္ျပဳ CCNA ဘြဲ႕ လက္မွတ္ရခဲ့တဲ့သူပါ။ အခုေတာ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ မွာေနပါတယ္ ကိုသက္ႏုိင္ဦးက မႏၱေလးကေန လာသင္ရတာဆိုေတာ့ ဆုိင္ကယ္နဲ႕လာရပါတယ္။ သူကေတာ့ ပညာဒါနအျဖစ္ သင္ၾကားေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္မွာေတာ့ သင္တန္းသားေတြက လူေတြမ်ားပါတယ္။ သင္တန္းမွာထုိင္ဖို႕ ခံုေတာင္ မေလာက္ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က သီအိုရီ စာေတြ႕ပဲဆိုေတာ့ စက္ေတြမကိုင္ခိုင္းေသးပါဘူး။ အဲဒီဓါတ္ပံု အေသးစိတ္ကိုလည္း photo မွာေဖာ္ျပေပး သြားမွာပါ။
ဦးဇင္း မႏၱေလး သင္တန္းဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ ေန႕ လည္ပိုင္းကို သင္တန္းဆရာ ကိုေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က သင္ၾကားျပသေပးပါတယ္။ သင္တန္းဆရာဆိုတာ ကေတာ့ဦးဇင္းရဲ႕တပည့္ေတြပါပဲ သူူတို႕ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ပညာနဲ႕ ဦးဇင္းကိုျပန္ကူညီတာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႕က လူေတြဆိုေတာ့ စား၀တ္ေနေရးက ရွိေသးတယ္။ သူတို႕ကို လစဥ္ ဦးဇင္းအေနနဲ႕ လခသေဘာမ်ိဳးေပးဖို႕ ရွိပါတယ္။
သူက ျမစ္ၾကီးနား ဘက္ကေနလာၿပီး ဦးဇင္းဆီကို သင္တန္းလာတက္ ပါတယ္။ ေနတာကေတာ့
စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕ အ၀င္ေစတီလွ ေက်ာင္းတိုက္မွာေနပါတယ္။ ေန႕စဥ္ေက်ာင္းအတြက္ ဆြမ္းခ်က္ၿပီး
မွ ဦးဇင္းေက်ာင္းကို လာရပါတယ္။ ေန႕လည္ ေနပူထဲ ေတာင္ေပၚကေန သူေနတဲ့ ေက်ာင္းကိုျပန္ၿပီးေတာ့
ထမင္းျပန္စားရပါတယ္။ ဦးဇင္းအေနနဲ႕ ထမင္းေကၽြးခ်င္ပါတယ္။ ဦးဇင္းအေနနဲ႕ မတတ္ႏုိင္လို႕ပါ။
မေန႕က သင္တန္းမွာေတာ ့ေနလည္ခင္း ေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြ ျပဳတ္ၿပီး သင္တန္းဆရာေတြ အတြက္စီစဥ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဆင္ေျပရင္ သူတို႕ကိုပါ ေန႕လည္စာေကၽြးဖို႕ အစီအစဥ္ ရွိ္ပါတယ္။
ေန႕လည္ပိုင္း ၁း၀၀ နာရီကေန ၃း၀၀ နာရီအထိကေတာ့ လူေတြပဲသင္ၾကားေပးပါတယ္။ ေန႕လည္၃း၀၀ နာရီကေန ညေန ၅း၀၀ နာရီအထိ ကေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြ သင္ၾကားေပးပါတယ္။ အေျခခံေပါ့။ ညေန ၅း၀၀ နာရီကေန ည၇း၀၀ နာရီအထိ ကလည္း ရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႕ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုတြဲၿပီးသင္ၾကားေပးရပါတယ္။ ညပိုင္း ၇း၀၀ နာရီမွ ၉း၀၀ နာရီအထိကိုေတာ့ စာခ်ဆရာေတာ္မ်ားကိုသင္ၾကားေပးဖို႕စီစဥ္ထားပါတယ္။
စက္အင္အားထပ္ျဖည့္ႏုိင္ရင္ေတာ့ပိုၿပီးအဆင္ေျပသြားလိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
မီးစက္ ကေတာ့ ဒီအတိုင္းဆက္သြားလို႕ မျဖစ္ပါဘူး။ ဦးဇင္းၾကိဳးစားပါဦးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့သင္
တန္းအတြက္ ေကာေဇာခင္းတာနဲ႕ ဆီ အတြက္ကို ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွ ကိုဏီရဲမွ အလွဴေတာ္ေငြ တစ္သိန္းတိတိ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ပိုစ့္တစ္ခုထပ္တင္ဖို ရွိပါတယ္။ ဦးဇင္းအခ်ိန္သိပ္မရတာနဲ႕ ပိုစ့္ေတြတင္ဖို႕ ေနာက္က်တာေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီ အတြက္လည္း ခြင့္လြတ္ေစခ်င္ပါတယ္။
အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကေတာ့ ဆရာေတာ္ ေရးသားထားတဲ့ မူရင္း ပို႕စ္ ပါ ...
ဆရာေတာ္ဟာ သူ တစ္နုိင္ တစ္ပိုင္ အားအင္နဲ႕ မဆုတ္မနစ္ တဲ့ ဇြဲ လံု႕လ ၀ိရိယ ကိုအရင္းခံျပီး မြန္ျမတ္တဲ့ ေစတနာ နဲ႕ သာသနာ ျပဳေနခဲ့တာပါ ...
ဆရာေတာ္ရဲ့ ပို႕စ္ ကို တင္ရင္းနဲ႕ ဗုဒၶဘာသာမွာ သံဃာရဲ့ အေရးပါပံုကို စဥ္းစား ဆင္ျခင္မိပါတယ္ ...
က်ေနာ္တို႕ ဗုဒၶဘုရားရွင္ဟာ ဘီစီ- ၆ ရာစု နိေပါ နုိင္ငံ လုမၼနီ ဥယ်ာဥ္မွာ ေမြးဖြား ခဲ့ျပီး မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု ၊ ကဆုန္ လျပည့္ေန႕မွာ ဒုကၡ သစၥာ ၊ သမုဒယ သစၥာ ၊ နိေရာဓ သစၥာ ၊ မဂၢ သစၥာ ဆိုတဲ့ သစၥာ ေလးပါးကို ပိုင္းျခား သိျမင္ျပီး အ၀ိဇၨာ အေမွာင္ ကင္းစင္ကာ ဘုရား အျဖစ္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္ .... ဘုရားရွင္ဟာ ဘ၀ ေပါင္းမ်ားစြာ အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ အဖန္ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ျပီးမွာ ရလာတဲ့ သိျမင္လာတဲ့ တရားေတာ္ေတြ အမွန္တရားေတြကို ေ၀ေနယ် သတၱ၀ါေတြၾကား မွာ မီးရႈး မီးတုိင္ၾကီး သဖြယ္ ပညာ အလင္း ျဖန္႕က်က္ ပ်ံ႕နွံ႕ေစခဲ့ပါတယ္..
ဒါေပမယ့္ ဘုရားရွင္ တစ္ပါးတည္း ျဖန္႕ေ၀ရံုနဲ႕ မပ်ံ႕နုိင္ပါဘူး .. ဘုရားရွင္ တစ္သက္တာ ေဟာၾကားရံုနဲ႕လည္း ေ၀ေနယ် သတၱ၀ါေတြဟာ မကုန္နုိင္ပါဘူး ..အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ဟာ အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးစြာနဲ႕ သက္ေတာ္ ထင္ရွား ရွိေနစဥ္မွာပဲ သာသနာ့ အေမြကို ထိန္းသိမ္းနုိင္ဖို႕ သံဃာ အဖြဲ႕ၾကီးကို ဖြဲ႕စည္းေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္ ... သံဃာ အဖြဲ႕အစည္း တိုးတက္မွ အနာဂတ္ သာသနာ ဟာ တည္တံ့ၾကီးပြားမယ္ ဆိုတာ သိျမင္ေတာ္မူတဲ့ အတြက္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ သံဃာေတာ္ကို ေပးလွဴ ပူေဇာ္ျခင္းဟာ ငါဘုရားကို ေပးလွဴ ပူေဇာ္ျခင္းပင္ ျဖစ္တယ္ လို႕ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္ ....
ပိုျပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြဟာ ရတနာ ျမတ္ သံုးပါးဆိုျပီး ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ၾကပါတယ္ ... နွစ္သက္ ၀မ္းေျမာက္ ပီတိ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ အရာ၀ထၳဳကို ရတနာ လို႕ ေခၚပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေရႊ ေငြ စိန္ ေက်ာက္ သားသမီး ရတနာေတြက နွစ္သက္မႈကို ျဖစ္ေစသလို စိတ္ဆင္းရဲမႈကိုလည္း ျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္ ... ဘုရား တရား သံဃာ ကို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္သူကေတာ့ နွစ္သက္မႈကိုသာ ျဖစ္ေစတတ္ျပီး ပူပင္ဆင္းရဲမႈ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ပါဘူး .....ေရႊ ေငြ ရတနာ ေတြထက္ ျမတ္လို႕ ဘုရား တရား သံဃာ ကို ရတနာ ျမတ္ သံုးပါးလို႕ ေခၚဆိုရတာပါ ...
ဘုရား ရတနာ ျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶ ဘုရားရွင္ ဟာ ( ၄၅ ) ပါ ပတ္လံုး လူနတ္ ျဗဟၼာ သတၱ၀ါေတြကို တရား ေရေအး အျမိဳက္ေဆး ကို တုိက္ေကၽြးခဲ့ပါတယ္ ... ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ စံသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘုရားရွင္ရဲ့ ေဟာခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို တူရာ တူရာ ျပန္စုလိုက္ၾကပါတယ္ ...အဲ့ဒီ အခါမွာ သုတၱန္ ၊ ၀ိနည္း ၊ အဘိဓမၼာ ဆိုတဲ့ ပိဋက သံုးပံု ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္ .. တစ္နည္း အားျဖင့္ တရား ရတနာ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္ ..အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘုရား ရတနာ နွင့္တကြ တရားရတနာကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ဖို႕ သံဃာ ရတနာ ဆိုျပီး ရွိနွင့္ ေနခဲ့ပါျပီ ...
သံဃာေတာ္ေတြဟာ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို သင္အံ က်က္မွတ္ၾကတယ္ ... သမၼဳတိ သံဃာ အျဖစ္မွ အရိယာ သံဃာ အျဖစ္ ေရာက္ေအာင္ က်င့္ၾကံ က်ိဳးကုတ္ အားထုတ္ၾကတယ္ ... ျပီးေတာ့ တရားေတာ္ေတြကို ျပန္လည္ ေဟာၾကား ပို႕ခ် ေပးခဲ့ၾကတဲ့ အတြက္ ယခု ဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာ သက္တမ္းဟာ နွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ တည္တံ့ ခုိင္ျမဲ ေနခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္ ...
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ ဆုတ္ယုတ္ျခင္း တုိးတက္ျခင္း ေျပာင္းလဲမႈ ဟာ ဘုရားရဲ့ သားေတာ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား အေပၚမွာပဲ မူတည္ပါေတာ့တယ္ ..... သံဃာ အေျခ တုိးျမင့္မွ ဗုဒၶဘာသာ သာသနာ ဟာ စည္ပင္ ဖြံ႕ျဖိဳးနုိင္မွာပါ .. ယခုဆိုရင္ ဆရာေတာ္ ဦးေကာ၀ိဒ ဟာ သံဃာ အေျခ တိုးျမင့္ေစျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ သာသနာ ကို တည္တံ့ ခိုင္ျမဲေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ .... ေခတ္နဲ႕ အညီ တရားေတာ္ေတြ ကမာၻ အနွံ႕ ပ်ံ႕နွံ႕ေစရန္ သံဃာေတြ ရင္ေဘာင္တန္း သာသနာ ျပဳနုိင္ရန္ အတြက္ ၾကိဳးပမ္း ေနျခင္းပါ...
ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ ရဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္နွမ မိတ္ေဆြေတြ အေနနဲ႕ အုပ္ တစ္ခ်ပ္ သဲ တစ္ပြင့္ အေနနဲ႕ပဲ
ျဖစ္ျဖစ္ တစ္တပ္ တစ္အားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပါ၀င္ ကူညီရင္း သာသနာ မ်ိဳးေစ့ နိဗၺာန္ မ်ိဳးေစ့ကို ခ်နုိင္ျခင္းငွာ ရည္သန္၍ ယခု ပို႕စ္ေလးကို တင္လုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ....
ဆရာေတာ္ရဲ့ ဆိုက္ဒ္ေလးကို သြားေရာက္ေလ့လာ ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ ေအာက္မွာ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်...
ဦးေကာ၀ိဒ ၏ ပညာ ဒါန
kovida9@gmail.com သို႕ ဆက္သြယ္ ေမးျမန္း နုိင္ပါတယ္ ခင္ဗ် ...
ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ရဲ့ သင္ေသသြားေသာ္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို အမွတ္ရမိပါတယ္ ...
ေၾသာ္ လူ႕ျပည္ေလာက လူ႕ဘ၀ ကား
အိုရ နာရ ေသရဦးမည္ မွန္ေလသည္တည့္ ။
သို႕ တျပီးကား သင္ေသသြားေသာ္
သင္ဖြားေသာ ေျမ သင္တို႕ ေျမသည္
အေျခတုိးျမင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏ ။
သင္၏ မ်ိဳးသား စာစကားလည္း
ၾကီးပြားတက္ျမင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏ ။
သင္ဦးခ်၍ အမွ်ေ၀ရာ ေစတီသာနွင့္
သစၥာအေရာင္ ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း
ေျပာင္လ်က္ ၀င္းလ်က္ က်န္ေစသတည္း ။
က်ေနာ္တို႕သည္လည္း ဆရာေဇာ္ဂ်ီ လိုပင္ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္ .....
ရွင္းလင္းခ်က္
အ၀ိဇၨာ.............အမွားကို သိျခင္း ၊ အမွန္ကို မသိျခင္း ၊ ေတြေ၀ မိန္းေမာျခင္း ။
ဒုကၡ သစၥာ ........ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္း အမွန္တရား ။
သမုဒယ သစၥာ....ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္းေတြကို ျဖစ္ေစတဲ့ အမွန္တရား ။
နိေရာဓ သစၥာ ....ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္းမွ လြတ္ကင္းျခင္း အမွန္တရား ၊ နိဗၺာန္ ။
မဂၢ သစၥာ .........ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္းမွ လြတ္ကင္းရာ ကို ျဖစ္ေစတဲ့ အမွန္တရား ၊ နိဗၺာန္ ေရာက္ေၾကာင္း တရား ။
သုတၱန္ .............ကာလ ေဒသ ပုဂၢိဳလ္ အေျခအေနကို ၾကည့္ျပီး ေဟာခဲ့တဲ့ တရား ။
၀ိနည္း ..............ရဟန္းေတာ္ေတြ လိုက္နာဖို႕ ဘုရားရွင္ ပညတ္ခဲ့ေသာ ဘုရားဥပေဒ ။
အဘိဓမၼာ ...........ကာလ ေဒသ ပုဂၢိဳလ္ အေျခအေန မေရြး ေဟာခဲ့ေသာ တရား ၊ ထူးကဲ ေလးနက္ မွန္ကန္ေသာ တရား ။
သမၼဳတိ သံဃာ....မဂၤဖိုလ္ ရေၾကာင္း တရားေတာ္ေတြကို သင္အံေနဆဲျဖစ္တဲ့ သံဃာ ။
အရိယာ သံဃာ....ကိေလသာ အညစ္အေၾကး ဟူသမွ် ပယ္ဖ်က္ျပီးေသာ သံဃာ ။
က်မ္းကိုး ။
ဆရာ ဦးေသာင္းလြင္ ၏ မိရိုးဖလာ လြန္ ဗုဒၶဘာသာ ။
ဆရာေတာ္ ဦးသုမန ေရးသား ျပဳစုအပ္ေသာ မိုးကုတ္ သာသနာ ဥာတပရိညာ စခန္း အေျခခံ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သင္တန္း ။
အစ္ကို တစ္ေယာက္ ျပဳစုထားေသာ ဗုဒၶဘာသာ မွတ္စု ။
စစ္ကိုင္း သင္တန္းေက်ာင္းမွ ဓါတ္ပံုေတြ ျဖစ္ပါတယ္ ...
အားလံုးပဲ သာသနာ့မ်ိဳးေစ့ နိဗၺာန္မ်ိဳးေစ့ စိုက္ပ်ိဳးနုိင္တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျဖစ္နုိင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ ...
ခင္မင္ တဲ့ မိုးေသာက္ ..
22.1.09
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေကာင္မေလးရယ္
ေကာင္မေလးေရ...
တကယ္ေတာ့...
ငါဟာ...
နင့္ရဲ့အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔တင္
ဇြန္ပန္းၿဖဴၿဖဴေလးေတြကို
နမ္းရွိဳက္တတ္ခဲ့တာပါ...
ဘာမွမရွိတဲ့ငါ့ဘ၀မွာ
မရွိၿခင္းေတြန႔႔ဲပဲ
ၿပည့္စံုေနခဲ့တာပါ...
အဲဒီၿပည့္စံုေနတဲ့
ဘ၀ၾကီးထဲမွာမွ
ငါက
သဘာ၀တရားၾကီးကို
ကိုးကြယ္ခဲ့တာ...
ေကာင္မေလးရယ္...
ခ်စ္ၿခင္းရဲ့အဆံုးဟာ
လက္ထပ္ၿခင္းမွမဟုတ္တာ
ဘ၀မွာ
ေပးဆပ္ရတာေတြမ်ားလြန္းေတာ့
မွားတယ္မွန္တယ္ လည္းမ်ားခဲ့တာေပါ့
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေကာင္မေလးရယ္...
ဇြန္ပန္းၿဖဴၿဖဴေတြ
ေၾကြက်ဦးမယ့္
တစ္ေန႔မွာ
ငါ ၿမတ္ႏိုးစြာ
နမ္းရွိဳက္ေနဦးမွာပါ...
သီဟညိမ္း
19.1.09
ဟန္ေဆာင္ျခင္း နွင့္ ေတြးမိေတြးရာ
အဲ့ေန႕က သူ ေပါက္ကြဲေနတယ္ ... လူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဟန္ေဆာင္ေနၾကတာလဲ .. ဘာလို႕ ဟန္ေဆာင္ မ်က္နွာေတြနဲ႕
လူေတြ႕တာနဲ႕ ဟိုင္း ဟလို ေမာနင္း ဒါေတြ ေျပာေနရတာလဲ ... အဲ့မ်က္နွာေတြ ၾကားမွာ သူ အရမ္း စိတ္တိုေနျပီ .. သူလိုခ်င္တာ တစ္ကယ့္ အမွန္ကို အမွန္အတုိင္းေျပာတဲ့သူ .. အရွိကို အရွိအတုိင္းေျပာတဲ့သူ ..အခုေတာ့ ဒီလို ဟန္ေဆာင္တတ္တဲ့ သူေတြကို သူ သီးခံနုိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘူး တဲ့ ...
အင္း သူေတာ္ေတာ္ ေပါက္ကြဲေနပံုရပါတယ္ ...
စကားေလးေတြ မွတ္သားဖူးပါရဲ့ ....လူေတြဟာ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံတဲ့ ေနရာမွာ လိမ္ညာ ျဖီးျဖန္းျပီး ဆက္ဆံေနၾကတယ္ . မဟုတ္တာကို အဟုတ္လုပ္လည္း ေျပာတယ္ ေျမွာက္ပင့္လည္း ေျပာတယ္ .... အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္ အက်ိဳးျပီးေျမွာက္ေအာင္ လွည့္ပတ္ေျပာတယ္ ... တဲ့ ...
ဟုတ္ပါရဲ့ .. လူေတြဟာ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတယ္ ....
စိတ္ထဲက တိုသြားေပမယ့္ ျပံဳးျပံဳးေလး ေနတတ္တယ္ .. ဘယ္ေလာက္ ရိုက္ခ်င္ နွက္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနေပမယ့္
ေၾသာ္ အင္း အဟဲ ဆိုျပီး သြားျဖဲ ျပတတ္ၾကတယ္ ... စိတ္ထဲမွာ ဟန္ေဆာင္ ျဖီးျဖန္းေနေပမယ့္ ပံုစံကေတာ့ ရိုးသား
တည္ၾကည္သလိုလို ...စိတ္ထဲမွာ အကုသိုလ္ စိတ္ေတြ တင္းၾကမ္း ျပည့္ေနေပမယ့္ သီလ သမာဓိ ပညာနဲ႕ ျပည့္စံုတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းလိုလို ...ပိပိရိရိ ဟန္ေဆာင္တတ္ ေျပာတတ္ ဆိုတတ္ ၾကတယ္ ..
ဆက္ျပီး စဥ္းစားမိေသးတယ္ ...
လူေတြ ဒီလို ဟန္ေဆာင္ေနၾကလို႕ပဲ ... စိတ္ရင္း အမွန္အတုိင္း မေျပာၾက မဆိုၾက မလုပ္ၾကလို႕ပဲ လူ႕ ေလာကၾကီးဟာ ရပ္တည္ ေနနုိင္တာေပါ့ .. မုသားမပါ လကၤာ မေခ်ာ ဆိုတဲ့ စကား အတုိင္းပဲ မုသားေလးေတြ သံုး သံုး ေနလို႕သာ နားေထာင္ခ်င္စဖြယ္ စကားသံေလးေတြ ျဖစ္ေပၚေနတာေပါ့ ...
သတၱ၀ါေတြထဲမွာ လူ၏ အားသာခ်က္က ဆင္ျခင္ ဥာဏ္ ရွိျခင္း တဲ့...အမွန္တစ္ကယ္ေတာ့ လူတုိင္း၌ ဆင္ျခင္ ဥာဏ္ မရွိ . ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ရွိေနျခင္းမွာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္ မာန တုိ႕ျဖင့္ ခ်ဳပ္ကိုင္ျခင္း ခံထားရေသာ အသိစိတ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္ ... ထို႕ေၾကာင့္ ထို ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္ မာန မ်ား မေပၚေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေပးရသည္ .. ဟန္မေဆာင္တတ္သူမ်ား ကြဲၾက ျပဲၾကရသည္ .. ျပႆနာ ေပါင္းစံု တက္ၾကရသည္ ..
တစ္ကယ္လို႕သာ အျမင္ကပ္ရင္ ကပ္ေၾကာင္း .. ၾကည့္မရရင္ ၾကည့္မရေၾကာင္း ... အခ်ိဳးမေျပရင္ မေျပတဲ့ အေၾကာင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေတြသာ ေျပာကုန္ၾကရင္ အခ်င္း ခ်င္း ရိုက္ပြဲ ျဖစ္တာနဲ႕တင္ပဲ အသုဘေတြ ခ်လို႕ နုိင္မွာ မဟုတ္ ...
မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို စြဲလမ္းမိတဲ့ ေယာက္က်ား တစ္ေယာက္ဟာ မုသားေတြ မသံုးပဲ စိတ္ထဲ ရွိတဲ့ အတုိင္း အဲ့
မိန္းကေလးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း သြားေျပာပါက ပါးရိုက္ခံရမည္မွာ အေသအခ်ာပင္ ....
အားလံုးပင္ တိရစာၦန္ သာသာ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မည္ ..
တစ္စကၠန္႕ကို စိတ္ေပါင္း မ်ားစြာ ေျပာင္းလဲ ေနေသာ လူ႕ စိတ္သည္ ေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္ ... က်ေနာ္တို႕လို
သာမာန္ လူေတြ စိတ္ထဲ ေပၚလာသည့္ အတုိင္း အမွန္ေျပာနုိင္ဖို႕ အလြန္ပင္ ခဲယဥ္းေပစြ ...
သို႕ေသာ္ အမွန္ေျပာခ်င္သူမ်ား မိမိ စိတ္ကို မိမိ မေကာင္းသည့္ စိတ္မ်ား ( ကိေလသာ ) သန္႕ရွင္း စင္ၾကယ္ေအာင္ အရင္ဆံုး ျပဳလုပ္သင့္သည္ ဟု ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရ ေကာက္ခ်က္ခ်သည္ကိုလည္း ဖတ္ဖူးပါသည္ ..
ဒီလိုနဲ႕ ဟန္ေဆာင္မႈေတြနဲ႕ ဟန္ေဆာင္မႈ မရွိတဲ့ ေလာကၾကီး တစ္ခု အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိေနတုန္းမွာပဲ
လွတပတ ညေနခင္း တစ္ခု က်ေနာ့္ေရွ့တြင္ပဲ ေလာေလာလတ္လတ္ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္ ...
( ကို ေကာက္ေတး က်ေနာ့္ကို ေရးခိုင္းထားတဲ့ Tag ပို႕စ္ တစ္ခု ရွိပါတယ္.. တစ္ေန႕တာကို ဘယ္လို ကုသိုလ္စိတ္ အကုသိုလ္ စိတ္ေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းလဲ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ ... က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ၀န္မခံရဲတာရယ္ မေရးရဲတာရယ္ေၾကာင့္ပဲ
ေရွာင္ေျပးေနခဲ့တာ ၾကာပါျပီ ... အခုေတာ့ ဒီ ပို႕စ္ေလးနဲ႕ပဲ အစားထိုး ေက်နပ္ေပးပါေတာ့ အစ္ကိုၾကီးေရ :P )
7.1.09
ေနာက္ဆံုးညမွာ ဘာေတြလုပ္
နွစ္ေဟာင္းရဲ့ ေနာက္ဆံုးည နွစ္သစ္ရဲ့ ပထမဆံုး ည မွာ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့လဲတဲ့ ကိုျငိမ္သက္ရယ္ အန္တီဒြင္းရယ္က တက္ခ္ထားပါတယ္ .. ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိေတာ့ ေကာင္းတာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ့မိဘူးဗ် အဟဲ ..
သူမ်ားေတြ ေရးထားတာ လုိက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဘုရားဖူးတဲ့သူနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖတ္ေက်ာ္သြားတဲ့ သူနဲ႕ ေရးရမွာ မ်က္နွာေတာင္ပူပါရဲ့ .. ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရွ့မ်က္နွာ ေရွ့ထားျပီးေတာ့ပဲ ေရးေတာ့ ေရးလိုက္ျပီဗ်ာ :D
အဲ့ဒီေန႕က အေစာၾကီး နုိးေနခဲ့တယ္.. သူမ်ားေတြ အတြက္ေတာ့ မေစာပါဘူး.. ေန႕လယ္ ၁၁ နာရီ ထိုးေနျပီေလ ..ဒါေပမယ့္ ေန႕တုိင္း ၁ နာရီေလာက္မွ ထတတ္တဲ့ က်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ ေစာတယ္ ေျပာရမွာေပါ့ အဟဲ ..
အိပ္ယာနုိးနုိးခ်င္း ေက်ာင္းကို အသည္းအသန္ ေျပးျပီးေတာ့ language ဆရာနဲ႕ သြားေတြ႕ရေသးတယ္ .. သူ႕ကို ေက်ာင္းသား record စာအုပ္ထဲမွာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းျပီး အျပန္မွာ ေစ်း၀င္ရတယ္ .. သိတဲ့ အတုိင္းပဲ new year night ဆိုေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ vodka ပုလင္းေလးေတြက အစီအရီပဲ ၀ယ္ခ်လာတာ အဟဲ ... အေဆာင္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒုတ္ထိုးလုပ္စားဖို႕ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကျပီ ေမႊးၾကိဳင္ေနတာပဲ .. ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ခ် သူတို႕ကို လက္မေထာင္ျပျပီး အိမ္ကို အရင္ ဖုန္းဆက္ရတယ္ ... အေဖ အေမ နွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ဘာညာေပါ့ .. အေမကေတာ့ မွာရွာပါတယ္ ..သားေလး လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္တဲ့ .. ဟုတ္ကဲ့ပါ ေမေမေပါ့ .. သားက လူၾကီး ျဖစ္ေနျပီ ဘာညာဆိုျပီး ဖုန္းေလး ခ် သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သြား၀ိုင္းလိုက္တယ္ ... (အဲ့ ၾကားထဲမွာ မမ၀ါ ဆလိုက္ရိႈးတင္ျပီးျပီလားလို႕ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္ ... အဲ့ဒီအခ်ိန္က တင္လည္း မတင္ေသးဘူးရယ္ .. )
ခဏေနေတာ့ ဟင္းခ်ိဳအိုးၾကီးရယ္ အခ်ဥ္ေတြရယ္ ဟင္းအိုးၾကီးရယ္က က်ေနာ္တို႕ အလယ္ကို ေမႊးၾကိဳင္စြာနဲ႕ ေရာက္ရွိလာေတာ့တာပါပဲ ေကာင္းမွ ေကာင္း ဂြတ္ ရႊလႊတ္ :P .. ရွိတာက ၁၃ ေယာက္ အလည္ေရာက္လာတာက ၅ ေယာက္ လက္ေနွးတဲ့ ေကာင္ အိုးေဆးရမယ္ေဟ့လို႕လည္း ေအာ္ေျပာလိုက္ေရာ နဂိုကတည္းက ေဘာ္ဒါ အရင္းေတြဆိုေတာ့ လက္ေတြကို ရႈပ္ရွက္ခတ္သြားတာပဲ .. စကားကို ဘယ္သူမွ တစ္ခြန္းမွကို မေျပာတာ :P ..အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္တာေတာင္ တစ္ေယာက္မွ ကင္မရာကို မၾကည့္ဘူး အဲ့လို အဲ့လို ..ဒါေပမယ့္ ဒုတ္ထိုးေတြက မကုန္ပါဘူး.. အကုန္လံုး ၀သြားျပီး အီသြားေတာ့မွ ရႈးရႈးရွဲရွဲနဲ႕ ေခါင္းေတြ ျပန္ေမာ့လာေတာ့တယ္ ..
ဒါနဲ႕ ခဏနားျပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး ည ၈ နာရီ ထိုးတာနဲ႕ က်ေနာ့္ အခန္းမွာပဲ လူက ျပန္စုလာတယ္ အဟဲ ေျပာစရာမလိုဘူး အစီအစဥ္က ဟုတ္ေနတာပဲ ... အခန္းထဲမွာလည္း စားပြဲအပုေလးေတြ ဆက္ျပီး ၀ိုင္းၾကီးက ျပင္ျပီးျပီ .. ၾကက္ကင္နွစ္ေကာင္ရယ္ ၀က္သားဒုတ္ထိုးရယ္ အာလူးေၾကာ္ရယ္ ငါးေခါင္းဟင္းခ်ိဳရယ္ အခ်ဥ္ပြဲေတြရယ္ ဟား ျပန္ေတာင္ စားခ်င္လာျပီ :D ၈ နာရီ ခြဲတာနဲ႕ စျပီး စားၾကေသာက္ၾကတာေပါ့ ..ရယ္ၾက ေမာၾက စၾက ေနာက္ၾကနဲ႕ လူေတြ အကုန္လံုး မွန္တဲ့ အဆင့္ကိုေရာက္သြားတယ္ ( အဟဲ ဒါကေတာ့ အရက္သမား စကားေပါ့ဗ်ာ :P က်ေနာ္တို႕ကေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလပါ :P ) ၁၂ နာရီထိုးဖို႕ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လိုကတည္းက လူေတြ အားလံုးက အေႏြးထည္ေတြ၀တ္ ဖိနပ္ေတြစီး ေခါင္းစြပ္ေတြစြပ္နဲ႕ အားလံုးက ရယ္ဒီ ျဖစ္ေနျပီ ...ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး စိတ္ေတြက ျမဴးတူးေနတယ္ .. စိတ္ထဲကေန လိုက္မွတ္လာတာ .. ၅ . ၄ . ၃ . ၂ . ၁ ဆိုတာနဲ႕ တိတ္ေတြ ေဖာ့ေတြနဲ႕ အေသပိတ္ထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ၾကီးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္ .. ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ေလရိုင္းေတြနဲ႕ အတူ နွင္းေတြက ၀ုန္းကနဲ မ်က္နွာေတြကို လာအရိုက္မွာ နွစ္သစ္ရဲ့ စိန္ေခၚျခင္းကို စတင္ ခံစားလိုက္ရတယ္ .. ေဟး happy new year ကြ ဆိုျပီး ဟိုဘက္ အေဆာင္ ဒီဘက္ အေဆာင္ ေက်ာင္းသားေတြ အျပိဳင္ေအာ္တာ.. မီးပန္းေတြ ပစ္ ရွန္ပိန္ေတြ ေဖာက္နဲ႕ ဆူညံေနတာပဲ .. ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ၾကီးကလည္း က်ေနာ္တို႕ ေပ်ာ္ပါးမယ့္ ကြင္းၾကီးထဲမွာ နွင္းေတြ ပိက်ေနျပီး မီးရႈးမီးပန္းေတြၾကားမွာ လွလုိက္တာ ...
ကြင္းထဲက စတိတ္စဥ္ေပၚက ေကာင္မေလးရဲ့ အစီအစဥ္ စတင္ပါျပီ ဆိုတဲ့ အသံလည္း ၾကားေရာ ေက်ာင္းသား ေဆာင္ သံုးေဆာင္က ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းသူေတြ အကုန္လံုး ေဟး ကနဲ႕ ေအာ္ျပီး အကုန္လံုး ဆင္းေျပးၾကတာ .. အဲ့ညကေတာ့ အေဆာင္ေတြက တံခါးမရွိ ဓါးမရွိပဲ .. ေသာင္းက်န္းခ်င္တုိင္းကို ေသာင္းက်န္းၾကတာ .. ကြင္းထဲမွာ ေအာက္က နွင္းက ေျခက်င္း၀တ္ ျမဳတ္တယ္ .. အားလံုးက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြခ်ည္းပဲ ..အားလံုးကလည္း စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ပဲ ၾကိဳက္တဲ့သူနဲ႕ ၾကိဳက္သလို တြဲကၾကတယ္ .. ကုန္းေလးေပၚကေန အားလံုး အတြဲလိုက္ပဲ နွင္းေလွ်ာစီးခ်ၾကတာ .. တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ထပ္လဲလို႕ လဲနဲ႕ ..
ဘယ္သူမွလည္း စိတ္မဆိုးဘူး .. အရမ္းကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာပါ ... နွင္းခဲေတြနဲ႕ လိုက္ေပါက္ၾကတယ္ ...ျပီးေတာ့ နွင္းေတြထဲမွာ under ground ကတဲ့ အဖြဲ႕လည္း ရွိတယ္ .. မူးမူးနဲ႕ ျပဳတ္က်လည္း မနာဘူးေလ .. ဒါနဲ႕ ဘာရမလဲ ျမန္မာဂၽြမ္းကြ ဆိုျပီး ဂၽြမ္း ၀င္ပစ္လုိက္ေသးတယ္ .. ဖုန္း ဖုန္းနဲ႕ .. ေအာက္က နွင္းေတြ ခံေနေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ အီသြားတယ္ :P အဲ့ဒါနဲ႕ ၀ိုင္းၾကီး ပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀ ကတဲ့ အဖြဲ႕ထဲ ေရာက္သြားတယ္ ..လူ၀ိုင္းၾကီးက အၾကီးၾကီးပဲ .. ျမန္မာ တရုတ္ တာဂ်စ္ အီရန္ ကိုးရီးယား ယူကရိန္း အစံုပဲ လူေတြက .. ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္တာ.. အာေခါင္ေတြ ေျခာက္လာျပီး ေမာလာတဲ့ အထိကို သူတို႕နဲ႕ ကေနမိတယ္ .. နွင္းေတြကလည္း တဖြဲဖြဲနဲ႕ သည္းသည္းမဲမဲကို က်ေနတယ္ ..
ခဏေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္း လာေခၚတာနဲ႕ ဆိုင္ကို သြားျပီး vodka နဲ႕ အာလူးေၾကာ္ ထပ္သြား၀ယ္ရတာေပါ့ ...
ျပီးေတာ့ ကြင္းထဲမွာပဲ ေတြ႕တဲ့သူကို လုိက္တိုက္တယ္ .. သူတို႕ကို တစ္ငံုတုိက္ရင္ ကိုယ္က တစ္ငံုေသာက္ရတယ္ .. ၾကာေတာ့ တစ္၀က္ေလာက္က ကိုယ့္ဗိုက္ထဲပဲ ၀င္ေနေတာ့ ထူပူျပီး လစ္ခံေနတာပဲ ..ဒါနဲ႕ ဟုိးအစြန္ဘက္က နွင္းေတြထဲမွာပဲ လွဲခ်ျပီး မီးပန္းေတြနဲ႕ ၀င္းထိန္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေငးေနမိတယ္ ..
ခဏေလာက္လည္းေနေရာ ေဘးနားကို တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္.. ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းနဲ႕ ရုရွမေလး ... သူလည္း က်ေနာ့္လိုပဲ လစ္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ့ ..
ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္တယ္တဲ့ ..ဒါနဲ႕ သူ႕ကို ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ မီးညိွေပးလိုက္တယ္ ..
သူလည္း က်ေနာ့္ ေဘးမွာပဲ ၀င္လွဲရင္းနဲ႕ မင္း ဘာလုပ္ေနတာလဲတဲ့ ...
ငါ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကည့္ေနတာဆိုေတာ့ သူက ရီတယ္ ...
မင္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို လြမ္းေနတာလားတဲ့ ..
သူေျပာမွပဲ နွင္းေတြလို ေအးစက္စက္ မ်က္နွာေလး တစ္ခုကို အျပင္းအထန္ သတိရသြားမိတယ္ ... ျဖစ္နုိင္ရင္ ဘာတစ္ခုမွ သတိမရခ်င္ပါဘူး ...
မဟုတ္ပါဘူးကြာ လို႕ပဲ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေျပာရင္းနဲ႕ အေတြးေတြကို နွင္းေငြ႕ေတြနဲ႕အတူ မႈတ္ထုတ္ပစ္လိုက္ရတယ္ ...
ခဏေလာက္ ေနေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႕ကို လာေခၚတယ္ ...သူက က်ေနာ့္ကိုပါ သူတို႕၀ိုင္းထဲ ဆြဲေခၚသြားေလရဲ့ ..က်ေနာ္ တစ္ကယ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါတယ္ ...သူတို႕ တစ္ဖြဲ႕လံုးနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္သြားတယ္ ... ဒီလိုနဲ႕ပဲ မနက္ ၄ နာရီ ခြဲမွာအစီအစဥ္ေတြ အားလံုး ျပီးဆံုးသြားတယ္ ...
ဒါနဲ႕ အခ်င္းခ်င္း နုတ္ဆက္ျပီး ဟိုးတစ္ျခား အေဆာင္က လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္လိုက္ပို႕ရတယ္ .. အခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၆ နာရီထိုးေနျပီ .. အ၀တ္အစားေတြလဲျပီးလို႕ အိပ္မယ္လို႕ စဥ္းစားလိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ဗိုက္က ဂြီ ကနဲ႕ ထျမည္တယ္ .. ဟုတ္တယ္ အဲ့ဒီေန႕က က်ေနာ္ ထမင္း တစ္နပ္မွကို မစားရေသးတာ ...ဒါနဲ႕ နစ္ဖြင့္ျပီး နစ္ေပၚမွာ ေတြ႕တဲ့ အစ္ကိုၾကီးေတြကို လိုက္ျပီး ဂ်ီက်ရတာေပါ့ အဟဲ .. အစ္ကိုၾကီး တစ္ေယာက္က ေခါက္ဆြဲေျခာက္ရွိတယ္ ညီေလးတဲ့ .. ေနာက္တစ္ေယာက္က က်ေတာ့ ထမင္းလာစားတဲ့ ဟင္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲတဲ့ ..အဟဲ အဆင္ေျပတယ္ေနာ္ .. အဲ့လိုနဲ႕ တစ္ေယာက္ဆီမွာ ထမင္းသြားစားတယ္ .. အျပန္မွာ က်န္တစ္ေယာက္ဆီက ေခါက္ဆြဲေျခာက္ယူခဲ့ျပီး အိပ္ယာနုိးေတာ့ စားလိုက္တယ္ အဟဲ ..
က်ေနာ္ကေတာ့ အဲ့လိုနဲ႕ပဲ ၂၀၀၉ ကို ေရာက္ရွိခဲ့တာပါ ခင္ဗ် .. မ်က္နွာေတာ့ ပူသား .. :P ဒါေပမယ့္ ေနာက္ည က်ေတာ့ အစ္ကို တစ္ေယာက္ လာေခၚတာနဲ႕ တရားေဆြးေႏြးပြဲကို လိုက္သြားေသးတယ္ဗ် .. တရားပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ကမကထ လုပ္သူကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိထားၾကတဲ့ က်ေနာ့္ အစ္ကိုၾကီး ဦးဦး ေကာက္ေတး ေပါ့ဗ်ာ .. :)
ကဲ ကိုျငိမ္သက္နဲ႕ အန္တီဒြင္းေရ .. က်ေနာ္ကေတာ့ ေရးလိုက္ရျပီ ခင္ဗ် .. မေကာင္းတာေတြပဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ခဲ့မိတယ္ :P
အားလံုးပဲ ၂၀၀၉ မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ ေအာင္ျမင္ၾကျပီး လိုအင္ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ ၾကပါေစဗ်ာ ..
ခင္မင္တဲ့
မိုးေသာက္
4.1.09
တစ္ေက်ာ့ျပန္ စိတ္ကူး
က်ေနာ္ စိတ္ကူးယဥ္တာကို မေက်နပ္လို႕တဲ့ဗ်ာ .. သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ဆီကို ေမးလ္ ပို႕လာပါတယ္ ... သူလည္း က်ေနာ့္ ဘေလာ့မွာပဲ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္တယ္တဲ့ ..
အမွန္ကေတာ့ က်ေနာ္ သိပ္စိတ္ကူး မယဥ္ခ်င္တာနဲ႕ သူ႕ကို ေရးခိုင္းထားတာ သူမေရးေသးတာနဲ႕ပဲ က်ေနာ္ ေရးျပီး တင္လိုက္တာပါ .. အခု သူကလည္း ပို႕လာျပီ ဆိုေတာ့ တစ္ေက်ာ့ျပန္စိတ္ကူးေပါ့ဗ်ာ :D
ကဲ စိတ္ပုတ္ေလး ဘယ္လိုမ်ား စိတ္ကူးယဥ္ လဲ မသိဘူးေနာ္ .. ;)
က်န္ခဲ့တဲ့ရက္အနည္းငယ္က ကိုမိုးေသာက္က စိတ္ပုတ္ေလးကိုသူ႕ရဲ႕ ဘေလာ့ခ္ အတြက္ ပို႕စ္တစ္ပုဒ္ ေလာက္ေရးေပးပါလားဆိုတာနဲ႕ စဥ္းစားလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာသြားတယ္…ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွထြက္ မလာဘူး ..:D :D…. ေနာက္ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူ႕႔ရဲ႕ဘေလာ့ခ္ကို ျပန္ဖြင့္ၾကည့္တာ ပို႕စ္အသစ္ တင္ထားတာေတြ႕လိုက္တယ္ အဲဒါနဲ႕ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ကိုစိတ္ကူးယဥ္ခိုင္းထားတယ္ဆိုပဲ…..
ကိုမိုးေသာက္ကိုၾကည့္ရတာ သိပ္စိတ္ကူးယဥ္တတ္မယ္ပံုလည္း မေပၚပါဘူး :P ….. အသက္အရြယ္အမ်ိဴးအစား လိုက္ပဲ……စိတ္ကူးေလးေတြက စိတ္၀င္စားစရာပါ ……ဒါနဲ႕ဆက္ျပီး ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမကိုလြမ္းတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ပုတ္ေလးေတာင္အိမ္ကိုလြမ္းလာတယ္… ငိုခ်င္လိုက္တာ…( အေမ့ရဲ႕ပန္းခင္းေလးကို မ်က္ႏွာစူစူေအာင့္ေအာင့္နဲ႕ ေရေလာင္းေပးခဲ့တယ္ဆိုပဲ…စိတ္ပုတ္နဲ႕တူလိုက္တာ ဒါေပမဲ့စိတ္ပုတ္က ပိုဆိုးတယ္. ေမေမဘာခိုင္းခိုင္း မလုပ္နိုင္ဘူး ဆိုတဲ့စကားကို အရင္ဆံုးေျပာလိုက္ရမွ… လုပ္တာမလုပ္တာ အပထားေပါ့ေနာ္..။ အေမက တစ္ခြန္းဆို သမီးက သံုးခြန္းေလာက္ျပန္ေျပာလိုက္ရမွ….ႏွစ္ခြန္းနဲ႕ေတာင္မေက်နပ္ဘူး.. အဲဒီလုိ လိမၼာ တာ….. :D :D ….. ဒါေပမဲ့ မိဘနဲ႕ေ၀းေနတဲ့ အခုလိုခ်ိန္မွာေတာ့ ေမေမ့ ေမတၱာ ေစတနာေတြကို အရမ္းတမ္းတေနမိ တယ္….
စိတ္ပုတ္ေလးက ငါးတန္းကတည္းက ခရစ္ယာန္သီလရွင္ေဘာ္ဒါေက်ာင္းမွာေနခဲ့ရတယ္.. အဲဒီအခ်ိန္က စျပီး မိဘေတြနဲ႕ခြဲေနရတယ္ဆိုပါေတာ့……. ေဘာ္ဒါမွာဆိုရင္ စိတ္ပုတ္က စံျပပဲ… ဘယ္သူမွလိုက္လို႕မမီဘူး… အထင္မၾကီးလိုက္နဲ႕ေနာ္…. ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာေတာ့မဟုတ္ဘူး..ငိုႏိုင္တဲ့ေနရာမွာေျပာတာ…. “အငိုမင္းသမီး” ပဲ… ေဖေဖ့နာမည္ၾကားျပီဆိုတာနဲ႕ ငိုျပီးသားပဲ ေဖေဖကပိုျပီးအလုိလိုက္ေတာ့ ပိုခ်စ္သလိုပဲ… အေဖနဲ႕က်ေတာ့ သိပ္ျပီး ဘုကလန္႕မလုပ္ဘူး..ေမေမနဲ႕ကေတာ့ မရဘူး…။။။ ဒါေပမဲ့ေဘာ္ဒါကိုေရာက္ေတာ့လဲ ေမေမနဲ႕႔ရန္ျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြ ကိုပဲျပန္သတိရျပီး မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္…အေမခိုင္းတာေလးေတြကို ေစတနာပါပါနဲ႕ ျပန္လုပ္ေပးခ်င္ခဲ့တယ္… ဒီလိုနဲ႕ပဲ ရက္ေတြက မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ပဲကုန္ဆံုးခဲ့ရတယ္…. မငိုခဲ့ရတဲ့ေန႕ရယ္လို႕ မရွိသေလာက္ပဲ…..
ဒီလုိနဲ႕ ရွစ္တန္းေရာက္ေတာ့ သီလရွင္တစ္ပါးက သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္သင္ေပးခဲ့တယ္….. ေဘာ္ဒါမွာရွိတဲ့ေက်ာင္းသူေတြ အားလံုးကိုေပါ့ေနာ္…. သီခ်င္းေလးေခါင္းစဥ္က “ခြင့္လႊတ္ပါေမေမ” တဲ့..ဒီသီခ်င္းေလးက စိတ္ပုတ္ေလးနဲ႕တိုက္ ဆိုင္ေတာ့ အရမ္းၾကိဳက္တယ္….. သီခ်င္းစာသားေလးကို ေရးေပးလိုက္မယ္ေနာ္..ဖတ္ၾကည့္ေပါ့….
Music ကိုတင္မေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး… ဂစ္တာလည္းမတီးတတ္ေတာ့ ခက္တာေပါ့.
စာသားေလးက ဒီလိုပါ.
“ခြင့္လႊတ္ပါေမေမ”
1. သတိရေနပါတယ္ေမေမရယ္ အေမနဲ႕တစ္နယ္ျခားေ၀ခဲ့ေလျပီ
အခုအေမ ဘယ္လိုမ်ားရွိေနမလဲေလ မွန္းဆေမွ်ာ္ကာ ခ်စ္တဲ့ေမရယ္
က်န္းမာေစေၾကာင္းဆုေတာင္းေပးလိုက္တယ္.
2. အေမ့နားမွာေနစဥ္ ေမရဲ႕စကားပယ္ရွားထင္တိုင္းမိုက္ခဲ့ေပမဲ့
အျပစ္ေဗြမယူပါပဲ ခြင့္လႊတ္ခဲ့တာ ေတြးမိေလတုိင္း သမီးမွားျပီအေမ
ဦးခ်ကာသမီး ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္…
CHO…. ျပန္ေတြးေလတိုင္းမ်က္ရည္၀ဲလာ သမီးမိုက္ မွားခဲ့ေလျပီ
ခြင့္လႊတ္ပါခ်စ္တဲ့အေမရယ္…..(သမီးကိုခြင့္လႊတ္ပါေမေမ)
(မွတ္ခ်က္-သံစဥ္နားေထာင္ခ်င္ရင္ေတာ့ စိတ္ပုတ္ေလးကိုယ္တိုင္ ဆိုျပမယ္ေနာ္….. :P :P )
သီခ်င္းေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ….ကိုမိုးေသာက္ေရ ျပီးသြားျပီ….. ဒီလိုမ်ိဳးေတြ တစ္ခါမွ မေရးဖူးဘူးေလ…
ဒါ ပထမဆံုး စျပီးေရးတာပဲ…. ဘယ္လိုလဲေတာ့ မသိဘူး…. သည္းခံျပီးဖတ္ေပးေပါ့ေနာ္…
စိတ္ပုတ္ေလး ..
ေၾသာ္ သူကလည္း အိမ္ကို အပီအျပင္ လြမ္းထားတာကိုး ..
အိမ္ကို ျမန္ျမန္ ျပန္ေရာက္ပါေစ စိတ္ပုတ္ေလးေရ .. စိတ္ေကာင္းေလးေတြလည္း ေမြးနုိင္ပါေစဗ်ာ :P
စိတ္ပုတ္ေလး တစ္ေယာက္ လက္တည့္စမ္း ေရးထားတာကို သည္းခံျပီး ဖတ္ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးကို တင္ပါတယ္ဗ်ာ ...
ေနာက္တာေနာ္ အစ္ကို နယ္သားေတြ ျပန္ေတြ႕ၾကျပီေပါ့ အစ္ကို ဘီယာတုိက္ 
စာေတြဖတ္သြားတယ္.... 
ကိုေႏြသူရ တုိ႕ကို အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ် တစ္ကယ္ပါ 